Dinsdag 16/07/2019

Tien tips

Wat u niet mag missen op Film Fest Gent

Beeld Stefaan Temmerman

Filmjournalist Jan Temmerman lijst tien films op, die u niet mag missen tijdens Film Fest Gent 2014.

1. 'Turist' van Ruben Ostlund

Een gezin op skivakantie. Een gelegenheid voor de vader, zo vindt althans de moeder, om eindelijk wat meer quality time door te brengen met de kinderen. Happy family! Alles lijkt onder controle. Net als die om veiligheidsredenen bewust veroorzaakte lawine. Oeps! De aanzwellende sneeuw- en ijsmassa dondert misschien toch niet zo gecontroleerd de bergwand af.

Het begin van een sensationele rampenfilm? Niet echt, neen. De Zweedse regisseur Ruben Ostlund, ook bekend van het grimmige 'Play', snijdt in deze provocerende satire als een chirurg, met een in sarcasme gedrenkt scalpel, enkele relatie- en vaderschapsmythes aan flarden.

Beeld rv

2. 'The Go-go Boys' van Hilla Medalia

Neen, dit is geen film over mannelijke showdansers, maar een verbijsterende en hilarische documentaire over Menachem Golan en Yoram Globus, twee Israëlische filmproducers (en neven), die in de jaren '80 met hun productiemaatschappij Cannon Films zowel Hollywood als het Festival van Cannes overrompelden met een karrevracht goedkope actiefilms (waarin o.a. Jean-Claude Van Damme zijn carrière begon).

Vriend en vijand waren het eens: het Cannon-duo had geen stijl en geen smaak, maar wel bluf, branie en bravoure op overschot. En ze waren, tot de financiële zeepbel barstte, vermetel genoeg om in zee te gaan met notoire filmauteurs, zoals John Cassavetes, Barbet Schroeder, Robert Altman en zelfs Jean-Luc Godard. Het contract voor diens totaal eigengereide adaptatie van 'King Lear' werd in Cannes zowaar ondertekend op een servet! Van die dingen.

Beeld rv

3. 'White God/Feher Isten' van Kornél Mundruczó

Als de film begint, rijdt een meisje op haar fiets door de verlaten straten van Boedapest. Achter haar volgt een meute hardrennende honden. De woordkeuze is belangrijk. Volgen ze haar? Of achtervolgen ze haar?

Deze fascinerende film van de Hongaarse regisseur Kornél Mundruczó roept wel meer vragen op. Is dit het ontroerende verhaal van de vriendschap tussen een meisje en haar lievelingshond? Of eerder een angstaanjagende griezelthriller, die her en der omschreven werd als 'Rise of the Planet of the Dogs'? Of misschien toch vooral een politieke parabel over de gewelddadige opstand van vernederde en mishandelde paria's? Hoe dan ook, niet geschikt voor gevoelige hondenliefhebbers.

Beeld rv

4. 'Une Histoire Banale' van Audrey Estrougo

De titel is misleidend, uiteraard. Een verkrachting is nooit banaal. En de traumatische impact voor het slachtoffer is keihard. Ook deze 'kleine' film (no-budget, op drie weken gedraaid, met een ploeg die gratis aan de slag ging) zal de kijker als een uppercut treffen.

Geen voyeurisme nochtans en evenmin een wraakfantasie, maar een troeblerend en radicaal portret van een levenslustige vrouw, de dertigjarige Nathalie (glansrol van Marie Denarnaud), die door een collega verkracht wordt en dan helemaal in elkaar klapt. Zowel fysiek als psychologisch. Het kwaad is geschied. En het blijft even onzichtbaar als ondraaglijk.

Beeld rv

5. 'Belle De Jour' van Luis Buñuel

De festivalposter van deze 41ste editie toont een iconische foto van Catherine Deneuve in 'Belle de Jour', de erotische klassieker van de iconoclastische Spaanse grootmeester Luis Buñuel. De film werd in 1967 om 'artistieke' redenen geweigerd door het Festival van Cannes, maar datzelfde jaar in Venetië wél bekroond met een Gouden Leeuw.

Deneuve speelt de rol van Séverine, die getrouwd is met de jonge dokter Pierre. Ze houden van elkaar, maar hun seksleven blijkt nogal tegen te vallen, omdat Séverine zich geremd gedraagt. Ze vindt blijkbaar meer bevrediging in masochistisch gekleurde dagdromen en andere bondage-fantasieën. Via een vriend des huizes (rol van Michel Piccoli) komt ze aan het adres van een luxebordeel. Daar zal ze haar erotische wensdromen kunnen realiseren én er nog voor betaald worden ook. Maar vermits zij tegelijk de liefhebbende echtgenote van dokter Pierre wil blijven, kan dat alleen maar overdag. Vandaar haar bijnaam: 'Belle de Jour'.

