Zaterdag 27/02/2021

Wansmaak als glijmiddel

iego Della Valle, de trotse eigenaar van de hippe Tod’s-schoenen en voetbalclub Fiorentina, zei me ooit beschaamd te zijn voor Silvio Berlusconi. Hij zei ook dat de oude dynastie Agnelli van Fiat er niet mocht aan denken met Il Cavaliere aan te moeten zitten bij een staatsdiner. “Niet naast die clown.” Een ander Italiaans monument, Gianni Versace, was al even kort van stof in de verwantschap: “Mag ik hem uitkauwen?”

Een melaatse aan het bewind in Rome, en bij uitbreiding in Europa. Het is het drama van wel meer populisten: tegen het patina van goede smaak kunnen ze niet op. Alleen het volk heeft dat nog niet zo gauw door.

Het is de leider van de Italiaanse ‘democratuur’, annex mediaregime, niet gelukt een schijn van aristocratie of grandeur te veroveren in Rome en Milaan. In de hogere, quasi erfelijke kringen van de diplomatie en het zakenleven is Berlusconi altijd de rubberen dwerg van het snelle geld, foute vrienden en schandwijven gebleven. Het zal er niet op verbeteren nu het openbaar ministerie in Milaan komt aanrukken met bewijzen over seks met minderjarigen en machtsmisbruik.

Je zou kunnen zeggen dat Silvio Berlusconi een verstotene is van de Italiaanse standenmaatschappij. Daar heeft hij het zelf naar gemaakt met zijn proletarische fratsen. De kiezers pruimden hem anders, tot vier keer toe, massaal als kandidaat-premier. Hij kon alles kopen wat los en vast zit, maar net niet het welwillende prestige van oud geld. En ja, dan eindig je als geboren ijdeltuit vanzelf in het schuimbad van voetballers en hoeren. Kiezers doen daar niet moeilijk over.

Morsige ladykiller

Berlusconi’s reputatie van morsige ladykiller, fuifbeest en corrupte charlatan is zo oud als de weg naar Rome. Het belette EVP-voorzitter Wilfried Martens destijds niet Forza Italia, de partij van de presidente, van harte welkom te heten in zijn Europese fractie. Bloedbroeders zowaar. Dat Berlusconi een flink aantal postfascisten in de rangen had, was het vernoemen niet waard. Er zit als vanouds veel ideologische rek in de Europese christendemocratie. Martens zelf mocht graag op visite gaan in Rome. Berlusconi was weliswaar Ronald Reagan niet, maar toch. De vermeende thrill van staatsie bracht de Belgische politicus weer in de licht euforische trance die hem eerder in Washington zo had aangegrepen.

Er zijn meer politieke leiders geweest die gefascineerd waren door Il Cavaliere. Pim Fortuyn, om er een te noemen. Hij heeft me de oren van de kop gezeurd om via Guy Verhofstadt of Karel Van Miert een audiëntie met de premier te arrangeren. Noch Van Miert, noch Verhofstadt honoreerde het verzoek. Berlusconi was hun iets te melaats voor een gunst.

Van de Milanisti Rijkaard, Gullit en Van Basten hoorde je in hun tijd bij AC Milan ook weleens gekke verhalen over de clubeigenaar. En altijd bij het schunnige af. Patrick Kluivert, zelf een niet onverdienstelijke womanizer, hield zijn hart vast als Berlusconi op een voetbalfeestje weer eens te dicht in de buurt van zijn meisje kwam.

De schandalen van de miljardair-politicus zijn inmiddels niet meer bij te houden. Omkoping, fiscale fraude, verduistering, illegale partijfinanciering, collaboratie met de maffia… In Palermo hebben ze er een hele Cosa Nostra voor nodig. Silvio bliksemt het in zijn eentje voor elkaar, wel stevig omringd door een bataljon advocaten, natuurlijk. Via haastig gestemde immuniteits- en verjaringswetten kon hij de veroordelingen steeds weer ontlopen. Het glijmiddel Berlusconi. Maar nu toch dreigt ene Ruby, een obscure clubdanseres, met wie hij seks had toen ze nog minderjarig was, hem alsnog de das om te doen. Op 6 april moet Berlusconi voor drie vrouwelijke rechters verschijnen. Carmen D’Elia, Giuliua Turri, Orsola De Cristofare. Een zingzang van namen. De godinnen van de wraak worden ze in Italië genoemd.

