Zondag 27/11/2022

AchtergrondOpenbare omroep

Wat is er aan de hand bij de VRT? ‘Toen ik onze CEO in glitterpak zag, was dat toch even slikken’

De VRT-toren. Beeld Tim Dirven
De VRT-toren.Beeld Tim Dirven

Een controversiële docu over jongeren en geld, gecancelde kampioenen en veel te dure exclusiviteitscontracten. De openbare ­omroep ­strompelt van rel naar incident. Ook achter de schermen groeit de onrust. ‘Elke VRT-scheet staat daags erna in de krant.’

Pieter Dumon & Stavros Kelepouris

1. De grootverdieners

“Beschamend” en zelfs “middeleeuws”. Siska Schoeters, boegbeeld van Radio 2, spaarde recent haar kritiek niet wanneer het gaat over de manier waarop de VRT dure exclusiviteitscontracten verdeelt. Een week eerder is CEO Frederik Delaplace het jaarverslag van zijn openbare omroep gaan voorstellen in het Vlaams Parlement. En daar staan voor het eerst details in over de contracten van die grootverdieners. Na de schimmige boekhoudkundige trucs van de vorige directie moeten Delaplace en co. immers transparanter communiceren. Zo komt aan het licht dat zes VRT-gezichten meer dan 300.000 euro per jaar verdienen. Geen van hen is een vrouw. Een vaststelling die niet alleen bij Schoeters in het verkeerde keelgat schiet.

“Iedereen begrijpt dat je als zender een paar grote namen nodig hebt”, klinkt het op de nieuwsdienst. “En iedereen beseft dat je die mensen iets beter moet betalen. Maar de bedragen die nu circuleren zijn echt wel hallucinant.” De mensen die we spraken op de nieuwsdienst zijn maar een paar van de stemmen die in dit stuk aan het woord komen. We spraken met een twintigtal bronnen uit verschillende hoeken. Zowel VRT-werknemers, politici als mensen uit de bredere media­sector. De gevoeligheid van het onderwerp en het feit dat de Vlaamse media­sector een kleine wereld is, leiden ertoe dat geen van hen met naam en toenaam in de krant wil.

VRT-CEO Frederik Delaplace kreeg kritiek op de dure exclusi­vi­teits­contracten. Beeld VRT - Sofie Silbermann
VRT-CEO Frederik Delaplace kreeg kritiek op de dure exclusi­vi­teits­contracten.Beeld VRT - Sofie Silbermann

Delaplace houdt in zijn communicatie vol dat wat de VRT betaalt marktconform is en dat die dure schermgezichten absoluut nodig zijn wil de openbare omroep een voldoende breed ­publiek blijven bereiken. Helemaal overtuigen doet die uitleg niet. Op politiek vlak vragen verschillende partijen om nog meer transparantie. De melding dat zes VRT-werknemers een ­bepaalde inkomensgrens overschrijden, ­verschaft namelijk nog steeds geen duidelijkheid over wat ze nu precies verdienen. Ook de vraag of het voor een VRT in besparingsmodus wel een goed idee is om fors te investeren in ­exclusiviteitscontracten wordt herhaaldelijk ­gesteld.

Anderen zien in die contracten vooral een manier om de concurrentie te verzwakken. Waar we tot vorig seizoen VRT-gezichten als Kobe Ilsen en Peter Van de Veire ook bij Play4 zagen opduiken, is daar nu geen sprake meer van. Omdat ze de concurrentie liever niet ­sterker maken, willen ze bij de VRT geen scherm­gezichten meer uitlenen. Alleen voor De allerslimste mens wordt nog een uitzondering gemaakt. Ook de transfer van Niels Destads­bader wordt op die manier geïnterpreteerd. Dat voor hem in The Greatest Dancer van Vlaan­deren – het soort showprogramma waarvoor hij is binnen­gehaald – alleen maar een rol als jurylid is weggelegd, doet de wenkbrauwen fronsen. “Dat is het beste bewijs dat ze Destadsbader vooral hebben binnengehaald om de concurrentie te verzwakken”, vindt een televisiebaas. “Ze hebben hem gewoon niet nodig. Toen ­Philippe Geubels voor de VRT ging werken, presenteerde die in zijn eerste jaar al met­een drie programma’s.”

