Dinsdag 21/01/2020
Halina Reijn. Beeld Geert Joostens

Column

Wanneer de journaliste mijn kleed­kamer verlaat, heb ik meer energie dan toen ze binnenkwam

De persdame van het Barbican-theater, waar wij onze voorstelling Obsession repeteren, neemt plaats in mijn kleedkamer. “Just be very, very, careful”, herhaalt ze en kijkt me daarbij zeer doordringend aan.

De Britse pers is de Nederlandse niet. Waar in ons land de journalist na een interview de geïnterviewde inzage geeft in het te verschijnen artikel en vaak openstaat voor correcties en commentaar, mag er in Engeland niets worden nagelezen. Ook is er geen fotogoedkeuring. Het is niet eens toegestaan even mee te kijken op de camera zodat je in elk geval een idee krijgt over de manier waarop de fotograaf je vastlegt. Eens geposeerd blijft geposeerd, eens gezegd blijft gezegd.

De tabloids hier zijn al helemaal grenzeloos in hun manieren om info te verzamelen. Telefoons afluisteren, ­tracking devices onder auto’s, het gebeurt allemaal, maar zelfs met de serieuze media is het blijkbaar raadzaam alert te zijn. Zeker als je te maken hebt met een hoofdrolspeler die een mate van roem geniet die nogal exceptioneel is. 

Why me?” wil ik weten, want in dit land kent niemand me, dus is het niet evident dat een grote krant zou vragen om een interview. “Exactly!”, verzucht ze. Via mij denken ze misschien aan info te komen over mijn collega Jude Law. “Be aware!” Ze legt me nog even dunnetjes uit dat ik niet over privélevens van anderen moet praten en dat ik een paar seconden bedenktijd moet nemen voor het beantwoorden van iedere vraag. Ik knik braaf en spoed me naar het toneel voor de repetitie. “Always put a tape recorder on the table next to theirs”, adviseert iemand me later.

De volgende dag klopt er een vrouw van een jaar of 55 aan. Ze draagt grote bergschoenen, een dikke trui en een spijkerbroek. Ze lijkt bijna te verdrinken in haar outfit. “I am going to the country.” Ze grijnst met twinkelende ogen, en meteen voel ik me op mijn gemak. Ze houdt blijkbaar niet van smalltalk, en ik ook niet dus we duiken er meteen in. Ze wil van alles weten, over Ivo, zijn manier van werken, hoe het is met Jude, wat voor vriendschap ik heb met Carice, of mijn ouders echt zulke hippies waren, waarom we een film op het toneel willen zetten en de verschillen tussen Nederland en Enge­land. 

Haar vragen zijn intelligent, enorm doordacht en interessant. Geen moment voel ik me geïntimideerd of gemanipuleerd. Ze weet alles af van het project en heeft zich tot in de details ingelezen en voorbereid. Wat een verademing. Wanneer ze mijn kleed­kamer verlaat, heb ik meer energie dan toen ze binnenkwam.

Een week later is het publicatietijd. Nu ben ik nerveus en probeer me voor de geest te halen of ik echt geen gekke dingen heb gezegd. Gelukkig valt alles mee. Het artikel is met vaart, kunde en humor geschreven. Wat een geluk om met een schone lei te mogen beginnen zonder jaren van over mezelf afgeroepen verhalen die aan me kleven. Ze heeft natuurlijk wel het een en ander van het internet geplukt maar van seacows of OK-women had ze nooit gehoord. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234