Woensdag 14/04/2021

Wanneer een ziekte te dichtbij komt: achter het poppy deuntje van ‘Close to Me’ schuilt koortsige horror

Robert Smith (te midden van zijn band) moest zich ook al eens in eenzame afzondering terugtrekken nadat hij besmet raakte met de waterpokken. Hij schreef er in 1985 de legendarische song 'Close to Me' over. Beeld rv
Robert Smith (te midden van zijn band) moest zich ook al eens in eenzame afzondering terugtrekken nadat hij besmet raakte met de waterpokken. Hij schreef er in 1985 de legendarische song 'Close to Me' over.Beeld rv

Al in 1985 speelde Robert Smith van The Cure met de fetisj van deze tijd: huidhonger. Het eenzame ‘Close To Me’ klinkt als hallucineren op een vrolijke beat.

We should have each other for dinner / We should have each other with cream”, zong de frontman van The Cure ooit in de frivole single ‘The Love Cats’. Huidhonger in de meest onversneden vorm. In benarde tijden van ballingschap ondervindt elke single aan den lijve wat die ‘tastzin’ precies inhoudt. De goesting om iemand liefdevol met huid en haar te verslinden, groeit elke dag. En anders is er wel het eenvoudige gemis om iemands vingertoppen zachtjes te voelen glijden over je hals, het verlangen om in een ander lichaam verstrengeld in slaap te vallen... Reik­halzen naar de warmte van een ander lijf, zelfs maar de zachtste aanraking, is een even grote behoefte geworden als eten of slapen. Corona werpt zich evenwel op als de sikkeneurige gouvernante die elk lichamelijk contact aan banden legt.

The Cure is daarom deze week uw stille bondgenoot met ‘Close to Me’. Die song werd geïnspireerd door Robert Smiths kindertijd. Toen moest de frontman van de groep zich ook in eenzame afzondering terugtrekken nadat hij besmet raakte met de waterpokken. De oorspronkelijke tekst was naar verluidt wel helemaal anders. Veel vrolijker ook. Pas in laatste aanleg schakelde Smith over op de donkere lyrics die je vandaag kent. “Ik herinnerde me plots hoe ik als kind verschrikkelijke, nachtmerrieachtige visioenen kreeg van een hoofd dat in het licht zweefde”, vertelde hij over die song.

If only I was sure / That my head on the door was a dream.” Die hallucinaties kreeg de piepkleine Smith wanneer de lichten in zijn slaapkamer uitgeknipt werden, en de deur op een kiertje open bleef. “Dat gebeurde voor het eerst toen ik zo ziek was. De lichtstraal die elke avond uit de gang kwam, deed een stukje behang oplichten waardoor het langzaam tot leven leek te komen. “Just try to see in the dark / Just try to make it work / To feel the fear before you’re here.” Het licht voorspelde al het naderende onheil dat hem ’s nachts te wachten stond. Na een dag van jeuk en malheur wachtte steevast een nacht van angst: “I never thought tonight could ever be this close to me.”

De volwassen Robert Smith dacht die nachtmerries ontgroeid te zijn. Maar toen hij zichzelf klemreed tijdens de opnames van het album The Head on the Door – daar zaten drugs en drank voor iets tussen – kwamen de hallucinaties opnieuw. Het idee voor de videoclip kwam trouwens net zo goed uit een weer­kerende angstdroom van Smith. Daarin zag hij zichzelf opgesloten in een linnenkast die van een klif in de oceaan donderde. “Ik stelde de regisseur voor om met de hele groep in zo’n kledingkast bovenop een rotswand te balanceren. Die netelige situatie, dat onbehaaglijke gevoel: ik denk dat dit beeld in de Cure-canon is gecementeerd.”

Die laatste uitspraak botst dan weer met het gevoel dat je hebt bij het beluisteren van de song zélf, waarin je Smith ritmisch hoort hijgen op het achterplan. Een veelvoud aan kleine geluidjes – zacht gefluister, gekraak, handgeklap – tekent de wonderlijke productie van de song. “Robert Smith vond ASMR (verzamelnaam voor gevoelsprikkelende audio of video, red.) al in 1985 uit”, schreef een fan onlangs zelfs. Daar valt genoeg voor te zeggen. Hoe akelig en godverlaten de tekst ook klinkt, toch tintelt en prikkelt de muziek. Al liep Smith zelf eerst niet zo hoog op met ‘Close to Me’. “Ik vond de song op zijn best mediocre. Het was pas toen ik me ging concentreren op de tekst, en we er een extreem claustrofobische bas en beat onder schoven, dat het nummer tot leven kwam. Anders was dit de zoveelste hit geworden die prematuur in de prullenbak belandde.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234