2. De pax media

“De pax media? Die is al een tijdje klinisch dood.” De bronnen die we bij verschillende mediagroepen spraken, zijn duidelijk: van samenwerking tussen de VRT en de commerciële mediagroepen is tegenwoordig amper sprake. “De beheersovereenkomst – het contract met de Vlaamse regering dat bepaalt wat de VRT wel moet en niet mag doen – heeft de VRT heel veel vrijheid gegeven. De enige voorwaarde die daartegenover stond, was dat de openbare omroep markt­versterkend moest zijn. Juist het tegenovergestelde gebeurt nu. In plaats van een partner is de VRT nu onze grootste concurrent.”

De recentste doorn in het oog is het nieuwe onlineplatform VRT MAX, dat begin september VRT.NU kwam vervangen. Vooral de reclameboodschappen die daar voor haast elk videofragment opduiken, schieten bij de verzamelde concurrentie in het verkeerde keelgat. “De VRT mag op televisie geen reclame uitzenden, maar omdat zo’n online­platform juridisch niet als een televisie-­uitzending wordt gezien, kan dat op VRT MAX wel”, vertelt een hooggeplaatste mediabron. Een andere bron stoort zich niet zozeer aan de reclameboodschappen zelf – die helpen de online­markt groter te maken – maar wel aan de manier waarop die bij adverteerders aan de man worden gebracht. “De VRT speelt cavalier seul en komt met prijzen aanzetten die soms een stuk lager liggen dan bij gelijkaardige platformen. Dat is toch niet logisch?” Het reclameplafond, dat een grens legt op de reclame-inkomsten die de VRT mag binnenhalen, biedt geen soelaas, klinkt het. “De inkomsten uit radioreclame zijn gekelderd. En omdat voor de berekening van dat plafond alle vormen van reclame worden opgeteld, kan het gat dat daardoor ontstaat worden opgevuld met de verhoogde inkomsten die online gehaald worden.”

Die zoektocht naar extra inkomsten is ook op het scherm te merken. Denk maar aan de rubriek ‘Gas geven’ in Iedereen beroemd, opzichtig gesponsord door Total­Energies. “Maar het gebeurt ook veel subtieler”, vertelt een televisiemaker. “Als maker krijg je tegenwoordig vaak de opdracht om een deel van je programmabudget uit de markt te halen. Of denk je dat het toeval is dat Wim Lybaert aan het eind van elke aflevering van De Columbus met een paar glazen Aperol komt aanzetten?”

Niels Destadsbader zou vooral zijn ­binnengehaald om de concurrentie te 
verzwakken, zo luidt de kritiek. Beeld Schoolconcert Niels Destadsbader RND
Niels Destadsbader zou vooral zijn ­binnengehaald om de concurrentie te verzwakken, zo luidt de kritiek.Beeld Schoolconcert Niels Destadsbader RND

Ook distributeurs als Proximus en Telenet ergeren zich aan VRT MAX. Meer bepaald aan het feit dat je op dat platform bepaalde programma’s die ’s avonds op tv komen al vanaf zes uur ’s morgens kunt bekijken. “Telenet en Proximus tellen veel geld neer om de programma’s van de VRT via hun digiboxen in de huiskamer te brengen. Natuurlijk vinden ze het niet fijn om dan te zien dat de VRT die programma’s in preview op haar eigen platform gooit”, legt een bron dicht bij dat dossier uit. “Dat daar bovendien vooraf nooit over gepraat is, zet nog meer kwaad bloed.”

The Greatest Dancer van Vlaanderen – dat programma dat níét door Niels Destadsbader wordt gepresenteerd – is nog zo’n project dat kwaad bloed zet. Niet omdat er op de VRT niet gedanst mag worden. Wel omdat ze bij de openbare omroep dat dansprogramma niet zelf ontwikkelden. “Dergelijke showformats zijn beperkt beschikbaar op de markt”, legt een bron uit. “Als de VRT plots ook haar intrede doet op die schaarse markt en daar mee gaat bieden, schieten de prijzen de hoogte in.”

Al loopt de samenwerking met andere mediaspelers niet overal even stroef. Op het vlak van beelduitwisseling bijvoorbeeld toont de VRT zich sinds kort wel een teamspeler. Met dank aan de CEO. “In het verleden was het steeds trekken en sleuren om dagverse nieuwsbeelden los te weken bij de VRT”, vertelt een bron. “Uiteindelijk is Delaplace persoonlijk tussenbeide gekomen om dat soepeler te laten verlopen.”