Op zijn drie commerciële zenders hoor je daar niets over. Op de staatstelevisie ook weinig. Berlusconi controleert 90 procent van het Italiaanse medialandschap. Zo er al van enige journalistiek sprake is, is het huurlingenjournalistiek. Een ongewenst lachje in het journaal kan zomaar tot een berufsverbot leiden. Wat een gezegend land zijn wij toch. Helaas voor Silvio, de golf van rechtszaken is zelfs door slaven niet meer tegen te houden.

Vorige zondag liepen pleinen en straten in alle grote steden van Italië vol met een miljoen boze donne. Zij protesteerden tegen het lugubere seksisme van hun premier, tegen zijn denigrerende taal over vrouwen, vooral. En terloops ook tegen zijn tv-zenders, waar blote borsten en welhaast vliegende kutten voor het dagelijkse vermaak moeten zorgen.

Silvio Berlusconi: een scharrelkoning van 74.

Of is het koning Viagra?

Echt indrukwekkend kunnen zijn bedprestaties nochtans niet zijn, want de ingehuurde prostituees laten zich fors betalen om vervolgens in onderlinge sms’jes met dedain te sneren over ‘zijn slappe reet’. Op een duizendje of tien voor een halve nacht wordt door de oude snoeper niet gekeken.

Geboren verleider, die Silvio. Het begon al in zijn studentenjaren, toen hij optrad als zanger en entertainer in nachtclubs van cruiseschepen. Misschien ligt daar wel de sleutel van zijn voorliefde voor al te jonge meisjes. Een charmezanger op een cruiseschip weet zich algauw in de rol van gigolo geduwd. Aan ouwe taarten geen gebrek op cruiseschepen. Dus ja, Berlusconi had wel wat jeugd in te halen.

Bij zijn commerciële tv-zenders is alles en iedereen ondergeschikt aan de schaars geklede dames, aan het duurdere pluimvee op hoge hakken, zeg maar. Berlusconi zelf straalt van geluk als hij mag poseren tussen de pin-ups. Sterker nog, hij coiffeerde er altijd zijn verkiezingprogramma’s mee. Toen hij in een van de shows de blote boezem van Veronica Lario mocht aanschouwen, verliet hij terstond zijn vrouw. Maar ook het nieuwe sprookje bleek eindig te zijn. Veronica kon veel hebben van haar echtgenoot, zelfs drie kinderen. Tot hij voor de camera het schoonheidskoninginnetje Mara Carfagna toegeilde: “Als ik niet getrouwd was, zou ik u ten huwelijk vragen.” Toen moest ze toch even op de tanden bijten. Na die brisante liefdesverklaring schreef ze zelfs een open brief aan La Repubblica waarin ze excuses van haar echtgenoot eiste. Die schreef meteen wat vrome rijmelarij op een briefje. De wond ging niet meer dicht. In een volgend geschrift maakt mevrouw Berlusconi, alweer bedrogen als ze was, gehakt van haar man. Ze had het over de “onvoorstelbare smeerboel” van Silvio.

Nadat ene Noemi Letizia uit Napels was opgedoken, werd de scheiding ingezet. Niemand in Italië had ooit van dit wat verlegen herderinnetje uit Napels gehoord, tot Berlusconi persoonlijk het verjaardagsfeestje van Letizia kwam opluisteren toen ze achttien werd. Later bleek, uit onderzoek, dat ze met grote regelmaat als minderjarige op bezoek was geweest in Berlusconi’s vakantiepaleis op Sardinië. De mediatycoon zou haar een grote carrière in de showbizz hebben beloofd.

Zij noemde hem ‘Papi’.

Alweer enige tijd later was het de beurt aan escort Patrizia d’Addario uit Bari om de middagduivel van Silvio te temmen. In haar boek Gradisca presidente (Geniet, premier) openbaarde zij dat Berlusconi om zich heen een heuse harem had verzameld van maar liefst twintig deernen. Als huiswet gold dat hij alleen het recht tot copuleren had. De vrienden mochten wel toekijken.

Italië likte vingers en duimen af bij de smeuïge verhalen over de immer verliefde leider. Verontwaardiging was er nauwelijks toen bleek dat hij zijn mondhygiëniste en minnares Nicole Minetti als parlementariër het regionale bestuur van Lombardije had binnengesmokkeld. Het was deze Minetti die als haremhoedster de 17-jarige Karima El Mahroug, alias Ruby, ronselde voor seksfeestjes in Silvio’s villa in Arcore bij Milaan. Ruby is de van huis weggelopen dochter van een Marokkaanse straatventer.

