Woensdag 22/03/2023

Blik op BelgiëZwijnaarde

Wanneer appartementen het dorp overnemen: ‘Dit is geen goede ruimtelijke ordening’

Maquette van het bouwproject in Zwijnaarde. Beeld RV
Maquette van het bouwproject in Zwijnaarde.Beeld RV

Een bouwpromotor liet zijn oog vallen op een weide midden in het dorp Zwijnaarde. De omwonenden vrezen dat het project hun zo gekoesterde dorpsgevoel zal aantasten.

Tine Peeters

‘Ik heb dit hooger oord gekozen tot mijn woon.’ Tussen de kerk, de kiosk en café Het gouden hoofd staat op een gevel aan het dorpsplein van Zwijnaarde dit citaat van Karel van de Woestijne uit 1929.

Voor buitenstaanders is Zwijnaarde een aanhangsel van Gent, geprangd tussen het knooppunt van de twee drukste autosnelwegen (de E17 en de E40) van het land, de Coca-Cola-fabriek en een technologiepark dat maar blijft groeien.

Voor de oudere inwoners is het nog hun dorp, hun ‘hooger oord’, dat ze niet graag zien veranderen. “We weten dat je de tijd niet kunt tegenhouden”, zegt een zeventiger die met de fiets door de Dorpsstraat rijdt. “Maar toch willen we niet dat dit een stad wordt. De tram stopt hier al. Meer Gent moet er niet bij komen.”

Midden in het dorp ligt een weide van 7.000 vierkante meter - er graasden vroeger paarden op - omzoomd door de tuinen van meerdere huizen. Een projectontwikkelaar, Wingman uit Waregem, liet er zijn oog op vallen en wil in dat binnengebied negentien woningen neerzetten. Het hoogste gebouw zou vier verdiepingen tellen. De omwonenden verzetten zich en dienden na druk overleg in de whatsappgroep ‘De warmste straat’ een petitie in met 59 handtekeningen en 24 bezwaarschriften bij de stad. Hun protest samengevat: het project zal hun zo gekoesterde dorpsgevoel aantasten.

Het stadsbestuur legde daarna de bouwpromotor enkele bijkomende voorwaarden op, maar bleef het project steunen. Gents schepen Filip Watteeuw (Groen): “Ik begrijp dat mensen bekommerd zijn om hun leefomgeving, maar als beleidsmakers moeten we onze verantwoordelijkheid nemen op langere termijn. Als we nog wat natuur willen behouden, als we geen open ruimte meer willen aansnijden, dan moeten we verdichten om de woonnood tegen te gaan.”

Nadat de stad de bouwvergunning had afgeleverd, gaven veel bewoners het op. Drie zetten er door, trokken met hun bezwaren naar de bestendige deputatie en kregen warempel gelijk van de provincie. Die vindt dit ‘geen slimme manier van verdichten’. Bouwpromotor Wingman wil nog niet kwijt of hij hiertegen in beroep zal gaan.

T.H.* is een van de drie bewoners die erin slaagden het bouwproject tegen te houden. Zijn tuin grenst aan de voormalige paardenwei. Als de bouwpromotor toch zijn zin krijgt, kijken de appartementsbewoners van de bovenste verdieping recht in zijn woonkamer. “De hoogte en de inkijk in ons huis zijn onze voornaamste bezwaren. Wij hebben geen problemen met hogere nieuwbouw langs bestaande straten”, zegt T.H. “Wel met een gebouw van vier bouwlagen in een binnengebied dat het uitzicht aantast. Er werden ook al drie bomen kapot gesnoeid om op de wei te kunnen bouwen. Dit is geen goede ruimtelijke ordening.”

De omwonenden vrezen ook dat het toenemend verkeer de straat nog onveiliger zal maken - de uitrit van de nieuwe appartementen ligt in een blinde bocht - en er veel te weinig parkeerplaatsen zullen zijn. “De auto’s moeten in onze straat nu al op de stoep rijden om elkaar te passeren”, zegt T.H. “Op het kruispunt is ook al een fietser overleden.”

Het verzet tegen het appartementsgebouw verdeelt de bewoners. De jongere generatie en de middenstand vinden het protest maar niks. De jongeren hopen dat meer woningen de vastgoedprijzen zullen milderen en ze makkelijker een woning zullen kunnen kopen. De middenstand redeneert: hoe meer inwoners, hoe meer klandizie. Dat ‘het dorp zoals het was’ daardoor verdwijnt, deert hen nauwelijks.

De oudere generatie gaat wel akkoord met de bezwaren van de omwonenden. Ze weten dat hun vroegere dorp met ‘37 cafés, 9 bakkers en 7 slagers’ - hun woorden - niet meer bestaat, maar willen de karige restanten ervan wel zo lang mogelijk behouden. Er werden in hun ogen al veel te veel oude huizen gesloopt voor appartementen en bedrijven. “Ik keek mijn hele leven op een bos”, zegt een vijftiger, geboren en getogen in Zwijnaarde. “Tot ik op een ochtend de gordijnen opentrok en er een bouwput lag. Als je enkel bomen wilt zien, moet je in de Ardennen gaan wonen, dat besef ik ook wel, maar toch vind ik dat heel spijtig.”

“Zet mijn naam wel niet in de krant, hé. Er wordt al genoeg gepraat in Zwijnaarde. Het ziet er hier misschien niet meer uit als een dorp. De dorpsmentaliteit is er nog.”

*De volledige naam is bij de redactie bekend

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234