Woensdag 28/10/2020

'Wat ik mis aan jong zijn? Niets'

De opa die we allemaal zouden willen. Dat is Michael Caine (82). Alleen al om hém bezig te zien is Youth van Paolo Sorrentino een aanrader. 'Ik ben te lui geworden om hoofdrollen te spelen. Maar voor deze film zou ik alles gedaan hebben.' Kurt Vandemaele

Was La grande bellezza een meditatie over schoonheid en leegte, dan staat Youth stil bij het ouder worden, de sterfelijkheid en de leugen van het geheugen. Michael Caine (82) en Harvey Keitel (76) zijn twee bejaarden die in een kuuroord aan de voet van de Zwitserse alpen hun dagen liggen te slijten.

Het personage van Keitel is een filmregisseur die hoopt op een comeback. De componist aan wie Caine gestalte heeft, wil van geen toekomstmuziek meer horen. Zelfs de Britse Queen smeekt tevergeefs om een laatste concert.

Wat de krasse knarren uitkramen mag dan bijwijlen erg zwartgallig zijn, het is met zoveel kleur en humor gebracht, de setting is zo paradijselijk en de nevenpersonages zijn zo geestig, dat je na het zien van de film het gevoel zult hebben zelf van een kuuroord terug te keren. De 82-jarige hoofdrolspeler zelf is een waterval. Dat ondervonden we aan den lijve toen we hem spraken tijdens het Festival van Cannes.

Michael Caine: "Ik geniet van Cannes. Ik kom al 50 jaar naar de Franse Rivièra. Het was wel 50 jaar geleden dat ik nog op het Filmfestival van Cannes was geweest. Dat was voor Alfie. De film kreeg toen de speciale prijs van de jury. Maar ik kreeg niets. En dus kwam ik niet terug. Ik dacht: als ik niet win, dan ben ik een verliezer. Maar nu maakt het me niet uit. Voor deze film wil ik alles doen.

"Kijk, daar is mijn vrouw. Ik ben intussen 46 jaar getrouwd met die dame. Ze gaat op een afstand zitten, maar ... Ja, ik heb het over jou, schat. (Ze zwaait) Ik weet zeker dat ze meeluistert, ze luistert naar alles wat ik zeg. Ik herinner me nog goed dat ze bij een interview eens de vraag kreeg waarom ze zich tot me aangetrokken had gevoeld. Waarop ze zei: 'De manier waarop hij met zijn moeder omging.' Ze zei niet: 'Hij was knap, grappig of rijk.' Ze zei: 'De manier waarop hij zijn moeder behandelde.' Zo zijn vrouwen. Mooi, hè."

U bent een goed man. En dat vond Paolo Sorrentino blijkbaar ook. Hij zei dat hij de film niet zou gedaan hebben zonder u. Begrijpelijk.

"Ongelooflijk. Ik had net zijn vorige film gezien, La grande bellezza. Ik was verrast dat hij überhaupt van mij gehoord had, laat staan dat hij geïnteresseerd was om met mij te werken.Toen ik het script gelezen had, zei ik tegen mijn agent: 'Het maakt niet uit hoeveel ze betalen, ik doe het.' Ik had de film zelfs gratis willen doen."

Zou u, zoals uw personage in de film, ooit met pensioen kunnen gaan?

"Nee. In deze branche bepaal je niet zelf wanneer je op rust gaat; het zijn de films die uitmaken of je carrière ten einde is. Als je merkt dat niemand je nog wil - behalve wanhopige mensen die je verschrikkelijke scripts sturen - of het geld niet de moeite is om er voor uit je bed te stappen, dan weet je dat het moment gekomen is om er een punt achter te zetten.

"Ik ging op m'n zestigste met semipensioen. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment een script kreeg opgestuurd dat ik na het lezen terugstuurde met de mededeling: nee bedankt, de rol is te klein. Maar de regisseur in kwestie belde me terug: 'Ik had jou niet in gedachten voor de minnaar, wel voor de vader.' Toen wist ik dat mijn dagen als filmster geteld waren.

"Ik zat niet te treuren. Verre van. Ik had een restaurant, ik had een huis in Miami en een huis in Engeland, waar ik naartoe kon als de zon daar ook even scheen, dus ik maakte me weinig zorgen. Ik had wat geld opzij staan en ik genoot van het leven. Mijn beste vriend in Miami was Jack Nicholson. Op een dag zei hij: 'Ik ga in Blood & Wine van Bob Rafelson spelen en er zit een mooie rol in die jij zou moeten spelen.'

"Opeens zat ik weer helemaal in de business. Ik deed vervolgens de film Little Voice, en ik won een Oscar voor mijn rol in The Cider House Rules, werd genomineerd voor The Quiet American, en plots had ik een heel nieuwe carrière. En kijk, bijna 20 jaar later zit ik hier.

"Tegenwoordig doe ik vooral kleinere rollen. Ik ben te lui geworden om hoofdrollen te spelen. Maar dit was anders. Ik zou alles gedaan hebben om deze film te mogen doen. Ik ben acht weken lang om zes uur opgestaan en heb braaf mijn teksten geleerd."

