Donderdag 25/02/2021

Walter Pauli in Bagnères-de-Luchon: Pech in de bergen, woede in het dal

Een vloekende Andy Schleck staat te voet op Port de Balès met een vastgelopen ketting. Hij zal 39 seconden verliezen, en het geel. Beeld UNKNOWN
Een vloekende Andy Schleck staat te voet op Port de Balès met een vastgelopen ketting. Hij zal 39 seconden verliezen, en het geel.Beeld UNKNOWN

Met een minieme marge van acht seconden neemt Alberto Contador de gele trui over van Andy Schleck. Niet omdat hij op de Port de Balès zijn opponent eraf reed, maar omdat Schlecks ketting eraf ging en de gele trui te voet stond, net toen de strijd losbarstte. Zelfs zonder epische nummers à la Merckx of Hinault kan een Tour de France zinderen van spanning. En zeggen dat de koninginnenritten nog moeten komen.

Er werd gevlamd, gejaagd, achtervolgd en gedaald alsof hun leven ervan afhing. De sportieve strijd is intens, de persoonlijke animositeit laait hoog op.

'F***! F****!' Andy Schleck brulde zich hees door zijn microfoontje. Spanning, angst, woede, frustratie, opwinding, verdriet, onzekerheid, stress: het moest er allemaal uit, en intussen maar blijven trappen. Niets angelieks meer aan Andy. Schoolboy Schleck schold als een dokwerker uit East End. Hij voerde een strijd op leven en dood. Erger, er werd gevochten voor het geel. En hij voelde, intuïtief, instinctief, dat hij die aan het verliezen was.

En dus werd in de afdaling van de Balès, met gevaar voor het eigen lijf en leden, achter de ongrijpbare Alberto Contador aan geknald, een paar linke bochten lager dan hem. Jürgen Van den Broeck, Belgiës hoop in bange dagen, reed wisselend achter en voor Schleck, hoorde de gele trui tempeestend tekeergaan, en weet het heel zeker: 'Het wordt oorlog'. Schleck zag de hulp van Van den Broeck niet eens, zo gewenteld in zijn eigen ongeluk, zijn medelijden met zichzelf, zijn fixatie op het onrecht dat hem is aangedaan. "Op die manier zou ik de gele trui niet eens willen krijgen." Verachting voor de vijand, voor Contador, voor Astana, op de fiets eruit gespuwd met Bjarne Riis als gehoor in de volgwagen, aan de aankomst in Bagnères-de-Luchon geëtaleerd voor 'de wereld' voor renners en zeker de elke dag zichzelf gevende favorieten zijn pers en publiek die de Tour de France volgen ongeveer het heelal, met inbegrip van de verst afgelegen melkwegstelsels. Daarbuiten bestaat er niets, is er niks. Daarbinnen wordt alles 'totaal' beleefd. In de Tour is niets erger en dramatischer dan het verlies van de gele trui, zeker voor een drager ervan. Politie beschoten bij rellen in Grenoble? Positie Sarkozy wankel? Olievervuiling in de Golf van Mexico? Kom kom: dit is de Tour.

En die 'wereld' gaf Andy Schleck gelijk. De treurende prins had het volk op zijn hand. Boegeroep voor Contador in het geel aan het podium. Applaus voor Schleck, tegen heug en meug in de veel blekere witte trui (van beste jongere). En dan Bjarne Riis, ploegleider, manager, specialist in de psychologische oorlog. Riis heeft de gewoonte zo stil te praten dat journalisten als het ware aan zijn lippen moeten hangen om een woord van hem te verstaan. En als hij dan op zijn eigen, zachte wijze spreekt, dan geeft die dictie zijn discours een air van rust mee, van kalmte en zakelijkheid. Bjarne Riis lijkt op het eerste gezicht en gehoor nooit agressief, gemeen, aanvallend, nooit fout. Het klopt niet. Riis misleidt. Nu ook: "Ik laat me hier door niet op stang jagen. Ik ben alleen maar droef. Dit is spijtig voor de Tour de France." En zo jaagt hij iedereen op stang: Andy Schleck, die over zijn toeren is als renner, die ze bij Saxo Bank zullen kalmeren in zoverre dat nodig is om fysiek weer paraat te raken, maar die ze mentaal scherp zullen houden, en agressief. Ze hoeven geen hate-sessies meer te organiseren tegen Contador, het duel heeft een onverwachte dimensie aangenomen: die van de persoonlijke animositeit. Het voorkamertje van nog sterkere, zelfs destructieve gevoelens, als minachting. Zelfs haat. Riis liet het beest los in Andy Schleck. En krijg het maar eens terug aan de ketting.