Beeld rv

6. 'Whiplash' van Damien Chazelle

Bloed, zweet en tranen. Een muzikant moet wat overhebben voor zijn kunst. Dat is het minste wat gezegd kan worden van de ambitie, het doorzettingsvermogen en de inspanningen die de jonge Andrew (prachtrol van Miles Teller) zich getroost om de best mogelijke jazzdrummer te worden. Maar dat is nog niets in vergelijking met de vernederingen die hij, net als zijn medeleerlingen, moet ondergaan van zijn extreem veeleisende, agressieve leraar/mentor Terence (verbluffende vertolking van een dolgedraaide J.K. Simmons) aan een elitaire muziekacademie in Manhattan.

Een film over artistieke opoffering die de kijker als een schokkende thriller naar adem doet happen.

Beeld rv

7. 'That Lovely Girl/Harcheck Mi Headro' van Keren Yedaya

Deze Israëlische film vertelt het verhaal van de vijftigjarige Moshe die een relatie heeft met de twintigjarige Tami. Dat is op zichzelf al niet zo evident, maar ze zijn ook nog eens vader en dochter. Het is onduidelijk hoe lang die incestueuze verhouding al aan de gang is. Zeker al een tijdje, want Moshe en Tami lijken wel een koppel. Hun relatie verloopt via vaste gewoontes, die zelfs tegen de sleur aanschuren, en waarbij Moshe zich als een ongegeneerde macho gedraagt. En toch heeft het er alle schijn van dat Tami zich niet van haar vader en zijn misbruik kan losmaken.

Is dit een extreme, perverse vorm van het Stockholm-syndroom? De matter-of-fact manier waarop cineaste Keren Yedaya alles observeert en in beeld brengt, maakt het geheel alleen maar hallucinanter.

Beeld rv

8. 'Leviathan' van Andrey Zvyagintsev

Dit even cynische als alarmerende drama is een, in vodkadampen gehulde, keiharde aanval op de algemene corruptie van en intimidatie door politici, priesters, magistraten en politie in een kleine Russische provinciestad, anno nu. De burgemeester heeft zijn zinnen gezet op een stuk land, gelegen aan een idyllische waterkant, waar Kolia (rol van Aleksey Serebryakov) sinds jaar en dag een krakkemikkige garage runt. Op het Festival van Cannes, waar de Russische minister van Cultuur wellicht niet toevallig zijn geplande aanwezigheid bij de wereldpremière van 'Leviathan' afzegde. werd regisseur Andrey Zvyagintsev bekroond met de prijs voor het beste scenario. Het had best iets meer mogen zijn.

Beeld rv

9. 'Waste Land' van Pieter Van Hees

Regisseur Pieter Van Hees zal het niet leuk vinden dat zijn nieuwe psychologische thriller 'Waste Land' nog even geplaagd wordt door de bedenking dat dit de film is "die door Matthias Schoenaerts werd afgezegd". Nog even, want de hoofdrol werd overgenomen door de Belgische acteur Jérémie Renier, bekend van zijn werk met de gebroeders Dardenne.

En die doet het zonder meer uitstekend als de Brusselse politierechercheur Leo Woeste, die er emotioneel onderdoor gaat als hij zich nog maar eens vastbijt in het zoveelste moordonderzoek. Net op het moment dat zijn vriendin (rol van Natali Broods) onverwachts zwanger blijkt en zijn vader steeds dieper wegzinkt in dementie. Dit is na 'Linkeroever'(over het lichaam) en 'Dirty Mind' (over de hersenen) het derde luik (over de ziel) van zijn trilogie 'Anatomie van Liefde en Pijn'.

Beeld rv

10. 'Il Capitale Umano' van Paolo Virzi

'Human Capital' is de kille, door economen en juristen gehanteerde term, annex methode, om de waarde van een menselijk leven te becijferen. Het is ook de titel van de succesroman van de Amerikaanse schrijver Stephen Amidon, die door de Italiaanse scenarist-regisseur Paolo Virzi geadapteerd en getransponeerd werd naar Milaan en het Meer van Como.

De film begint met een fietsende man, die 's nachts van de weg wordt gereden. De auto rijdt door. De aanzet voor een whodunit? Ja, maar toch vooral een morele fabel over kapitalisme, rijkdom en de bijhorende hebzucht. In ieder geval indrukwekkend en stijlvol genoeg om door Italië ingezonden te worden voor de Oscar van beste buitenlandse film.

Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden