Dinsdag 10/12/2019

Wat waren dit voor mannen, wat was dit voor een wereld?

Laat niet alles verloren gaan in terecht verzet tegen mannelijke dwaasheid

Nee, ik ben er niet aan ontsnapt, en ja, toch ook weer wel. Ik ben niet ontsnapt aan de hand op mijn knie, de arm om mijn schouder, de suggestieve en al dan niet dubbelzinnige woorden. De scènes speelden zich af in de mediawereld waarin ik werkte, de literaire en theaterwereld waarover ik rapporteerde, ja zelfs wat ik gemakkelijkheidshalve de benevolente sector zal noemen. Liefdadigheid zonder grenzen!

Ik ben ontsnapt aan erger. Toen ik duidelijk maakte dat ik met dit gedrag niet gediend was, stopte het namelijk ook. Wel lieten woorden zich opvallend moeilijker een halt toeroepen dan gebaren. Een meer dan primair verbaal gebruik vereist immers een bepaalde intelligentie. Daar ontbrak het deze hardleerse mannen blijkbaar aan. Vraag: hoe kwamen zij dan aan die topfuncties, waar vrouwen alleen maar van konden dromen - zeker in die tijd?

Ik heb geluk gehad. Zoveel heb ik de voorbije dagen wel begrepen. Ik vond zulke avances vervelend, maar tot op vandaag voel ik me niet fysiek of moreel geschaad. Heb ik gezwegen? Ja, behalve tegen de mannen in kwestie. Ben ik gaan klagen? Nee, want als ze ophielden, was voor mij de kous af. Heb ik er wel eens met iemand over gepraat? Soms, bij hoge uitzondering, in privékring en in de vorm van een anekdote.

Er speelde immers nog iets. Ik ben altijd op mijn hoede geweest voor veralgemening. Die tweede natuur heb ik ook toegepast op wat nu allerminst een persoonlijke ervaring blijkt. Vervelend was een stap te ver en mijn geluk is geen excuus voor het gedrag van wat je met een verzamelnaam zou kunnen noemen: dronken vlaggenschepen met een brutale bek en losse handjes.

Was ik dan niet boos op die mannen? Tja. Ik vond ze eigenlijk in de eerste plaats zielig. In mijn ogen is dat zowat het meest vernietigende oordeel. Als ze dat al niet letterlijk deden, stonden ze minstens figuurlijk met hun broek op hun enkels. Wat waren dit voor mannen, wat was dit voor een wereld?

Het was de goeie ouwe wereld waarin gelijkwaardigheid tussen seksen net kwam gloren. Een wereld waarin topfuncties en de bijbehorende macht overwegend naar één daarvan gingen. Zo was het al eeuwen en blijkbaar hielden sommige mannen daar iets aan over. Ze gingen ervan uit dat macht zich alles kon veroorloven, dat ze een man zelfs onweerstaanbaar maakte.

Op gevaar af dat er een Comité van Verongelijkte Mannen opstaat of ik mijn collega's feministen over mij heen krijg: het was ook een wereld waarin traditioneel de eerste stap door een man moest worden gezet. Waarin mannen én vrouwen dat ook maar normaal vonden.

Dit is waar dat alles toe geleid heeft, en nog altijd leidt. Want die goeie oude wereld blijkt voor sommigen helemaal niet oud, wat dan voor anderen weer helemaal niet goed is. Dit is niet de wereld waar ik van hou, dit zijn niet de mannen van wie ik hou. Gelukkig ken ik er genoeg andere - misschien tilde ik ook daardoor niet te zwaar aan mijn negatieve ervaringen.

Aangebrand

Zal ik dan nu toch een privéanekdote vertellen? Ik neem u mee naar het theater. De voorstelling is enkel te bekijken door gaatjes in een doek, op anderhalve meter hoogte. Een hulpvaardige man tilt een jongetje op dat veel te klein is om daar doorheen te kunnen kijken. Waarop de moeder van het jongetje de man brutaal wegduwt met een: blijf van mijn kind, gij smeerlap! De anekdote speelt zich af in het Dutrouxtijdperk, de helpende hand is die van mijn man.

Wat heeft dit te maken met de huidige rel, wilt u weten? Dit. Er bestaan twee seksen en tussen die twee diverse varianten van onderling verkeer. Aan dat verkeer komt in de wereld waar ik van hou speelsheid en spontaneïteit te pas en humor die in een enkel geval zelfs een beetje aangebrand kan zijn. Ik zou het doodjammer vinden als dat alles verloren zou gaan in terecht verzet tegen mannelijke dwaasheid. Als trots en vrijheid en zelfbeschikking gehuld zouden worden in saaie correctheid. Als durf niet zou kunnen beantwoord worden door vertrouwen.

Want ziet u, ik hou van mannen die zich in zo een wereld bewegen. Ik hou zowel van hun handen als van hun woorden. Ik hou van hoe zij zijn, zoals wij vrouwen namelijk, alleen een tikkeltje anders. Ik hou van hoe wij samen zijn, en dat al jaren, tot ons aller vreugde.

Ingrid Vander Veken is auteur en journaliste. Zij schreef theater en scenario's, romans en kinderboeken. Haar jongste roman is Aankomen in Bali (2011).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234