Bent u tevreden met het resultaat?

"Ik zag de film de eerste keer in het gezelschap van mijn vrouw, mijn agent en mijn dochter. Zij waren allemaal tevreden. Maar ik dacht: ze zijn bevooroordeeld. Zelf was ik er dol op. Maar dat wil niets zeggen, ik heb me al wel vaker mispakt. Dus ik heb even gewacht om victorie te kraaien, tot anderen de film gezien hadden. Met ouder worden wil ik vooral rollen spelen waarmee ik als acteur mijn grenzen kan verleggen. Ik wil dus ook steeds verder weggaan van wie ik echt ben.

"Ik wil je ervan overtuigen dat ik met de nodige geloofwaardigheid een compleet ander persoon kan neerzetten. Zoals hier: Ik kom uit een laag arbeidersmilieu en ik speel een klassiek componist uit wiens gedragingen, accent, alles, alleen maar upper class af te lezen valt. Moeilijk. Maar ik denk dat ik daarin geslaagd ben."

Hij mag dan ver van u af staan, zijn er ook zaken die u gemeenschappelijk hebt met uw personage?

"We zijn beiden 82 jaar oud. En daar houdt het op. Hij is apathisch geworden ten opzichte van zijn werk. Terwijl ik het tegendeel ben. Ik kan mijn enthousiasme voor goeie rollen niet intomen. Hij heeft gewoon opgegeven. Dus hij is eigenlijk over de hele lijn anders dan ik."

En wat mist u aan jong zijn?

"Niets. Omdat de ouderdom me zo veel geboden heeft. Ik mis zeker de onwetendheid niet. Toen ik jonger was, had ik wel familie, maar ik had geen eigen gezin. Nu heb ik mijn vrouw. (kijkt om zich heen:) Die er vandoor is. Ze is het beu om me te aanhoren. Nee, serieus, de dag dat ik haar ontmoette, is alles veranderd. Ik was geen alcoholist, daarvoor ben ik een te grote controlefreak. Maar ik dronk veel en ik rookte veel.

"Ik rook nu allang niet meer, en in de 46 jaar dat ik met mijn vrouw samen ben, drink ik ook niet veel meer. Zij is moslim. En ik eet alleen varkensvlees als zij er niet bij is." (lacht)

Volgens veel oudere mensen is er niets leuk aan ouder worden. Zegt u het eens, zitten er ook goeie kanten aan?

"Ja, je hoeft niet meer in danstenten rond te hangen. Er is een tijd geweest dat ik er haast woonde. Ooit noemden ze me Disco Mike. Nee, oud zijn, kan soms meevallen. Maar ik weet het, ik ben een gelukzak. Nog zo'n gelukzak was George Burns, een vriend van me die meer dan 100 jaar is geworden en tot in zijn laatste dagen als komiek op het podium stond. Hij zei ooit: 'Ik laat me 's morgens de krant brengen in bed. En het eerste wat ik doe, is de overlijdensberichten erop naslaan. Als ik er niet in sta, dan sta ik op.'"(lacht)

Op de poster zien we u en Harvey in het zwembad terwijl u de ogen niet kunt afhouden van de voorkant van Madalina Diana Ghenea, de jongedame die Miss Universe speelt en wier naakte derrière we mogen aanschouwen. Hoe was het om die scène te filmen?

"Wel, wij wisten niet dat het zo ging gebeuren. Harvey en ik lagen in het water, en Paolo had gezegd dat Madalina ook in het water zou stappen en dat wij allebei haar richting uit moesten kijken als het moment was aangebroken. We hadden vooraf kennis met haar gemaakt, we wisten dat ze mooi was. Oogverblindend zelfs.

"Paolo was wel vergeten te vermelden dat ze naakt zou zijn. Zo kreeg hij onze oprechte verbazing in beeld. Hij heeft de eerste take gebruikt. En de film heet Youth. Je ziet twee knarren verlekkerd kijken naar iets wat ze niet meer hebben en wat ze ook niet kunnen krijgen."

Blikt u nog wel eens terug, zoals uw personage dat doet?

"Nee, ik zeg het: we lijken in niets op elkaar. Ik zeg altijd tegen mijn kinderen: 'Kijk nooit achterom, want je zult struikelen.'"

En kijkt u soms nog naar de films die u vroeger hebt gemaakt?

"Nee, nooit. Het gebeurt weleens dat ik tijdens het zappen op een film stoot die ik lang geleden gedaan heb, en dan blijf ik misschien heel even hangen om me af te vragen welke film het is, maar dat is het. Alleen als het Dirty Rotten Scoundrels is, dan blijf ik wat langer kijken. Omdat het zo'n grappige film blijft. Dat is één van mijn favorieten.Toen was ik hier. Gedurende drie maanden. Ik had een villa in Saint-Paul-de-Vence, en ik woonde er tussen twee van mijn beste vrienden: Roger Moore en componist Leslie Bricusse. Het waren de beste maanden van mijn leven. Nu woont Leslie in Los Angeles en Roger woont nog altijd hier. Maar ik heb gelukkig nog wat vrienden in Londen."