Die rivaliteit met de andere zendergroepen wordt ook intern niet onder stoelen of banken gestoken, vertelt een VRT-bron. “Wanneer de kijkcijfers binnenlopen, hoor je dingen als ‘we doen de anderen pijn’ of ‘we maken ze kapot’. En toen VTM het in de eerste weken van het nieuwe televisieseizoen liet afweten, werd daar smakelijk om gelachen.”

Verschillende bronnen wijzen naar dezelfde man als aanjager voor dat concurrentiedenken: Ricus Jansegers. De man die na passages bij SBS en DPG Media door de VRT werd binnengehaald als nieuwe contentmanager. “Een absolute vakman”, klinkt het bij zowel vriend als vijand. “Hij kan als geen ander inschatten wat wel en niet werkt.” Maar ook een buitengewoon cijfergedreven manager die zich tot op programmaniveau met de dingen durft te bemoeien. Een combinatie die ons naadloos bij een van de volgende plagen brengt.

3. ‘FIRE’

De onlinereeks FIRE, over jongeren die door hun geld ‘slim’ te investeren vroeg met pensioen kunnen gaan, ontpopt zich meteen tot een clickhit op het nagelnieuwe online­platform VRT MAX. Maar er komt ook veel kritiek. De mildste critici hebben het over een onrealistisch programma dat een gevaarlijk voorbeeld vormt. Meer uitgesproken stemmen noemen FIRE “pure oplichterij”. Ondanks de kritiek blijft de VRT eerst pal achter het programma staan. Pas na twee weken, wanneer de eigen VRT-­nieuwsdienst een van de protagonisten in verband brengt met een Russisch piramide­spel, wordt de reeks offline gehaald. Wat overblijft is de vraag: hoe is zo’n onding ooit online geraakt?

Het antwoord brengt ons volgens verschillende bronnen bij Ricus Jansegers. ­“Ricus heeft – terecht – ingeschat dat die docureeks wel iets zou teweegbrengen. Alleen was hij daarbij uit het oog verloren dat hij voor de openbare omroep werkt. Bij Streamz raken ze nog wel weg met een clickhit als OnlyFans: de naakte Vlaamse waarheid, maar bij de VRT lukt dat niet. Iemand had hem dat duidelijk moeten maken. Door zijn doorgedreven micro­management is dat niet gebeurd. Ricus bemoeit zich met alles en deinst er niet voor terug om beslissingen van de managers die lager in de pik­orde staan terug te draaien. Zo creëer je een klimaat waar op den duur geen weerwerk meer komt wanneer iets van bovenaf wordt beslist. Vindt Ricus die FIRE-docu een goed idee? Dan wordt die zonder veel tegenstand online gezet.”

Pommelien Thijs zal een hoofdrol spelen in fictiereeks 'Knokke Off'.
 Beeld Koen Bauters
Pommelien Thijs zal een hoofdrol spelen in fictiereeks 'Knokke Off'.Beeld Koen Bauters

Een reeks als FIRE moest vooral jongeren naar VRT MAX lokken. Iets wat ook met Knokke Off zou moeten lukken, een fictie­serie met #LikeMe-ster Pommelien Thijs in de hoofdrol. “Dat de VRT dat soort dingen in het zendschema zet, is logisch”, klinkt het. “Maar de manier waarop ze dat programma hebben binnengehaald, is dat veel minder.” Knokke Off werd immers op poten gezet door de Play-­zenders, in samenwerking met het streamingplatform Streamz. Maar toen er met Netflix – dat mee in het project stapte – moest worden onderhandeld over hoelang de reeks exclusief op de Play-­platformen te zien zou zijn, liep het fout. “Bij Play wilden ze graag twee jaar exclusiviteit, Netflix wilde maar een jaar geven”, vertelt een bron dicht bij het dossier. “En dus sprong de VRT in de dans. De openbare omroep stemde in met de Netflix-­voorwaarden en ging met Knokke Off aan de haal.”

4. Radio

Concurrentieel en commercieel zijn ook de sleutelwoorden bij de verschuivingen in de radioportefeuille van de openbare omroep. Aan het begin van de zomer liet de VRT weten dat StuBru-­oudgediende Jan Van Biesen verkaste naar het digitale radiostation De Tijdloze, om dat uit te bouwen tot een volwaardige zender. Zowel MNM als Studio Brussel zou voortaan onder de bevoegdheid vallen van Steven Lemmens, die tot dan MNM onder zijn vleugels had. Een kenner van het huis omschrijft de logica achter dat plan als “het grootste mysterie sinds de geboorte van Jezus”. Maar de andere radio­spelers zien wel degelijk een commerciële strategie achter de position switch. De Tijdloze is volgens hen een regelrechte aanval op Willy, het digitale radiostation van DPG Media dat net als De Tijdloze op de wat ouder wordende muziekliefhebber mikt. “Door De Tijdloze een upgrade te geven, met een ­eigen netmanager en eigen presentatoren, krijgt de openbare omroep er een volwaardige radio­zender bij. En dat terwijl ze met haar vijf bestaande zenders de markt al domineert.”

