Zondag 26/01/2020

Warme zeemanslyriek van een onbegrepen revolutionair

Toen Bart Plouvier in '92 de prijs Het Geschreven Leven ontving voor zijn verhalenbundel De reiziger, de veroveraar en de autochtoon zat zelfs zijn lievelingsauteur Cees Nooteboom bij de genomineerden. Wie is deze man? U kan het hem zondag vragen in Kasteel Steytelinck in Wilrijk.

In zijn dankwoord bij de prijsuitreiking gaf Plouvier (°1951) de indruk dat eindelijk een zware last van zijn schouders was gevallen. Hij had het met een zucht over "een eerherstel" nadat zijn werk door de Gestelde Lichamen die het landschap der literaire kritiek bevolken (bevuilen), was "miskend", veronachtzaamd of de grond in geboord. Zijn reisverhalen werden door sommigen als "banale toeristenuitstappen" neergesabeld. Plouvier weerlegde de kritiek met de woorden: "Men zocht tevergeefs naar avontuur en zag niet dat de gebruikte taal het avontuur uitmaakte." De jury bewierookte hem als "een meesterlijk verteller in de beste Vlaamse traditie." Plouvier noemt zichzelf een stilist, die kiest voor rijke volzinnen, veel adjectieven. Inhoud lijkt in zijn ogen meer een noodzakelijk kwaad dan een deugd. Dat verklaart ook ten dele zijn voorliefde voor poëzie. In een gedicht hoeft niet zo nodig iets te gebeuren, en dat zint hem wel. Als dichter debuteerde hij pas in augustus dit jaar met Zaailingen. Plouvier heeft een bewogen leven achter de rug, een leven van twaalf stielen (dokwerker, fabrieksarbeider, bierhandelaar, tuinier, fruitplukker,...) en even veel ongelukken. Zo'n leven ligt blijkbaar niet zo goed in de 'literaire markt'. Tot zijn dertigste wist hij met zichzelf geen blijf. "Ik heb een leven geleid van drank, pillen, vrouwen en weinig slaap," geeft hij ruiterlijk toe. Jarenlang trad hij op met zijn band De Stoutste Verwachting en zong hij zwoele zeemansliederen over verloren liefdes in exotische landen. Vier jaar lang zwalpte hij als matroos rond op de wilde golven van de Noordzee. De zee heeft de schrijvende mens in Plouvier sindsdien niet meer verlaten. In '93 verscheen zijn verhalenbundel De Kleuren van de Zee, waarin hij zijn fascinatie voor het water nogmaals de vrije loop laat.

Plouvier heeft nog een andere passie: koken. Drie dagen in de week staat hij 'om den brode' aan het kookfornuis en kan u hem vermomd als chef-kok tegen het lijf lopen in zijn restaurant Durmedal in Elversele. De 'schrijver-kok' (zo wordt-ie gemeenzaam genoemd) was vorig jaar één van de vijfentwintig Nederlandstalige auteurs aan wie werd gevraagd enkele recepten te bedenken en een praatje te doen over het verband tussen koken, eten en literatuur. Hun bijdragen werden gebundeld in Als schrijvers koken. Behalve Louis Paul Boon was Plouvier de enige Vlaming in het rijtje der genodigden.

De jongste roman van Plouvier heet Het Gemis. "Een allegorische roman over onvervulde verlangens" zegt de achterflap. En staat niet elke roman met de eerste zin? Welaan dan: "Ooit was Dagobert Van Hemeldoncks wereld niet groter dan een schip. Een 9000 ton zware, 137 meter lange stomer, de Leukotheia, de laatste in zijn soort, een eiland van dooreengehaspelde tijd, begrensd door een geplooide reling, vormeloze bolders die eruit zagen als grote, giftige paddestoelen en muren opgetrokken uit buiswater, (...)." De rest hoort u zondag.

Lezing door Bart Plouvier. Zondag 20 december om 15 uur in cultureel centrum De Kern - locatie: Kasteel Steytelinck, St.-Bavostraat 20, 2610 Wilrijk. Voor wegbeschrijving: zie www.dma.be/dekern. Toegang: 200/150 frank. Meer info op het nummer 03/821.01.20.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234