Alles gebeurde tijdens dat ene kantelmoment van de wedstrijd, op drie kilometer van de Port de Balès. Die Balès is minder col dan bergwegel, een variant van de veel bekendere Peyresourde, maar hoger, kronkeliger, steiler en onherbergzamer. De afdaling van de Balès loopt over in die van de Peyresourde, en dat betekent: los naar beneden tot vlak voor de streep in Bagnères-de-Luchon, een kuuroord in een van de diepste en verst afgelegen Pyreneeënvalleien van Frankrijk. Het was het ideale terrein om slag te leveren. En dus werd er ook gevochten.

En omdat het gisteren Alberto Contador was die poogde doch mislukte, was het volgens het vaste stramien van deze editie van de Tour de beurt aan Andy Schleck. Men zag het al van redelijk vroeg in de rit: de ploegmaats van Saxo die zich op kop zetten, het tempo stelselmatig omhoog dreven, en eerst de oude Stuart O'Grady, later op de klim Chris Sörensen die de race snel maakten, de klim zwaar. Contador wist dat hij zich schrap moest zetten. En de aanval kwam er, op drie kilometer van de top. Andy Schleck ging, keihard, zonder complimenten of compassie. Alberto Contador zat redelijk snel op zijn wiel, net zoals Denis Mensjov, Samuel Sanchez en, jawel, Jurgen Van den Broeck. Niet toevallig de top vijf van de rangschikking. Plus Alexander Vinokoerov, die nu al die vierde dag op rij een inspanning à la superman levert.

Dan valt Schleck een tweede keer aan. Nog beslister, nog feller, en op het eerste gezicht nog succesvoller. Contador krijg het gat niet meteen toe. Zijn Astanamaat Vinokoerov wel. Vino komt op het wiel van Schleck. Schleck duwt. Kijkt naar zijn voeten, zijn pedaal, zijn ketting. Die ligt eraf. Terwijl hij vaart verliest en te voet moet, is het groepje-Contador hem al voorbij. Schleck probeert zijn ketting er snel op te krijgen. Maar die zit goed vast. Terug op de fiets, weer eraf, proberen het wiel los te krijgen, roepen. Allemaal perfect te volgen op de tv-camera, die bij Schleck blijft.

Het spoor van superdaler Sanchez

Een andere camera zit bij Contador. Die rijdt door. De tv registreert: hij kijkt om. Hij trapt, kijkt weer. Hij kijkt opzij. Ziet hij Schleck te voet staan? Hoort hij iets door de oortjes? Maar wat weet zijn eigen Astanaleiding al, wat blijkbaar nog niet helemaal doorgedrongen was bij de Saxo-wagen van Riis? Hij is alleen vooruit, maar merkt dat Samuel Sanchez (derde) en Denis Mensjov (vierde) terugkomen. En beiden gaan voluit vooruit. Contador gaat mee. Schleck? Dat Schleck zijn plan trekt, wat die ook is. Platte band, gebroken ketting, val: de wedstrijd is niet geannuleerd, de koers gaat door. Zo is dat nu eenmaal. Op de top is het verschil 22 seconden. De afdaling is hels. Andy Schleck kan uitstekend dalen, maar Samuel Sanchez is de onovertroffen specialist. Sanchez zit in het groepje-Contador. En ook medevluchter Mensjov woont in Spanje en is bevriend met Contador. Schleck mag geven wat hij wil, hij verliest terrein. Tijd vooral: Schleck verliest 39 seconden. En vooral: zijn gele trui. De ritwinnaar, overlever van een vroege vlucht (Thomas Voeckler, in Franse kampioenentrui) krijgt alleen aandacht van landgenoten.

Lees het volledige verhaal vandaag in De Morgen.

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234