Is Christopher Nolan er één van? U bent zijn geluksbrenger.

"Hij is míjn geluksbrenger. We hebben intussen zes films samen gedaan, stuk voor stuk blockbusters. Ik heb een fortuin verdiend dankzij hem. (lacht) Vreemd hoe zulke dingen gaan. Op een zondagvoormiddag belde een tijd geleden een voor mij onbekende man aan en hij zegt: 'Hallo, ik ben Christopher Nolan. Ik heb een script bij dat ik je graag had laten lezen.' Hij bleek bij me in de buurt te wonen en ik zei: 'Geen probleem, ik lees het meteen en mijn chauffeur brengt het je terug.' Maar hij was zo achterdochtig, hij wou dat ik het meteen las.

"Ik zei: 'Oké. En trouwens, wat is de naam van de film?' Hij zei: 'Batman Begins.' Ik zei: 'Wacht eens, ik weet dat je me niet wilt voor de rol van Batman, maar je gaat me toch niet vragen voor de rol van die verdomde butler?' Hij zei niets. Ik herhaalde mijn vraag. Hij knikte: 'Ja, de butler.' Ik zei: 'Wat is mijn tekst? Het eten is klaar? Wil je rode wijn of witte? Kan ik je brood roosteren? Hij zei: 'Neen, lees het.'

"Wat bleek? De butler is Batmans pleegvader. Zijn ouders zijn dood. De butler is dus degene die voor de verankering in de realiteit zorgt. De man die zegt: 'Wat? Ben je gek geworden? Ga je je verkleden als een vleermuis?' Ik las het en het was fantastisch. Maar ik dacht: die jongen heeft alleen nog maar kleine films gemaakt, hij zal daar geen geld voor hebben. Dus vroeg ik hem: 'Wat is het budget?' Hij zei: '175 miljoen.' Toen het goed tot me doorgedrongen was, reageerde ik: 'Hoeveel daarvan is voor mij?' Nee, ik heb geen 175 miljoen gekregen. (lacht) Zelfs geen 10 procent."

Alsof u nog geld nodig hebt, na zo'n rijk gevulde carrière. Herinnert u zich nog hoe u ooit in Hollywood bent beland?

"Ja, dat is te danken aan Shirley MacLaine. Zij was toen een grote ster en zij kon kiezen welke acteurs ze in haar films aan haar zijde wou. Voor Gambit koos ze mij, op basis van mijn vertolking in The Ipcress File. Ik was nog nooit in Amerika geweest. En dus ging ik op de uitnodiging in. Bij mijn aankomst in Los Angeles stopten ze me in een mooie suite in The Beverly Hills Hotel. De planning van Miss MacLaine was veranderd. De opnames van een andere film waren uitgelopen, en ze zou twee weken later aankomen. Dus wachtte ik.

"Niemand sprak met me. Zo gaat dat in Hollywood. Ze praten maar met je als ze weten dat je iemand bent. Dus ik bestelde van alles het beste: champagne, kaviaar ... Maar je kunt je geen hele dag in je eentje bezatten. Tijdens de dag zat ik vaak in de lobby in de hoop een glimp op te vangen van de filmsterren. En ik zag er natuurlijk veel.

"Op een dag kwam ik het hotel binnen nadat ik een ritje had gedaan en John Wayne landde net ook. Met een helikopter. Opeens keek hij me aan en zei: (verlaagt zijn stem tot hij als John Wayne gaat klinken) 'Wat is jouw naam?' Ik zei: 'Michael Caine.' Hij zei: 'Ben jij niet die kerel uit die film Alfie?' Ik knikte en hij zei: 'Jij wordt een ster, jongen. Maar neem een beetje raad van me aan, jongen. Talk low, talk slow and don't say too fucking much!'

"Waarop hij verderging: 'En nog iets: als je echt heel bekend wordt, draag dan geen suède schoenen.' Ik stamelde: 'Euh, suède schoenen, waarom niet, mijnheer?' Hij zei: 'Je zult heel beroemd zijn en je zult staan plassen in een openbaar toilet en iemand zal daar binnenkomen. Hij zal je herkennen terwijl hij zijn plasser nog vastheeft en plots draaien en zeggen: 'Michael Caine!' En je schoenen zullen helemaal volgepist zijn.' (lacht) Geen toeval dat hij dat zei, want hij voegde eraan toe: 'Het is mij al vaak overkomen.'

"We werden in de loop van de daaropvolgende jaren goeie vrienden. Leerde me alles over Hollywood. Tien jaar later belandde mijn vrouw na een plotse aanval van appendicitis in het ziekenhuis en toen lag hij in de kamer ernaast te sterven. Ik heb aan zijn sterfbed gestaan. Hij is na een leven lang roken overleden aan de gevolgen van longkanker."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234