Ze blijft ontkennen dat ze seks heeft gehad met Berlusconi, maar via haar mobiele telefoon wist justitie te achterhalen dat ze samen vijftien nachten hebben doorgebracht in de villa. En dat ze elkaar 66 keer hebben gebeld. In het dossier van 389 pagina’s zitten tientallen pikante telefoongesprekken tussen de premier en zijn harem. Berlusconi heeft inmiddels toegegeven dat hij naar de politie in Milaan heeft gebeld om Ruby vrij te krijgen nadat ze was opgesloten wegens diefstal. Hij riep daarbij het staatsbelang in met het leugentje dat Ruby de kleindochter van Hosni Moebarak was.

Machtsmisbruik.

Italiaanse vrouwen zeggen nu dat Berlusconi alle grenzen van de waardigheid heeft overschreden. Maar denken de mannen er ook zo over? Berlusconi’s register van wansmaak is eindeloos, dat weten die mannen ook. Hij schoffeert homo’s waar ze bij staan, maakt grapjes over het ‘zonnebankbruin’ van Obama, laat Angela Merkel aan de oevers van de Rijn wachten tot hij klaar is met telefoneren, roept dat een Duitse europarlementariër geknipt is voor de rol van capo in een film over concentratiekampen, zet in het parlement vrouwen gewoon weg op hun uiterlijk. Kortom, een varken.

Toch staat nog 30 procent van het electoraat achter Berlusconi. Na het zoveelste seksschandaal in het Palazzo Grazioli, zijn privéverblijf in Rome, noteerde een krant: “Ach, zijn wij niet allen Berlusconi’s? Sommige mensen hebben nu eenmaal een publiek nodig om te kunnen functioneren. Is dat er niet, dan kopen ze het. Er zit iets van Tiberius en van Hugh Hefner in Silvio. En wie weet ook in ons.”

Berlusconi: de eenzame latin lover? Zoals wel meer Italianen lijdt hij aan exhibitionisme dat leidt tot de neurotische behoefte aan een ‘bella figura’. Om het met de woorden van een vriend bij de RAI te zeggen: “Hoeveel kerel ben je? Dat is de eerste vraag die elke Italiaanse man zich ’s ochtends voor de spiegel stelt.” Dus ook de linkse rakkers die overigens zelf lijden aan een lightversie van berlusconisme.

La Repubblica merkte dezer dagen op dat Berlusconi een perfide meester is in het bespelen van de paradox: ontkenning en bekentenis. Hij prijst zijn lelieblanke onschuld en als er toch een vlekje op zit, is het de schuld van de idiote regeltjes die het leven van een zakenman zuur maken. Dat gaat er bij Italianen wel in. In tegenstelling tot de politieke aristocratie presenteert hij zich onverminderd in postmodern populisme als een transparante, wat vlerkerige gelukszoeker. Hij beroept zich op de nog net niet grondwettelijke vrijheid om niet lastiggevallen te worden. Amechtig verzuchtend om liberale democratie die in Italië niet veel heeft voorgesteld.

Frustratie

De verleiding is groot om hem het zogenoemde Napoleoncomplex toe te dichten. De frustratie van mannen die klein van gestalte zijn en alleen in agressie, vechtlust en geldingsdrang aan de ondraaglijkheid van het minderwaardigheidscomplex kunnen ontsnappen. Maar moet dat tot gestoei met minderjarige poppetjes leiden? Berlusconi heeft zijn bunga bunga-feestjes, een deel van onze maatschappelijke elite had ooit de confituurfeestjes. Ach, de zogenoemde roze balletten: veel is duister gebleven.

Berlusconi probeert nu zijn liederlijkheid te verdoezelen met de verwijzing naar een vaste relatie. Volgens La Stampa is de gelukkige niemand minder dan Aisha Kadhafi, de dochter van de omstreden Libische leider Muammar Kadhafi. De 34-jarige advocate, blonder dan blond uiteraard, kreeg in Afrika het koosnaampje ‘Claudia Schiffer van de Woestijn’.

Zou Aisha niet te hoog gegrepen zijn voor de rubberen proleet met de charme van tandpasta? Op een van de massale vrouwenbetogingen tegen Berlusconi droeg een vrouw een bordje met als tekst: ‘Presidente ha paura dell’intelligenza delle donne?’

Zou WikiLeaks Berlusconi al internationaal hebben gekwalificeerd? Perverse hufter: zoiets moet het zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234