De reshuffle bij Radio 2 is volgens verschillende bronnen door diezelfde commerciële logica ingegeven. “Studio Brussel en MNM, tot voor kort de reclamemelkkoeien van de VRT, hebben het moeilijk en zien hun luister­cijfers dalen”, legt een radiokenner uit. “Dan is het logisch dat op een gegeven moment Radio 2 – de grootste zender van het land – in het vizier komt. En hoe kun je de reclame-inkomsten van die zender een boost geven? Door het wat oudere luisterpubliek te verjongen. De keuze voor een nieuwe ochtendshow met een publiekstrekker als Peter Van de Veire ten koste van de regionale ochtendblokken is een eerste stap in die operatie.”

5. Besparingen

In april van dit jaar komt CEO Frederik Delaplace met een transformatieplan dat ‘zijn’ VRT de digitale toekomst in moet leiden. De investeringen die dat vraagt gaan ten koste van het personeelsbestand. Dela­place wil 236 banen schrappen, zo’n tiende van het totaal. Opvallendst daarbij: de ploeg die de dagelijkse soap Thuis maakt, wordt bij een extern productiehuis ondergebracht. Het nieuws jaagt een schokgolf door de gebouwen van de VRT. De vakbonden steigeren, hebben het over een vertrouwensbreuk en roepen op tot staking.

Even leek de relatie met zijn personeel een plaag te worden voor Delaplace. Maar kijk, ondertussen is het stof gaan liggen en zijn vakbonden en directie aan het praten. De gesprekken verlopen volgens alle betrokken partijen in een positieve sfeer. ­Parallel wordt ook met de actiegroep ­Iedereen VRT gepraat over een betere organisatiestructuur. Alweer gesprekken die volgens de betrokkenen positief verlopen. Daarbij valt geregeld de naam van Karen Donders, voormalig VUB-professor die ­tegenwoordig bij de VRT de functie van ­directeur publieke opdracht, talent en organisatie bekleedt. Ze vormt bij de verschillende onderhandelingen het perfecte tegenwicht tegen de forsere aanpak van Delaplace. “Voor het eerst sinds heel lang hebben we het gevoel dat er echt naar ons geluisterd wordt.”

Radio 2 zou jonger en commerciëler moeten, zeggen bronnen. Exit regionale ochtendblokken, enter ­Peter Van de Veire. Beeld VRT - Guillaume Van Laethem
Radio 2 zou jonger en commerciëler moeten, zeggen bronnen. Exit regionale ochtendblokken, enter ­Peter Van de Veire.Beeld VRT - Guillaume Van Laethem

Ook elders aan de Reyerslaan is er vertrouwen in de scherpere koers die Dela­place vaart. “Er is nu tenminste een duidelijke strategie”, vindt een medewerker van de nieuwsdienst. Een strategie waar bovendien het merendeel van het personeel zich in kan vinden. “Dat we digitaal stappen moeten zetten, daar is hier zowat iedereen het over eens. En met Delaplace zit de juiste man op de juiste plaats om die evolutie in goede banen te leiden. In die zin doet hij denken aan Bert De Graeve. Een manager pur sang die destijds met een duidelijke missie naar de VRT kwam om wanneer die vervuld was naar een ander bedrijf te verkassen.” Dat het digitaal denken gepaard gaat met een transformatieplan en bijbehorende ontslagen, wordt als pijnlijk maar ­onvermijdelijk gezien.

Al is er op communicatief vlak wel ruimte voor verbetering. “Toen ik bij de najaars­presentatie onze CEO in een gouden glitterpak zijn intrede zag maken, was dat toch even slikken. Je voelt toch aan alles dat je zulke dingen beter niet doet wanneer je moet besparen en er mensen op straat komen te staan.”

6. De communicatie

Het glitterpak van Delaplace is het gespreks­onderwerp na de voorstelling van de najaarsprogrammatie eind augustus. Het is voor het eerst in zijn geschiedenis dat de openbare omroep zijn nieuwe programma’s voorstelt met een groots opgezette spektakelshow waarop stake­holders, pers en vooral adverteerders zijn uitgenodigd. De VRT volgt daarmee het voorbeeld van de commerciële zenders. Ironisch genoeg doet de omroep dat net op het moment dat de commerciële zenders beslissen om hun adverteerdersfeestje even uit te stellen. Met de donkere wolken die zich boven de economie samenpakken lijkt het hen niet het juiste moment voor glitter en glamour. Bij de VRT maken ze zich die bedenking niet.

Maar het is uiteindelijk niet het jasje van Delaplace dat het meest de wenkbrauwen doet fronsen. Dat er tijdens diezelfde avond bij wijze van fait divers ook gemeld wordt dat de regionale ochtendblokken bij Radio 2 begin volgend jaar wegvallen – een beslissing die een paar jaar eerder na hevig protest al eens werd teruggedraaid – stuit op nog veel meer onbegrip. “Zo’n beslissing op die manier de wereld in sturen getuigt toch van een zekere arrogantie”, vindt een lid van de commissie media van het Vlaams Parlement. “Het is alsof ze bij de VRT wilden laten zien dat ze zich van niemand iets hoeven aan te trekken en gewoon hun zin kunnen doen. Dat er een probleem is met de communicatiestijl van de VRT is wel het minste wat je kunt zeggen.”

Die stijl is te defensief, vinden verschillende waarnemers. “Bij de minste kritiek gaan de stekels omhoog, terwijl het beter zou zijn om gewoon transparant uit te leggen waarom je een bepaalde beslissing neemt.” De communicatie rond het eerst wel en dan weer niet schrappen van bepaalde afleveringen van F.C. De Kampioenen is zo’n voorbeeld. “Had de VRT daarover goed gecommuniceerd, dan was er helemaal geen relletje over ontstaan.”

Een aantal afleveringen van 'F.C. De Kampioenen' werd eerst wel en vervolgens toch niet geschrapt. ‘Had de VRT goed gecommuniceerd, dan was er geen rel ontstaan.’ Beeld VRT - TV1
Een aantal afleveringen van 'F.C. De Kampioenen' werd eerst wel en vervolgens toch niet geschrapt. ‘Had de VRT goed gecommuniceerd, dan was er geen rel ontstaan.’Beeld VRT - TV1

Dat soort incidenten wordt in politieke kringen afgedaan als ‘een gebrek aan ervaring’. “Het is voor elke CEO van de VRT wennen aan het feit dat alles wat je doet onder een vergrootglas komt te liggen. Ook voor Frederik. Als hij als directeur van De Tijd een column liet schrappen, dan kraaide daar niemand naar. Doe hetzelfde met een paar afleveringen van De Kampioenen en het kot is te klein. Het is nu eenmaal zo dat elke VRT-scheet die een politicus laat de dag erna in de kranten staat. Daar moet je mee leren leven.”

7. De politiek

Nog zo’n plaag die er (voorlopig) geen is. Al werkt de opeenvolging van incidenten mediaminister Benjamin Dalle (cd&v) wel degelijk op de heupen. De voorbije twee jaar toonde die zich een trouw verdediger van Delaplace en de koers die hij voer. Logisch ook, het was immers Dalle die mee de keuze maakte om Delaplace op de stoel van VRT-CEO te parkeren. Telkens als de VRT of haar CEO in zwaar weer belandde, was Dalle er als de kippen bij om ruggensteun te verlenen. “Benjamin en Frederik lijken wel Blind getrouwd”, klinkt het smalend bij de concurrentie. Maar trop is ook voor Dalle te veel. Twee weken geleden is hij in een interview met Het Laatste Nieuws – voor zijn doen – erg streng voor de VRT.

Nochtans zit er geen ruis op de lijn tussen de mediaminister en de CEO, klinkt het bij verschillende politieke bronnen. Dalle heeft geen fundamenteel probleem met Delaplace, maar stoort zich vooral aan de gebrekkige communicatiestrategie van de VRT. Over de beslissing om de regio­blokken op Radio 2 te schrappen, bijvoorbeeld, was beter op voorhand duidelijk gecommuniceerd in plaats van die nu tijdens een show­event snel snel mee te geven. Na het interview volgt een goed gesprek tussen Dalle en Delaplace waarin alle plooien – als die er al waren – gladgestreken worden.

