Dinsdag 26/05/2020

Analyse

Wat heeft China op de maan te zoeken?

De Chinese ruimtesonde Chang'e 3 na de landing op de maan.Beeld AFP

De Chinese ruimtesonde Chang'e 3 is zaterdag geheel volgens plan neergedaald op de maan, in de Sinus Iridum, een grote vulkanische vlakte in het noorden. Heb ik al eens gezien, zegt de cynicus. Dit is al het derde land op de maan. Heeft zoiets dan nog zin?

Nelson Mandela zat in een cel op Robbeneiland toen Neil Armstrong een kleine 45 jaar geleden als eerste mens voet op de maan zette. Vanaf het kale oppervlak van een ander hemellichaam zagen de Apolloastronauten hun thuiswereld, met al zijn volkeren, culturen en religies, als een kleine, kwetsbare blauwe bol in de zwarte ruimte zweven. Mandela zou het prachtig gevonden hebben.

Er is veel veranderd sinds 1969. Destijds was de maanrace een exponent van de Koude Oorlog. Angst was de drijfveer, geld speelde geen rol en het vrije Westen was euforisch over de gewonnen slag. Internet bestond alleen nog in sciencefictionboeken. Orwells 1984 was een futuristische nachtmerrie, China voor de meesten een ver en exotisch land.

We zijn verwend
Nu is het 2013, is de wereld verknoopt tot één reusachtig datanetwerk, weet iedereen alles van elkaar en heeft China een zachte landing uitgevoerd op de maan. Voorpaginanieuws is het niet meer. We kijken immers nergens meer van op; alles is tegenwoordig mogelijk. De realiteit is bovendien minder spectaculair dan de schijnwereld van Hollywood en PlayStation 4. We zijn verwend.

Gebrek aan ontzag en opwinding kan leiden tot cynisme en kritiek. Waar is dat goed voor, zo'n maanlanding? Heeft China geen grotere problemen om zich druk over te maken? Wat levert het op, en wat is de economische en wetenschappelijke waarde? Het zijn terechte vragen, die gelukkig ook serieus aan de orde worden gesteld.

Deze foto van het maanoppervlak maakte de Chang'e 3 zaterdag.Beeld AP

Allemaal in hetzelfde schuitje
Daarnaast is er een belangrijke culturele component, die vaak over het hoofd wordt gezien. De verkenning van de ruimte heeft ons een buitenaanzicht van de aarde geboden en houdt ons een kosmische spiegel voor. Wij zitten allemaal in hetzelfde schuitje; we zijn planetaire lotgenoten en kunnen maar beter met elkaar leren leven. De zorg om het milieu, de bescherming van kwetsbare groepen, de roep om vrede en rechtvaardigheid - ze sluiten naadloos aan bij dat indringende beeld van die blauwe stip.

Het kan niet lang duren of de Chang'e 3 maakt een foto van de aarde. Daarop is China te zien, de Verenigde Staten, Rusland. Je kunt aanwijzen waar Nederland ligt, en vlak daarbij: Lampedusa, Kiev en Syrië. En kijk, daar: Robbeneiland. Die foto haalt misschien wél de voorpagina.

Oorlogszuchtige competitie heeft in de ruimtevaart plaatsgemaakt voor vreedzame coöperatie. En angst heeft plaatsgemaakt voor hoop. Hoop op een betere wereld, niet alleen door nuttige toepassingen als weersatellieten, communicatiesatellieten en aardonderzoeksatellieten, maar ook en vooral dankzij een minder provinciaal mensbeeld.

Is dat naïef en idealistisch? Dat zal best. Maar dat zeiden ze ook van Nelson Mandela.

De zes wielen tellende maanrover Yutu (Konijn van Jade).Beeld AP
Beeld REUTERS
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234