Dinsdag 22/06/2021

Waarom Moreels niet thuishoort in de Wetstraat

Ex-CVP'er, ex-VLD'er en nu kersvers CD&V'er pleit plots voor samenwerking met Vlaams Blok

Brussel

Eigen berichtgeving

Ruud Goossens

Wie zin heeft in horrorverhalen over de Wetstraat, mag de knipselmap van Reginald Moreels eens komen doornemen ter redactie. De politieke klasse bestaat uit gewetenloze opportunisten, zonder veel idealen, die elkaar met plezier een dolk in de rug planten. En daartussen staat Reginald, de opgeschoten mix tussen Don Quichote en Calimero die strijdt voor een rechtvaardiger wereld. Zou het kunnen dat dat beeld niet helemaal klopt?

Onverdeeld gelukkig heeft de overstap van Artsen zonder Grenzen naar de politiek Reginald Moreels niet gemaakt. Uit een interview in De Morgen op 26 februari 2000, toen hij nog CVP'er was: "Ik ben de oorlogscultuur in de Wetstraat beu. Alles staat in functie van het meer, en dan nog meer." In De Standaard op 26 augustus 2000, toen hij net uit de politiek was gestapt: "In de politiek word je emotioneel en spiritueel gecastreerd; dat wil ik niet. Politiekers zijn managers zonder ziel en boodschap geworden." Of veel minder lang geleden, in oktober van vorig jaar, in Het Laatste Nieuws, toen hij de VLD vaarwel had gezegd: "In de politiek is het om de allerindividueelste expressie voor de allerindividueelste macht te doen, alle anti's zitten daar tezamen."

En de antithese van al die anti's is dan Reginald Moreels zelf. Vanuit een spirituele inspiratie blijft hij vechten voor een betere maatschappij. Don Quichote en Calimero in één persoon, en overal windmolens. Niemand zal betwisten dat de voormalige chirurg in 1995 vol goede bedoelingen overstapte naar de CVP. Niemand zal ook betwisten dat Moreels een aantal resultaten boekte als staatssecretaris voor Ontwikkelingssamenwerking. Veel meer dan zijn opvolgers Eddy Boutmans of Marc Verwilghen slaagde de CVP'er erin om het Zuiden af en toe tot inzet van het binnenlandse politieke debat te maken. En zelfs nu valt het niet uit te sluiten dat zijn terugkeer naar de christen-democratische stal het resultaat is van een oprecht piekerproces.

Maar tegelijk wordt het parcours dat Moreels de afgelopen jaren aflegde wel erg ondoorzichtig. Toen de CVP na de verkiezingen van 13 juni 1999 uit de regering werd geschopt, haalde de rechtervleugel in de partij de overhand, luidde de analyse van de ex-staatssecretaris in de zomer van 2000. En dus sloeg hij, nog vóór Johan Van Hecke, de deur van de partij achter zich dicht. Niet om over te stappen naar Agalev of SP.A, maar om in het zog van Van Hecke over te stappen naar de nieuwe marktleider, de VLD, een partij waar volgens sommigen - niet eens politieke onbenullen - toch óók een behoorlijk uit de kluiten gewassen rechtervleugel bestaat.

Enkele maanden na de verkiezingen van 2003, waarbij Moreels met 27.000 stemmen niet verkozen wordt, zit zijn liberale avontuur er alweer op. Het was een vergissing, een emotionele misstap, vertelt hij: "Ik had in feite niks te zien met de VLD." En dus keert Moreels terug naar de oude stal, die inmiddels naar de naam CD&V luistert en door Yves Leterme wordt geleid. "Ik heb destijds de CVP verlaten, ik had CD&V nooit leren kennen", verklaart hij nu. "Het wordt nu beter aanvaard dat zich ook progressieve mensen in de partij aandienen." Yves Leterme sluit hem, met behoorlijk wat reserve en zonder toeters of bellen, weer in de armen.

En hoe bewijst Reginald Moreels, een paar dagen na zijn thuiskomst, dat de progressieve vleugel wel degelijk een plaats heeft in de Vlaamse christen-democratie? Door zich in het kamp van Johan Weyts, Leo Delcroix en andere rechtse christen-democraten te plaatsen. "We mogen het Vlaams Blok niet langer uitsluiten. Het Vlaams Blok moet met de CD&V aan de onderhandelingstafel zitten", zegt de ex-staatssecretaris. Op die manier zal de extreem-rechtse partijtop uit mekaar spatten, is de redenering. Voor een politicus die altijd beklemtoont dat strategie het té vaak haalt op ethiek in de Wetstraat, getuigt het van een merkwaardige, mentale soepelheid. Ter herinnering, uit een interview in oktober 2000 in Humo: "Het Blok biedt een mensonterend alternatief, terwijl ik het symbool ben voor een eerlijke politiek." Waar zit de lijn?

Dé macht, dat is volgens Moreels het virus dat een leven in de Wetstraat even ondraaglijk maakt als een tocht door de Vietnamese killing fields. Maar, en dat is niet eens een kritiek, moet de staatssecretaris niet toegeven dat enige ambitie ook hem niet vreemd is? Wanneer vertrok hij bij de CVP? Toen er geen nieuw ministerieel mandaat bleek in te zitten en de partij driemaandelijks geconfronteerd werd met onrustwekkende peilingen. Naar welke partij vertrok hij? Naar de VLD, waar de mandaten in 2001 tot in de hemel leken te groeien. Wanneer vertrok hij bij de VLD? Toen hij niet verkozen was en er ook geen gecoöpteerd senaatszitje bleek in te zitten. Dat een politicus macht probeert te verwerven, zijn ideeën in de partij probeert om te zetten, daar is niet eens iets mis mee. Alleen zouden zijn persoonlijke carrièrewendingen Reginald Moreels stilaan moeten aanzetten tot iets meer empathie voor zijn collega's. Wie drie keer door het rood licht rijdt, is ook niet langer geschikt als rij-instructeur.

Zou het mogelijk zijn dat Reginald Moreels niet geschikt is voor de politiek? Het is een dooddoener waarop cynici in de Wetstraat zich vaak iets te makkelijk beroepen. Toppolitiek kán meedogenloos zijn. Wie dat ook zegt, wie daar kritiek op heeft, hoeft niet meteen levenslang ongeschikt verklaard te worden voor politieke arbeid. Maar voor Moreels gaat de conclusie wél op. Acht jaar Wetstraat hebben de voormalige Arts zonder Grenzen een paar keer aan de rand van de psychologische afgrond doen belanden. Moreels heeft pakkende interviews gegeven over de "burgeroorlog in zijn brein". Hij is zelf ook al vaak tot de conclusie gekomen dat het niets voor hem is, die stolp van drieduizend politici, kabinetards en journalisten. Nu is ook het politieke gewicht van de man die in 1999 nog goed was voor 120.000 voorkeurstemmen, stilaan tot nul herleid.

Het politieke gewicht van de man die in 1999 nog goed was voor 120.000 voorkeurstemmen is stilaan tot nul herleid

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234