Woensdag 07/12/2022

Wallonië en het après-BHV

In de machtsstrijd binnen de MR speelt ook het Front démocratique des Francophones (FDF) een rol van betekenis. Volgens Guido Fonteyn gaat het er niet zozeer om of dat FDF de machtspositie van voorzitter Reynders nu ondermijnt of juist versterkt, fundamenteel vechten Maingain en de zijnen voor eigen politiek overleven. ‘Want’, schrijft Fonteyn, ‘er zal een leven zijn na de splitsing van BHV’.

Het ziet er naar uit dat politiek Franstalig België zich opmaakt voor wat moeilijk anders kan worden omschreven als ‘L’après-BHV’, of de periode nà de splitsing van dit voornamelijk onder zijn kenletters bekende electoraal en gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, waarbij al decennia Vlamingen zeer pro-splitsing zijn en Franstaligen zeer contra. Maar er zal een leven zijn na de splitsing van BHV.De signalen zijn aan Franstalige zijde zeer duidelijk, zodat men écht niet in een of andere Vlaamse verrottingsstrategie moet trappen. Deze staat wordt immers al meer dan een halve eeuw in onderling overleg hervormd, na lange en ingewikkelde gesprekken en nu en dan een betoging en de val van een regering, maar altijd zonder geweld, en altijd met bijzondere meerderheden in het parlement, ook per taalgroep. Wij hebben daarin collectief resultaten geboekt, in die mate zelfs dat onderdelen van ons ‘Belgisch Model’, waaronder taalgrenzen en faciliteiten, exporteerbaar blijken en van invloed zijn (geweest) in landen als Israël, Canada, Spanje, Zwitserland tot en met de Verenigde Staten en de post-Sovjet-Unie toe. Deze lijst kan worden aangevuld. Wij zetten deze nuttige oefening dan ook best verder. Er is niets oneerbaars aan een onderwerp zoals de splitsing van BHV, en dat hebben de Franstaligen nu ook begrepen. PS-kopstuk Philippe Moureaux heeft als eerste openlijk gezegd “dat BHV ooit gesplitst zou zijn”, en dit kon moeilijk anders worden beschouwd dan als een oproep om eindelijk komaf te maken met dit aanslepende dossier. De oproep van Moureaux was in de eerste plaats voor de Franstalige partijvoorzitters bedoeld. Nu komt daar, na Moureaux, een nieuw element bij: de beslissing van het FDF om ook in Wallonië politiek actief te worden.

Maingain mikt op Wallonië

Dit moet in een breder raam worden gezien dan enkel maar het interne geruzie bij de MR, al maakt het ook daar deel van uit. FDF-voorzitter Olivier Maingain deelde zijn liberale partners, zonder voorafgaand overleg, vorige week immers mee dat hij afdelingen van het FDF in Wallonië wil oprichten, die daar in de eerste plaats stemmen zullen afsnoepen van de MR, tot grote woede van de Waalse liberalen. Het FDF verruimt op deze wijze zijn klassiek territorium van Brussel en (een gedeelte van) de Vlaamse Rand tot Wallonië. De reden voor deze koerswijziging ligt voor de hand: na een splitsing van BHV heeft het FDF buiten Brussel niets meer te zoeken. Sinds de jongste gewestverkiezingen kennen we trouwens de politieke kracht van de harde francofonie in Vlaams-Brabant: één zetel, op de 75 die het Vlaamse Parlement telt. Het FDF had op een verdubbeling, zelfs op drie zetels, gehoopt. De partij weet sindsdien dat zij in de Vlaamse Rand geen toekomst meer heeft. En dus richt Olivier Maingain zijn blik naar het zuiden.Het FDF grijpt hiermee terug naar zijn roots, al gebeurt dit wellicht onbewust. Het FDF ontstond immers als een reactie op de Vlaamse marsen op Brussel in de vroege zestiger jaren, en de daarop volgende indeling van het land in taalgebieden, die sindsdien de basis van de staatshervorming vormen. De Waalse vakbondsman André Renard had toen het MPW (Mouvement Populaire Wallon) opgericht. Wallonië stond dicht bij een algemene opstand, gericht tegen het nieuwe België, waarin Vlaanderen de macht zou overnemen, terwijl Wallonië, gezien de omvang van de crisis in de zware industrie, meer en meer zou verzwakken, economisch én politiek.

Bourgeoisgehalte

Deze analyse was trouwens niet onterecht. Renard zocht bondgenoten, en stuurde zijn trouwe medewerker Latin naar Brussel, waarin toen enkele Waalse clubs actief waren. De overlevering wil dat Latin na enkele maanden vanuit Brussel zijn opdrachtgever Renard de historische woorden meedeelde: “Il n’y a que des bourgeois ici’’, waarna hij naar zijn vakbondsbasis in Luik terugkeerde. Het prille FDF groeide in Brussel snel uit tot een reactionaire taalpartij, met een zeer hoog bourgeoisgehalte, dat het vandaag nog heeft.Het FDF berust op antiflamingantisme. Het nieuwe Wallonië, dat van een Demotte en een Di Rupo, berust op een gezond regionalisme. Het FDF heeft daar niets te zoeken.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234