Op politiek vlak is er dus weinig aan de hand. Ook al omdat Delaplace zich – anders dan sommige van zijn voorgangers – van de steun van zijn politiek benoemde raad van bestuur wist te verzekeren. “Frederik is gepokt en gemazeld in dat soort strategisch denken”, vertelt een bron die in het verleden nauw met Delaplace samenwerkte. “Hij weet hoe belangrijk die steun is en hoe hij die moet bekomen.” Dat legt hem geen wind­eieren. Toen het schrappen van de regioblokken bij een aantal provinciegouverneurs tot commotie leidde, werd Delaplace meteen uit de wind gezet door Frieda Brepoels (N-VA), de nieuwe voorzitter van die raad van bestuur. Ze liet weten niet te begrijpen waarom moderne mensen op zo’n conservatieve manier op verandering ­reageren.

Die politieke steun betekent niet dat Delaplace kan achteroverleunen. Want ook op politiek vlak wil men steeds nadrukkelijker dat de VRT zich aan een reanimatie­poging van de pax media waagt. De opdracht om het Vlaamse media-­eco­systeem te versterken staat immers nadrukkelijk in de beheersovereenkomst vermeld.

Al begrijpt men in dezelfde politieke kringen ook waarom het tot leven wekken van de pax media niet met­een bovenaan op de agenda staat aan de Reyers­laan. Daar hebben ze immers andere katten te geselen. Er is niet alleen het transformatieplan, waarbij zowat 10 procent van het totale personeelsbestand op de schop gaat, ook de energiekosten van de omroep swingen de pan uit. Niet alleen kost het handenvol geld om het oude, slecht geïsoleerde VRT-gebouw te verwarmen, ook de zend­activiteiten zijn energie-intensief. In april van dit jaar vertelde Delaplace dat alleen al de elektriciteitsfactuur voor de FM-masten goed was voor een meerkost van 670.000 euro. Tel daar nog de ambitieuze, maar dure plannen van content manager Ricus Jansegers bij en je weet dat het een hels karwei wordt om de budgetten in evenwicht te krijgen.

Mediakenners vermoeden dat Delaplace eerst de boel intern op orde wil krijgen voor hij met de concurrentie rond de tafel gaat zitten om eventuele samenwerkingen te bespreken. Al kan het uitstellen van die vredesonderhandelingen ook strategisch zijn, denkt een bron. “Je wilt natuurlijk met zo veel mogelijk marge aan zo’n onderhandeling beginnen. Door de VRT nu zowel op als achter de schermen zo groot mogelijk te maken, wordt onderhandelen een stuk makkelijker.”

Reactie van de VRT: ‘De waarheid heeft haar rechten’

“De VRT investeert volop in de innovatie van haar aanbod en haar kanalen. Die verandering doet niks af aan de rol van de VRT als publieke omroep. We behouden de vaste wil om inclusief, divers, innovatief, kwalitatief en marktversterkend te werken om zo het sterke Vlaamse medialandschap verder uit te bouwen. Dat betekent niet dat we nooit in de fout gaan. Media maken is mensenwerk.

“Desondanks zijn we ervan overtuigd dat we met ons aanbod het verschil maken. We trachten met al onze partners constructief te overleggen. Maar niemand is gebaat bij een sfeerschepping waarbij elke verandering bij de VRT als een ongepaste, concurrentiële zet wordt geduid.

“De VRT wenst niet in te gaan op de anonieme en vaak onheuse interpretaties van haar strategie in bovenstaand artikel. Wel heeft de waarheid haar rechten. Zo kopen we niet plots massaal meer buitenlandse formats en is het gecontesteerde dansformat waarvan sprake er nu net één waarvan de publieke meerwaarde in diversiteit en inclusie niet te betwisten valt: het is een programmaconcept van de BBC, de moeder aller publieke omroepen.

“Voorts wemelt het in de programma’s van onze collega’s nog altijd van de VRT-gezichten. We zullen dat ook blijven doen. Dat we onze schermgezichten diverser, jonger en vrouwelijker moeten maken is een statement dat de VRT trouwens als allereerste heeft gemaakt. We werken daar hard aan.

“Vlaanderen heeft er voorts voor gekozen om de VRT minder publieke middelen aan te reiken zonder de ambitie te verlagen. Ruim 40 procent van de werkingsmiddelen moet de publieke omroep zelf uit de markt halen. De verbazing over het feit dat de VRT dat dan ook professioneel en ambitieus probeert te doen, raakt eigenlijk kant noch wal.

“We zijn bij de VRT trouwens nooit blij om mindere cijfers van een concurrent, wel om de grote waardering van Vlaanderen voor VRT-programma’s.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234