Zondag 16/06/2019

Wanneer het leven nog bulkt van belofte

Soms is het leven mooi. Als een mens een intieme productie mag zien als Yesterday (or how we felt about the rumour) van regisseur Piet Arfeuille en cineaste Nathalie Teirlinck, bijvoorbeeld. Een theatervoorstelling als een film die

de verbeelding prikkelt, het hart raakt en de kop in gang zet.

Zelden een decor gezien dat zo dwingend durfde te zijn. Je ziet een gang, ergens. Een goeie twee meter breed. Treurig behang met nog treuriger motief. Goedkoop vasttapijt. Achteraan gaat de wereld verder, naar links, naar rechts, en achter een deur. In die setting gebeurt het allemaal. Mensen lopen af en aan, zeggen bijna niks. Het licht gaat aan en weer uit, zoals in films waar ze over zwart gaan. Een paar keer kruip je in de kop van iemand, en hoor je in voice-over hoe dat klinkt. Soms doen ze dingen die letterlijk zouden kunnen gebeuren. Maar meestal maken ze beelden weg van elke realiteit, en misschien net daarom naar het hart ervan.

De mensen zijn van alle leeftijden. Heerlijk om naar te kijken. Een jongen nog, een koppel pubers, een stel dertigers en een vrouw van in de tachtig. Gespeeld door Stefan Perceval, Gordana Bobovcan en charismatische niet-professionelen, waarvan ik er weliswaar een paar al in prachtige voorstellingen geweldige dingen heb zien doen (Hannah Soenens! (14) Misha Demoustier!(11)).

Zo simpel kan het zijn, moest ik denken. Zo schoon die gedurfde eenvoud. Er rolt een bal in beeld, gevolgd door een jongen die aan wachten doet. Hij wil naar binnen, klopt op de deur, waarachter van alles te horen is. Niemand reageert. Hij gooit zich tegen de muur, blijft letterlijk plakken tegen het behang. Hij twijfelt, zet zich neer, gaat woest liggen. Niks doen is moeilijk. Een man verschijnt, negeert hem, gaat doodleuk langs die deur naar binnen, en zet een tekenfilm op. De jongen spurt er achteraan. Meteen maakt een mens een verhaal. Alle 25 toeschouwers (met een gang van twee meter is meer volk ook niet mogelijk) een ander, ongetwijfeld.

Nadien: een mooi meisje met lange benen en een kort rokje staat tegen de muur. Schuin tegenover haar een mooie jongen. Ze kijken, kijken weer weg, en terug. Een spel van glimlachen en inhouden en proberen. De lichten gaan uit, en weer aan. Dan zit zij op de grond, koket. Hij komt erbij, zijn benen rondom de hare plaatsend, voorzichtig, alsof hij haar kon breken. Net als zij tegen hem aan wil gaan liggen, knoopt hij een losse schoenveter vast. Zo vertederend prachtig dat prille beginnen kunnen zijn, wanneer het leven nog bulkt van belofte. En zo ontnuchterend de liefde.

Wat later komt een oude vrouw op. Haar man is weggelopen na een kort huwelijk. Hij liet een briefje achter: 'ik verveel mij'. Zij heeft doorgeleefd, wat moet een mens anders? En er is nog een vrouw, een furie die van boven naar beneden komt gedenderd, glas rode wijn in de ene hand, sigaret in de andere. Ze praat tegen de jongen, in veel ronkende volzinnen die alleen Kroaten begrijpen. Ergens tussen berispend en liefdevol, vermoed ik.

En dan was er ook nog die man van in het begin. Misschien de vader van dat jongetje, misschien ook niet. Misschien wil hij die vrouw kussen, misschien vooral een vrouw. Hij droomt van heldhaftige reddingsacties, hij droomt van een vrouw voor wie hij de prins mag zijn.

Eén ding hebben al deze mensen gemeen, hebben alle mensen gemeen: de hunker naar aandacht. Het verlangen om gezien te worden, mee te tellen, het verschil te maken, al was het maar alleen in de ogen van die ene. Soms lukt dat, soms ook niet. Yesterday gaat op zoek naar de diepte der dingen, naar de donkere hoeken van het hoofd, naar het heftig kloppend hart. Met consequente stijlkeuzes, een strak concept, een hoogst eigen verbeelding, met humor en met zwaarte, met zinderende traagheid. En dat werkt wonderwel, vind ik.

Misschien dat niet iedereen ervan houdt om ook zelf hard te moeten werken tijdens het kijken. Deze voorstelling gaat misschien zelfs het meest van al over jezelf. Wie daar tegen kan, maakt iets bijzonders mee.

Yesterday (or how we felt about the rumour) is nog tot en met zaterdag in de Vooruit te zien, nadien op tournee tot eind april 2012. www.malpertuis.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden