Woensdag 30/11/2022

Wat is het fijn een onwillige held te zijn

'The Postman' van en met Kevin Costner

Helden kunnen grosso modo in twee categorieën worden onderverdeeld: zij die het net als Superman van nature zijn en dus moeilijk anders kunnen dan zich heldhaftig te gedragen, en zij die liever met rust gelaten worden maar door allerlei omstandigheden gedwongen worden iets of iemand (en desnoods de hele wereld) van de ondergang te redden.

Superster Kevin Costner heeft wel vaker een held van die tweede categorie, de zogenaamde reluctant hero, gespeeld, laatst nog in de romantische komedie Tin Cup, waarin hij de rol vertolkte van een eertijds zeer getalenteerde golfbelofte die door zijn eigenzinnigheid, koppigheid en nog zo'n paar compromisloze eigenschappen een professionele carrière verknoeid heeft, maar dan de vrouw van zijn dromen (Rene Russo) ontmoet en daarom beslist zijn zogenaamde inner demons onder controle te houden en zijn sportieve superioriteit te bewijzen.

Voordien was Costner nog veel meer dat prototype van de onwillige held in het apocalyptische Waterworld, waarin hij zwaar tegen zijn zin de bescherming op zich nam van een hulpbehoevende vrouw en kind, die hij niet eens de zijne mocht maar vooral niet wilde noemen.

In The Postman, die ook wel als Waterworld in the Wild West kan worden omschreven, is het dus weer van dat. De Verenigde Staten zijn door een niet nader gespecificeerde (burger?)oorlog grotendeels in een apocalyptische woestenij herschapen. De bevolking (of wat daarvan overblijft) leeft verspreid in primitieve, geïsoleerde nederzettingen. Als het verhaal, anno 2013 begint, worden de eerste tekenen van ecologisch herstel stilaan merkbaar, maar de voornaamste bedreiging voor de getraumatiseerde overlevenden blijft bestaan uit de genadeloze plundertochten van de op fascistische en feodale leest geschoeide militie van generaal Bethlehem (rol van Will Patton).

Vooraleer we zijn troepen (uiteraard te paard) door het beeld zien draven, hebben we al kennisgemaakt met de (toekomstige) held. Een man zonder naam, die liefst alleen op pad gaat - om niet helemaal te vereenzamen spreekt hij af en toe met zijn muilezel - maar zo nu en dan toch zo'n nederzetting bezoekt om daar - samen met die muilezel - stukjes Shakespeare (!) op te voeren in ruil voor wat voedsel.

Hij laat zich echter domweg verschalken door de troepen van Bethlehem, die hem manu militari bij zijn militie inlijft. Na verloop van tijd kan hij evenwel op spectaculaire wijze ontsnappen en even later ontdekt hij het wrak van een postauto, met daarin het skelet van wat eens de chauffeur was. Met diens officiële postuniform en dito brieventas trekt hij nu verder naar een andere nederzetting, waar hij zich uitgeeft als de bode van een zich stilaan herstellende Amerikaanse regering, die zich zowaar in Minneapolis zou hebben gevestigd.

Voor de man zonder naam die nu voortaan de postman heet, komt het er alleen op aan wat eten en (tijdelijk) onderdak te vinden, maar voor de bevolking groeit hij binnen de kortste keren uit tot hét symbool van een nieuwe beschaving. Tegelijk wordt hem door de mooie Abby (rol van Olivia Williams) met aandrang gevraagd of hij niet als spermadonor wil fungeren.

Het verhaal van deze apocalyptische western is op dat moment nog lang niet afgelopen, want Kevin Costner heeft duidelijk een voorliefde voor filmepossen met een speelduur van drie uur.

Bij The Postman heeft Costner, behalve de hoofdrol, ook de productie en de regie voor zijn rekening genomen, maar een herhaling van zijn zevenvoudige Oscar-triomf voor Dances with Wolves ligt duidelijk niet in het verschiet. In de States is de film, die zo roekeloos was om tegelijk met Titanic naar de gunst van het grote publiek te dingen, zwaar onderuitgegaan en in de rest van de wereld zal The Postman het vooral van de trouwe Costner-fans moeten hebben. De film heeft wel degelijk zijn goede momenten (en die kunnen zowel spectaculair als romantisch en/of grappig zijn), maar het geheel is veel te lang, veel te narcistisch, veel te nadrukkelijk in zijn vaderlandslievende symboliek om echt te boeien en te overtuigen. (Jan T.) PS: In de Amerikaanse persmap wordt de indruk gewekt dat het hier om het bioscoopdebuut van de Engelse toneelactrice Olivia Williams zou gaan. Zij was echter al te zien als de militaire secretaresse in de film Gaston's War van Robbe De Hert.

TITEL: The Postman. REGIE: Kevin Costner. SCENARIO: Eric Roth en Brian Helgeland, naar het boek van David Brin. FOTOGRAFIE: Stephen Windon. MUZIEK: James Newton Howard. PRODUCTION DESIGN: Ida Random. PRODUCTIE: Jim Wilson, Steve Tisch en Kevin Costner. VERTOLKING: Kevin Costner, Will Patton, Larenz Tate, Olivia Williams, James Russo, e.a. VS, 1997, kleur, 177 min. Gedistribueerd door Warner Bros.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234