Zondag 13/06/2021

Filmanalyse

Waarom we altijd weer uitkijken naar een nieuwe film van Tarantino

Quentin Tarantino op de première van The Hateful Eight. Beeld REUTERS
Quentin Tarantino op de première van The Hateful Eight.Beeld REUTERS

Daar is Quentin Tarantino weer. Net als Inglourious Basterds of Django Unchained is de release van The Hateful Eight weer een evenement op zich. Waarom vinden we de nieuwe film van de Pulp Fiction-regisseur altijd zo speciaal?

"Ik wil een kunstenaar zijn van wie het publiek altijd opnieuw het beste verwacht." Op de persdag van zijn langverwachte nieuwe film The Hateful Eight windt Quentin Tarantino, de hipste regisseur van de laatste twintig jaar, er geen doekjes om. "Ik heb een goed cv, en ik zou het niet anders willen. Ik vind het leuk dat de mensen moeten discussiëren over wat mijn beste film is."

Achter dat statement gaan twee vaststellingen schuil. Een: de mensen blijven, meer dan twintig jaar na Reservoir Dogs, 's mans films geweldig vinden. Twee: hij maakt films naar zijn eigen standaard en volgens zijn eigen regels. Een Tarantino-film vergelijk je niet met eender welk ander Hollywood-product. Je vergelijkt hem met een andere Tarantino-film.

Natuurlijk zijn er naast de massa Tarantino-fans ook puristen die hem graag wegzetten als een ordinaire dief van andermans werk, of heiligen die zijn films moreel weerzinwekkend vinden vanwege de stevige dosis geweld en de verwerpelijke dialogen. Denk maar aan de controverse die het veelvuldige gebruik van het n-woord in Django Unchained teweegbracht, of de verwijten van misogynie waarmee The Hateful Eight nu geconfronteerd wordt.

Lees ook

De recensie van 'The Hateful Eight': Een onverbeterlijke Tarantino *****

Kunstmatigheid

Wie Tarantino's oeuvre wil politiseren of er een maatschappelijk relevant verhaal in wil zien, mist echter de unieke kwaliteit van zijn films - dat ze op geen enkele manier aan de maatschappij refereren. Natuurlijk zien we de rassenproblematiek uit Django en The Hateful Eight ook in nieuwsbulletins terugkeren en ja, Tarantino beweert graag dat de vete tussen zwarten en blanken zijn "toevoeging" aan het genre van de western is, "want in klassieke westerns wordt daar met geen woord over gerept".

Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh en Bruce Dern op de set van The Hateful Eight. Beeld kos
Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh en Bruce Dern op de set van The Hateful Eight.Beeld kos

Maar eerlijk gezegd, dat geloven wij niet. Want de sterkte van Tarantino's films ligt net in die kunstmatigheid, in de manier waarop ze volledig losstaan van eender welke realiteit. Als Pulp Fiction, Kill Bill en Inglourious Basterds al een boodschap hebben, is het deze: films zijn veel leuker dan het echte leven. In het Tarantino-universum werd de Tweede Wereldoorlog beëindigd door Hitler en co. op te blazen in een Franse bioscoop en namen zwarte slaven bloedige wraak op hun blanke meesters.

Opnames van The Hateful Eight. Beeld kos
Opnames van The Hateful Eight.Beeld kos

Daarmee wil de Big Chin niets zeggen over geschiedenis of rechtvaardigheid. Hij wil enkel zeggen dat het verdorie cool is als je een groepje Joodse soldaten nazi's laat scalperen, of als een 'nigger' enkele leden van de Ku-Klux-Klan van hun paard schiet. Als regisseur heb je het voorrecht om niet historisch of politiek correct te zijn, vindt Tarantino. Wat in werkelijkheid verwerpelijk is, kan uitermate plezierig zijn in de cinema. Want in de bioscoop kun je van uitermate foute zaken iets heel moois maken. Film als ontsnapping uit de realiteit, op zijn Tarantino's, zeg maar.

De esthetisering van uitermate bloedig geweld komt voort uit dat idee: in het echte leven moeten we van agressie en geweld niets weten, maar in een fictief en gestileerd universum als dat van pakweg Kill Bill wordt het leuk, mooi, zelfs aantrekkelijk.

Popcultuur

In plaats van aan de werkelijkheid buiten de bioscoopmuren refereert Tarantino dan ook liever aan de popcultuur. Zelfs in Reservoir Dogs, zijn minst extreme (of: meest realistische) film, sluit hij zijn personages af van de buitenwereld, en praten ze alleen over muziek van Madonna of de films van Lee Marvin.

Niet alleen dat, maar ook de manier waarop, vinden zijn hordes aan fans cool. De abnormale welsprekendheid waarmee de personages uit Pulp Fiction of Jackie Brown hun dialogen debiteren, bestaat enkel in een filmuniversum. Of hebt u ooit iemand een citeerbare monoloog over voetmassages of 'Like A Virgin' horen afsteken? Zo slaagt Tarantino erin om een nerdy, haast obsessieve kennis van populaire cultuur hip en aantrekkelijk te maken. En lukt het hem eens te meer om de mensen ervan te overtuigen dat geen enkele wereld zo uniek is als degene die je op een bioscoopscherm ziet.

null Beeld AP
Beeld AP

Dat de Gouden Palm-winnaar graag samenwerkt met has beens als John Travolta, Kurt Russell en David Carradine, werkt dat effect in de hand. Want die vervlogen sterren associeer je met tijden dat cinema nog iets magisch was, en het is die tijd die Tarantino steeds opnieuw in de bioscoop wil brengen. Vandaar dat hij The Hateful Eight draaide op compleet gedateerde 70 mm-pellicule, waarmee in de jaren 60 epossen als Lawrence of Arabia werden ingeblikt. De doorsnee-filmkijker ziet daar niets van (in België hebben we trouwens enkel nog digitale projectie - je moet al naar Frankrijk om de film op 70 mm te kunnen bekijken), maar als er in het eerste shot meteen het statement 'Filmed in glorious 70 mm' op het scherm komt, geef je die kijker wel het gevoel dat hij naar iets speciaals zit te kijken.

null Beeld AP
Beeld AP

Dat het hem gelukt is om Hollywood, waar digitaal filmen de norm is geworden, te overtuigen van zijn 70 mm-idee, zegt iets over de status van de tweevoudige Oscar-winnaar. "Op de eerste vierentwintig pagina's van het scenario heb ik telkens geschreven dat de film in dat glorieuze formaat zou worden gedraaid. Om duidelijk te maken: ik maak hem op 70 mm, of ik maak hem niet."

Box Office

In Tinseltown moet je al stevig met je hand op tafel kunnen slaan om zo'n bizarre eis doorgedrukt te krijgen, maar Tarantino heeft de box office aan zijn kant. Elke nieuwe film brengt meer op dan de vorige: 's mans laatste film, Django Unchained, haalde wereldwijd meer dan 425 miljoen dollar (zo'n 390 miljoen euro) op. Dat er geen enkele plaats zo magisch is als de bioscoop, daar heeft de voormalige videotheekbediende dus alvast heel wat kijkers van overtuigd.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234