Vrijdag 03/12/2021

WANDELEN LANGS DE VIA DELL'AMORE

Met zijn vijven liggen ze op een rij, op de kust van Oost-Ligurië. Smal en hoog, genesteld tegen steile kliffen waar de zee tegenaan beukt. Dezelfde onbereikbaarheid die deze dorpjes ooit onherbergzaam maakte, is in een wereld waar iedereen 24 uur op 24 bereikbaar moet zijn hun grootste troef geworden. Uit alle hoeken van de wereld zakken wandeltoeristen af naar Cinque Terre om de eeuwenoude voetstappen te drukken van de wijnbouwers. 'Dit is de enige plaats ter wereld waar je meer betaalt om te voet te gaan dan om de trein te nemen', lacht een van hen. Gelijk heeft hij, maar zo te zien betaalt hij gráág.

Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola, Riomaggiore. Altijd worden ze in één adem genoemd, terecht en onterecht. Misschien is dat er wel het mooiste aan: dat ze bij elkaar horen en toch ook weer niet, dat ze op elkaar lijken en toch zo heel anders zijn. Ze liggen op diezelfde strook Italië tussen pakweg Genua en La Spezia, ze schuilen voor dezelfde nukkige golven tegen dezelfde hoge rotsen. Maar juist daardoor zijn ze zo van elkaar gescheiden dat je minstens twintig kilometer landinwaarts moet rijden om het volgende dorp te bereiken. En zelfs dan kun je er met je auto niet in. In de slingerstraatjes mogen alleen boten parkeren.

We laten de auto achter op de parking buiten het dorp. Een elektrisch busje brengt ons een tweetal straten ver. Met onze koffers in de hand sjokken we een eindje verder tot aan het water. Daar, aan de hooguit twintig meter lange kade van Manarola, ligt Hotel Marina Piccola. Boek je logies vooraf, heeft men ons aangeraden. In de late namiddag blijkt waarom: de met toeristen volgeperste straatjes lopen leeg. In een dorp van maar een schort groot valt er niet te veel kiezen. Wie nu geen bed heeft, moet zijn heil elders zoeken.

Ineens is er alleen maar die eindeloze lucht, de wind, de zee. En die stilte, met daarin af en toe het gekras van een vogel of de stem van een dorpsbewoner, weerkaatst door de rotsen. Bejaarden schuifelen langs het rotspad, zitten uren met elkaar te kouten op in de stenen uitgehouwen banken. Vissers laten aan een katrol hun sloep neer, peddelen die met doodsverachting langs de rotsen, de zee in. Wij schuiven aan in de eetzaal, de ondergaande zon in onze ogen, en bestuderen het menu. Kies wat je wilt, zegt de baas. Antipasto, primo, secundo, formaggio, dolce della casa. We zullen het nooit allemaal gekozen krijgen, leert een blik op de kaart. En dat zal verdomd jammer zijn, leert ons de allereerste hap. De zuppa di pesce blijkt een bord vol vis en schaaldieren op een bodempje van soep, de spaghetti alle vongole een Mount Everest van venusschelpjes met een basiskamp van pastasliertjes. Elke dag weer werpt de zee haar buit op je bord, en zelfs in de eenvoudigste bereidingen toont de kok zich niet krenterig. En daar een glas Cinque Terre bij, die wat wrange witte wijn die alleen hier wordt gemaakt. Alleen hier, en hoe!

Wijnbouw, daar is het allemaal mee begonnen. Terra staat niet alleen voor 'aarde' maar ook voor 'middeleeuws dorp'. Want zolang is de strijd tussen mens en natuur hier al aan de gang. Opeenvolgende generaties hebben het dichte bos op de hellingen vervangen door 7.000 kilometer droge stenen muren en 2.000 hectare terrassen. De slavenarbeid van vrije ondernemers, het titanenwerk van kleine boeren. Om al die terrassen bereikbaar te maken moest daar ook nog eens een netwerk bij van trappen en paden. Die sentieri, die zich als aders vertakken in het landschap, zijn nu uitermate begeerde wandelparcours. Alles waar de vrijetijdsmens van vandaag zijn hart aan verpand heeft, is hier immers verenigd. Italië, een stevige stap, een ongerepte natuur.

liefdespad

Van de ene uithoek van de Cinque Terre naar de andere loopt langs de zee de sentiero azzurro. Het populairste stuk daarvan is de Via dell'Amore, die Manarola verbindt met het meest oostelijke Riomaggiore. Hele families kuieren van het ene dorp naar het andere: dit moet zowat de meest geliefde avondwandeling zijn. Asfalt, tunnels met boogramen, amper een kilometer lang. Dit is meer een boulevard dan een wandelpad. De avondzon speelt verstoppertje tussen donkergrijze wolken, golven stoeien met witte schuimkoppen. Rond de baai van Riomaggiore stapelen zich de verdiepingen op in terracotta, oker, citroengeel. Op het hoogste punt wonen, zoals gebruikelijk, de doden. Het kerkhof krijgt hier het mooiste balkon. Carmella, ti amo da morire... Il nostro amore e come il mare: si vede l'innizio ma non la fine... In de rotsen hebben de verliefde paartjes, waaraan de Via haar naam dankt, hun boodschap gekerfd. De tunnels zijn opgesmukt door lokale artiesten en van commentaar voorzien door lokale grapjassen. Een blonde Venus rijst op uit het schuim, overschilderd met een string en jarretelles.

Een steviger trek krijgen we de volgende ochtend. De kustweg naar Corniglia is onderbroken wegens werken, we moeten de bergen in. De wandelpaden zijn aangeduid met rood-witte strepen, maar de bijbehorende cijfers ontbreken. Gelukkig hebben we, naast het plan van de toeristische dienst, een stafkaart op zak. Pijlsnel gaat het een paar honderd meter omhoog, voorbij eenzame huisjes met voorbeeldige moestuintjes en vergrendelde poortjes, tussen een weelderige haag van wilde bloemen. Papavers, viooltjes, zeepkruid, bosanemonen, gele margrieten... En zover je blik reikt olijf- en wijngaarden, met daarachter de zee. Het uitzicht beneemt je niet alleen figuurlijk de adem. Het pad is nauw en daarnaast gaapt de afgrond: één stap verkeerd volstaat. En dan is er die slang die plots voor me ligt, roerloos en bruin als een stok, een slang. Ik gil, kijk vertwijfeld rond, spring er dan zo snel en achteloos mogelijk over. Wat moet ik anders?

Zo heeft, leer ik de volgende dagen, elke sentiero zijn eigenheid. Het stuk tussen Corniglia en Vernazza is het ruwste en het meest beboste, dat tussen Vernazza en Monterosso een steil en glibberig ezelspad. De mooiste panorama's zijn die met uitzicht op het dorpje dat je achter je hebt verlaten en op het nieuwe dorpje in de verte. De leukste ogenblikken die waarop je aankomt in dat dorpje: moe, bezweet, verzadigd van stilte en schoonheid. En dan een terrasje, met een caffè of een gelato, want die heb je echt wel verdiend. Net als elke sentiero is ook elk dorpje anders.

Vervolg op pagina 29

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234