Donderdag 01/10/2020

Review

Warhaus in de AB: haus-party voor verdorven geesten en verneukte zielen

Beeld Warhaus

In de AB bood Warhaus het zicht van een statig maar verlaten herenhuis, in een met onkruid overwoekerde tuin. Binnen zijn de vloeren vermolmd, de grauwe muren afgebladderd en de trappenhal tochtig. Maar wonder boven wonder: in de slaapkamer stap je binnen in een zinnelijk boudoir waar het feestje vunziger oogt dan je browsergeschiedenis.

Nauwelijks te geloven dat We Fucked a Flame into Being - het behoorlijk indrukwekkende solodebuut van Maarten Devoldere - vaste vorm kreeg op een aftandse, weinig indrukwekkende rivierboot. Die mocht de deeltijdse frontman van Balthazar lenen van een vriend tijdens de zomer van 2015. De bedoeling was om door de Gentse binnenwateren te varen, zijn hoofd leeg te maken en de inspiratie zachtjes te laten binnengolven.

Missie geslaagd. Maar wanneer je naar Warhaus luistert, of ze live aan het werk ziet, stel je jezelf eerder desolate nachtelijke stadsstraten voor. Het licht van een eenzame straatlantaarn schijnt steeds feller, terwijl de nacht er alleen maar donkerder op wordt. De sfeer van vergane glorie, zwartgeblakerde passie en decadentie zit evenwel net zo goed verweven in de sound van de groep. Alsof je een house-party voor verdorven geesten en verneukte zielen zou houden. Niet zo verwonderlijk misschien: ook in Balthazar tekende Devoldere meestal voor de stille dreiging en dronken moodswings.

Beeld Stefaan Temmerman (archief)

Sudderend onheil en ontucht

Warhaus is evenwel toch een ander beestje. Ook hier geldt minimalistische grandeur een troef, en moet elke noot doel treffen. Maar de afgemeten, strakke aanpak ontbreekt. Devoldere kiest bewust voor slepende grooves, lijkt zijn teksten soms nonchalant te improviseren, en liet zich in de AB schijnbaar leiden door de sensuele dansende Sylvie Kreusch op de achtergrond - of was het toch andersom? Haar kronkelende en golvende lichaamstaal baande zich alleszins een weg naar de songs, die in de AB vaak behoorlijk afweken van de studioversie.

Als Warhaus een statig maar vervallen herenhuis is, zoals we eerder zegden, dan stonden Gainsbarre, Tom Waits en een handvol nachtuilen uit New Orleans vast aan het fornuis in de keuken: deze muzikale koks zwalpten in de AB rond op flanellen benen, flambeerden met een hoog oplaaiend hellevuur, en in de pannen sudderden onheil en ontucht. Het geheime ingrediënt? Leonard Cohens Onpeilbare Verdriet. Dat merkte je onder meer aan een in zilte treurnis en donker gewetensonderzoek gemarineerd 'Bruxelles' dat in de AB met een knipoog naar LCD Soundsystem werd aangekondigd: "Brussels, I love you... but you're bringing me down".

De porseleinen wangen van jonge, maagdelijke omstanders werd dan weer in één wenk scharlaken, wanneer Devoldere het toerental van zijn innerlijke Tourette opdreef. In 'Against the Rich' sneerde hij onder meer: "I've one hand on a champagne drinking cunt / I've got the other up the ass of the establishment / And I can't even distinguish which hand is which / How I tried to be against the rich." Elders monkelde hij ook nog: "I'm as easy a fuck as a fuck can get".

Beeld Stefaan Temmerman (archief)

Walsje in schemerige ballroom

Het bleef evenwel niet alleen bij verbaal geweld. Elders ten Warhauze mikten de bewoners ook al eens de helft van de huisraad naar elkaars kop. In 'Here I Stand' bijvoorbeeld, dat onbeheerst explodeerde. Ook 'Beaches' deelde in de klappen, waarbij een krakkemikkige trompet werd gesampled, waarna Jasper Maekelberg zijn gitaar schunnig liet knetteren in 'Control' - beide songs haalden het debuut van Warhaus niet, wat in het geval van die laatste best wel onbegrijpelijk was.
Het absolute hoogtepunt in de set bleek evenwel niet weggelegd voor die outtake, of zelfs maar de single 'The Good Lie'. Die eer ging naar een hartstochtelijk 'Machinery', waarin je zowaar de haartjes op je arm overeind voelde komen. Alsof Devoldere en Kreusch ieder moment elkaar de hand zouden reiken voor een intiem walsje in een schemerige ballroom. Een publiek zou er spontaan muisstil van worden.

Vlak voordien had Devoldere daar overigens als een opmerking over gemaakt: "Jullie zijn zo stil en beleefd," zei hij vlak voor 'Memory'. "Maar dat is goed, want ik ga een intieme versie spelen van een wilder nummer." Daarbij liet de frontman zich door niemand seconderen, behalve dan zijn eigen bas. De versie op de plaat mag dan wel meer festief klinken, maar ontdaan van alle tierlantijntjes, kroop deze versie nog iets dieper onder je vel.

Dat gezegd zijnde: een paar weken geleden zagen we Warhaus nog op Leffingeleuren. Na dat concert dropen de groepsleden ontgoocheld af. Toen begrepen we oprecht niet waar ze in godsnaam zo'n drama over maakten. Sinds gisteren weten we evenwel beter. Als Warhaus een minder dagje heeft, klinken ze okay. Maar in ultima forma, staat Warhaus als een huis. Desolaat, maar statig.

Beeld (gva)
Beeld (gva)
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234