Maandag 30/11/2020

CD van de week

Wat een dochter lijden kan

Elena Tonra van Daughter: 'In mijn songs laat de liefde meestal verstek gaan, maar Belgen lijken dat per se te willen compenseren.'Beeld rv

Zelden druppelde een bloedend hart warmer je gemoed binnen dan doorheen de stem van Elena Tonra. De frontvrouw van Daughter blijft op Not To Disappear niettemin een zwartkijker. We laten ons én haar licht schijnen op die duisternis.

"I feel numb", zucht Tonra, in wanhoop gesmoord, op de nieuwe plaat. "Make me better." In 'Numbers' worstelt de zangeres zich hoorbaar door een verwoestende breuk, maar net zo goed refereert ze aan eenzaamheid als een "koninkrijk". Net alsof ze royaal genoegen put uit isolement.

Het is een van de hoogtepunten op de nieuwe plaat, die volgens de zangeres een dieptestudie is van eenzaamheid. Daarbij exploreert ze verschillende manieren om daarmee om te gaan. In 'Alone/With You' beklaagt ze zich over haar afkeer om alleen te moeten eten, wandelen of leven. Maar eenzelfde afkeer voelt ze voor diezelfde, ongenoemde persoon door wie ze in dat solitaire parket zit. "I should get a dog or something", mompelt ze droog, in een poging om haar eenzaamheid niet al te zwaar op de hand te laten klinken.

Elders toont ze minder bezwaren om de luisteraar te verleiden tot een afdaling in haar getroebleerde ziel - valhelmen en klemveerankers zijn geen overbodige luxe. Nog steeds is dat een van zon verstoken landschap vol ruïnes, waar wolven loeren en emoties overwoekerd raken door verlatenheid en treurnis.

Herfstsound

In tegenstelling tot Daughters debuut If You Leave (2013) kijkt de zangeres voor het eerst ook op van de eigen navel. Daarbij verschuift ze haar persoonlijke standpunt naar dat van haar grootmoeder, die in 'Doing The Right Thing' de strijd beschrijft met Alzheimer, aftakeling en afsterven. "I'll lose my mind... I'll lose my children... I'll lose my love", klinkt het. De woordkeuze is eenvoudig, het melodrama onderkoeld en het gevoel overweldigend. In die song kaapt de hese, porseleinbroze stem van Elena Tonra alweer een glansrol, maar ook de herfstsound van de eerste plaat bleef behouden. De groep klinkt nog steeds groots met kleine liedjes, maar een beetje méér galm moet aangeven dat ze naast kleine clubs ook de grote podia aandurven.

Een wonderlijk gestileerde korte film bij de clip is overigens net zo goed de moeite. Filmmakers Iain Forsyth en Jane Pollard, ook verantwoordelijk voor de Nick Cave-documentaire 20,000 Days on Earth, hebben hun schouders gestoken onder dit bitterzoete verhaal over dementie.

De groepsnaam Daughter associeerde Tonra vroeger met een onbezonnen jeugd en naïviteit, maar de nieuwe plaat ziet ze niet zozeer als een coming of age-verhaal als wel als de kroniek van een jonge vrouw die je laat luistervinken aan het sleutelgat van haar slaapkamer. Zo blikt ze met onverholen afschuw terug op een ellendige onenightstand in het puntige 'No Care': "Oh, there has only been one night where we fucked and it felt like a bad memory / Like my spine was a reminder of her."

Het meisjesachtige liefdesverdriet van If You Leave ruimde duidelijk plaats voor grofkorreliger leed. "Ik krijg steeds meer voeling met mijn eigen neerslachtigheid", legt Tonra dat uit. "Al probeer ik me tegelijk te hoeden voor de karikatuur. Melancholie zit bij mij ingebakken, maar ik zou het behoorlijk pathetisch vinden als fans zouden denken dat ik hen mijn verdriet opdring. Een vrolijke song schrijven, dat zit me gewoon niet lekker. Misschien komt dat wel omdat ik altijd dat typische enge kind was op school, dat droefenis géén downer vindt en alle drukte vanaf een afstandje gadeslaat (lacht). Op mijn favoriete platen sla ik de vrolijke nummers trouwens ook carrément over, omdat ik er niets bij voel."

Amulet

Warmer sentiment heerst bij de herinnering aan Pukkelpop, zegt ze. Twee keer op rij won Daughter daar dan ook de harten. Een eerste keer in 2012. Toen zorgde het festival voor een omslag binnen de groep. "Nooit eerder hadden we voor zo'n gigantisch publiek gespeeld", zegt Tonra. "Maar jullie toonden zoveel liefde dat we ons plots een échte groep waanden (lacht). Tot dan zag ik publiek steeds als collaterale schade, een nadeel dat ik er bij moest nemen als ik muziek wilde maken. Door dat ene optreden is dat gevoel verdwenen. Ik heb dat festivalbandje trouwens meer dan een jaar gedragen. Als amulet!"

Een tweede keer speelde het Britse trio al zijn instrumenten kwijt, op weg naar Kiewit. Pas op de valreep wisten ze nog een gitaar en wat percussie uit de brand te slepen. Niet bepaald de voorbode voor een droomafspraak. "Maar het is zoals je zegt: toen stegen we boven onszelf uit, dankzij de luide aanmoediging van het publiek. Een bizarre contradictie. In mijn songs laat de liefde meestal verstek gaan, maar Belgen lijken dat per se te willen compenseren. Ik zou jullie daar wel eens voor mogen bedanken."

Daughter speelt op 10/2 in AB, Brussel. Not To Disappear verschijnt op 15/1 bij 4AD.

Beeld rv
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234