Zaterdag 27/02/2021

Review

Warhola wint Humo's Rock Rally

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

De moeder aller rock-'n-roll wedstrijden werd deze avond beslecht in het voordeel van Warhola. Op Humo's Rock Rally won de groep nipt het pleit van de jazz-cats van Nordmann en de popwondertjes van Five Days.

Huilen met het Wolfje in het bos
Warhola sleepte de ultieme prijzenpot in de wacht: 10.000 euro van Humo, net zo'n grote cheque van technische partner PRG EML, en 1000 euro aan instrumentencheques van AB Music, plus twee dagen speeltijd in de Blackbox-studio in Tildonk én SABAM for Culture die 5000 euro in de strijd gooide.

Warhola - vernoemd naar de geboortenaam van Andy Warhol - bood in ruil de meest interessante bezetting van alle acts in de finale. Twee drummers deelden de achtergrond, terwijl de zanger - zoals eerder opgevangen through the grapevine - ontmaskerd was als een gezant van Junior Eurosong.

Die laatste, Oliver Symons, bleek nog steeds behept met een hoogst charmante falset. Al ging die meestal verborgen achter AutoTune. Die stemmaskering mag dan wel een lapmiddeltje zijn voor tweederangs zangers, maar Symons deed er opmerkelijk genoeg zijn voordeel mee. Zoals Kanye West en Poliça dus, die er ook al zonder gezichtsverlies mee wegkwamen.

De gedachte aan Max Colombie van Oscar and the Wolf leek nooit ver weg in zijn stem, al leek dit Wolfje het soms liefst op een klaaglijk huilen te zetten.

Maar het grootste euvel van Warhola? Elke song leek nog in aanbouwfase te verkeren. Zo begon de tweede song zowaar alsof een soundcheck bezig was.

Wanneer de architect en aannemer de neuzen echter in éénzelfde richting kunnen krijgen, ligt er véél meer in het verschiet voor Warhola dan de warholiaanse 15 minutes of fame.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Een handvol hits
"Als Five Days de Rock Rally niet wint, steek ik een cactus in de Zweegers zijn gat," liet Tom Helsen, duidelijk in een hoogst fijnzinnige bui, weten via Twitter. Zo ver als zijn dreigement aan het adres van jurylid Joost Zweegers zouden we het zelf niet drijven. Al stak Five Days wél boven de competitie uit, zolang het op popsongs aankwam.

Hun onbekommerde liedjes waren bovendien stevig van poten en oren voorzien. En telkens opgekrikt door een heerlijk rollend baslijntje. Origineel? Nàh. Fris? Hell yeah.

Dat de groep zo dwingend klonk, kon natuurlijk geen mirakel heten.

Het trio achter Five Days bedacht zijn groepsnaam met een retestrakke deadline in het vizier. Een deadline die hun eigen voortbestaan in het gedrang kon brengen, nota bene. De uitdaging? Op vijf dagen tijd net zoveel songs schrijven, om dan vast te stellen of het iets kon worden tussen hun drieën. Na vijf dagen had Five Days niet alleen een verbond en een handvol songs, maar ook een bruikbare groepsnaam.

In de AB was je getuige van een grootse belofte.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Jazz zonder jazz
Als er een god zou bestaan, en die ook nog eens zou durven klauwen als een jazzcat, dan wisten we op voorhand al wie de winnaar van Humo's Rock Rally moest worden.

Nordmann maakte immers spaanders van alle concurrentie.

Niet alleen door hun virtuoze aanpak, maar ook door de buitenissige spanning die ze in hun songs konden smokkelen.

Jazz zonder jazz te willen zijn: op die premisse liet Nordmann zich voorstaan in de AB. Progressieve jazzrock, noemden ze het zelf. De band had een saxofonist in de gelederen, durfde in het verleden al eens King Crimson te coveren en onthield zich van een zanger.

Daarmee was de groep uit Gent al bij voorbaat een vreemde eend in de bijt. En een verfrissende verschijning op het podium. Hoewel hun stijl aanleunde bij die van Weather Report, wist dit viertal zijn publiek toch moeiteloos mee de 21ste eeuw in te sleuren. Met onblusbare energie overtuigden deze groep met een triootje van jazz, woestijnrock en avant-garde experiment.
Nu eens knalde deze outsider tegen het doorrookte houtwerk van een bruine kroeg, dan weer deed ze een geur van koriander en kerrie in je neus kringelen.

Rusteloze ritmes en meeslepende grooves wisselden af met sensuele soundscapes waarin de sax centraal stond. Nog een andere keer keek je met bewondering naar de krolse loopjes van de bassist.

Nordmann won de Muziekmozaiek wedstrijd in 2012, de Storm! Contest 2013 en eindigden op de derde plaats tijdens de gerenommeerde internationale jazz competitie op Jazz Hoeilaart in datzelfde jaar. Een winst op de Rock Rally had er eigenlijk ook wel mogen inzitten.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Wiebelend vogeltje, overmaatse kooi
"Goedenavond."

Wat een warm welkom, van Sarah Devreese. Helaas om drie uur 's middags.

De zenuwen hielden kennelijk stevig huis in het hoofd van deze solitaire zangeres-songschrijfster. Of vertaalde die bindtekst gewoon de sfeer van haar eigen liedjes? Die bleven zelf immers net zo goed van daglicht verstoken.

Met 'Frozen on the Inside' bracht ze - nerveus wiebelend - bijvoorbeeld een ode aan een verkild hart. Om die illusie compleet te maken, volgde ze ook schijnbaar een taalbad in één of andere Ijslandse gletsjer.

Maar goed: als Björk al jaren wegkomt met Engels op manke pootjes, waarom dan dit kleine Vlaamse vogeltje niet?

Bovendien bleek haar zang beter ontwikkeld dan haar talenknobbel. Devreese beroemde zich op een stem, zo breekbaar dat je elk krakje kon voélen. Op eenzelfde manier zochten haar liedjes schoonheid op. Kwetsbaar, in alle eenvoud.

Alleen raakte die spaarzame aanpak nogal snel uitgeput. Wellicht waren de songs méér gebaat geweest bij een benadering à la Daughter: een porseleinen sfeer, die rechtgehouden wordt door een stevige ruggengraat van elektronica en percussie.

Nu klonken haar song af en toe, tja... een tikkeltje saai.

Dat het podium een paar maten te groot leek, hielp trouwens ook al niet. Wat een buitensporige kooi, voor zo'n kwetsbaar vogeltje.

Jammer, want 'Can't You See' zweemde zowaar naar wereldklasse. Een goede producer die dit vogeltje oppikt en gouden kooit.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Sixties in Kempens korset
Alsof Oasis en Tame Impala in één Kempens korset werd gehesen: zo klonk YAWNS. Het viertal trok een geluidsmuur op in psychedelische tinten, maar klonk tegelijk alsof Britpop samen met een paar sloffen sigaretten was binnengesmokkeld.

Alleen de geest van Syd Barrett raakte kennelijk niet door de douane. Jammer, want op die manier leek het alsof YAWNS als brave kwezels peuzelde van de magic mushrooms en de vrijheid van de sixties. De songs gaven voorrang aan de groove, maar kleurden nooit echt buiten de lijntjes. Zonde.

Zagen we dan een teleurstellende set? Ook niet. Maar YAWNS deed ook weer niet zo'n grote moeite om voorbij de vertaalde geeuw te raken.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Plechtstatige samenzang
Net voor de finale kwam Mocking Jay te weten dat die naam al een gedeponeerd merk is, waardoor de groep zichzelf sneller dan het licht moesten omdopen tot Byron Bay. Ongetwijfeld een vervelende tegenslag voor frontman Tom Verstappen: de folkpop van zijn groep had namelijk al aardig wat ruchtbaarheid gekregen. 'God only knows' kreeg als vibe-plaat een week lang airplay op Radio 1. En Isolde Lasoen selecteerde 'Goldfish' dan weer als finalist voor de Nieuwe Lichting op Studio Brussel.

Daarmee voelde je natuurlijk spontaan enige sympathie voor deze underdogs.

Byron Bay noemde zichzelf naar een Australische badplaats, maar de Appalachen bleken niettemin dichterbij: Fleet Foxes, Bon Iver en The Avett Brothers leken alleszins een stevige hand in hun geluid te hebben. Al bleef de groep met elektronische drums net ver genoeg buiten het maaiveld om de kop te verliezen.

Zowat elke song moest het hebben van plechtstatige samenzang, die uit vier kelen openbarstte. Gelijk de grootste sterkte van het gezelschap. Al moest het charisma van de frontman niet onderdoen: ietwat slungelig kwam hij voor de dag, maar tegelijk toonde hij zich een betrouwbaar ankerpunt op het podium. Daarmee vergaf je hem ook makkelijk zijn lichtjes bouwvallige Engels.

Zou deze groep furore kunnen maken op de grote podia? "Only time will tell... " gaf Byron Bay zelf aan in de laatste song. We geven de tijd het voordeel van de twijfel.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Een bot Mes
"We hebben geen concurrentie in deze wereld, dit heelal," gaf Hazy Hands vooraf te kennen in een online videoboodschap. "Wij zijn de beste band. Geef ons het geld."

Even wilden we hen daarin volgen. Tot ze het podium tijdens de finale verlieten. Elke troefkaart in handen houden, en toch gezichtsverlies lijden. Faut le faire.

Hazy Hands had werkelijk alles in huis om de meest opmerkelijke act van de dag te worden. Helaas koos het gezelschap voor kinderachtige bravoure, zelfsabotage en - pijnlijkst van al - ellendige verveling.

De netkousenact van Hazy Hands schopte het eerder al tot semi-iconisch beeld voor deze editie van Humo's Rock Rally. Maar behalve een fraai benenstel en sterretjesnylons bleek zangeres Lotte Vanhamel in de semi-finale ook over een vileine rioolstrot à la Karen O te beschikken.

Hazy Hands had bovendien een streepje voor, als Belgische cult-supergroep. Zo bleek Yorgos Tsakiridis (ex-winnaar van Humo's Rock Rally met The Hickey Underworld) de songs te schrijven en wist zangeres Lotte Vanhamel (bekend van Vermin Twins en zus vàn) bijna instinctief alle aandacht naar zich toe te zuigen als frontvrouw.

In de AB werd je bovendien warm gemaakt voor een eigenzinnige act, waarbij een badminton-net over de breedte van het podium gespannen werd en een vreemde barbecue-geur de boîte vulde.

Maar nog voor de derde song merkte je dat er muzikaal niet zo knap veel te rapen viel. Hazy Hands deed zijn voordeel met tamelijk banale elektropunk, die haast ter plekke leek bedacht. "Domme ideeën moet je af en toe gewoon kunnen uitvoeren," maakte de groep zich deze week sterk in Humo. Onzin. Dat Younes Faltakh, eerder ingelijfd als extra-lid maar nu een rol kreeg als vermomde badminton-held, was wraakroepend.

Vanhamel slingerde dan weer een wierookvat rond, vooraleer ze met een kaars poseerde en een zweep liet knallen. Weirdness galore. Maar als zangeres leek ze een amechtige schim van zichzelf.

Deze act was dan ook geestig noch geestverruimend. Alsof Hazy Hands de laatste show van The Knife wilde herhalen, maar dan op een afgebot, provincialistisch niveau.

Mèh.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Fluo Tori
Quiz-weetje: samowar betekent zoveel als "zelfkoker" in het Russisch. Al zou het wat ons betreft net zo lief kunnen staan voor "elektronisch nimfje in fluoroze".

Minder vrolijk, maar vaak net zo schreeuwerig als die fluorescente tenue klonk de set van Samowar, een alter ego van het fragiele meisje Leen Diependaele.

Haar geluidscollages mondden soms uit in lichtjes overstuurde chaos, al leek ze zich even goed te voelen bij krakende ontroering. Slag om slinger stuurde ze haar stem vervaarlijk de hoogte in, waarbij een batterij elektronica knisperde en knetterde.

Wat een mindfuck. Nu eens zong ze als een lieflijk elfje, dan weer krijtte ze als een dolgedraaide kenau. Tori Amos op steroïden. Als de angst je in deze set niet af en toe om het hart sloeg, zijn je zenuwen ongetwijfeld uit spanbeton opgetrokken.

Een andere keer klonk ze dan weer zo emotioneel, dat ze je hartkleppen kon doen klapperen als een verweesde saloondeur.

Behendig gooide Samowar haar eigen stem(men) ook in een loop, waardoor ze een excentriek ballet met elkaar aangingen. Afwisselend werd die vocale choreografie ondersteund door zachte of donderende beats.

Bij momenten klonk haar aanpak wat vermoeiend, maar tegelijk wierp Samowar het meeste leeuwenmoed van alle kandidaten in de schaal.

Eigenzinnig, origineel en gedurfd: heeft u misschien méér nodig om op kookpunt te raken?

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Zoeken naar het juiste hout
Een gebrek aan pretentie, een overvloed aan panache.

Klinkt als een moordcombo, maar helaas voegde High Hi daar doordeweekse powerpop aan toe. Daarbij moest de overgave van dit trio het afleggen tegen een gebrek aan verfrissende songs.

Jammer, want de groep had een sterke drummer in de rangen, die over een aardige strot beschikte: wij geloofden tenminste zijn mengeling van onvrede en verbetenheid.

Ook de zangeres bleek uit het juiste hout gesneden. Alleen waren de songs dat niet.

Of bestaat er een kwalijker zeer dan powerpop, die zich als een hazenwind door je trommelvlies boort om vervolgens je geheugen rakelings te missen?

Aardige groep, aardig banale songs.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Akte van nederigheid
"De laatsten zullen de eersten zijn," kondigde Luc Janssen Humble Flirt aan. De presentator bleek achteraf aan het kortste eind te trekken. Maar an sich maakte de groep wel aanspraak op brons, zilver of goud.

Deze geoliede groep had een frisse frontman in de rangen, die zich niet eens liet tegenhouden door zijn instrument. Van achter de drums maakte hij de grootste sier.

Vooraan geposteerd bracht hij tamelijk traditionele rock, maar met een nummer als 'Worlds Collide' had hij zijn publiek al direct in een houdgreep. De songs meanderden soms iets te lang - ook het aanstekelijke 'Rearrange' - maar de groep maakte alleszins een onuitwisbare indruk in de finale. Nu nog in de toekomst.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234