Zondag 23/01/2022

Waarom er niet bespaard mag worden op het welzijn van jongeren

Als het over haperende jongeren gaat, missen bestaande initiatieven dikwijls doel. Hulpverleners en ministers schermen te vaak met stappenplannen, wachtlijsten en statistieken. En ze vergeten te praten met de kinderen en tieners zelf. Daarom gaf psychotherapeute Lut Celie van therapiecentrum De Bleekweide hen gisteren wél het woord. En wie luisterde, kreeg kippenvel. Door Nathalie Carpentier / Foto's Jonas Lampens

Emma (18): 'Papa wou me in de psychiatrie. Omdat ik droevig was om mama's dood'

Een foto? Emma knikt bedachtzaam. Goed, maar mag ze dan eerst even in de spiegel gaan kijken? De wondes van de voorbije jaren zijn aan het helen, maar de littekens zijn nog zichtbaar. "Mijn papa wou mij naar de psychiatrie sturen. Hij zei dat ik gek aan het worden was. Ik had gewoon veel verdriet en pijn. Ik had mijn mama verloren.

"Een paar jaar geleden heeft ze zichzelf gedood. Die dag heeft ze mij nog naar school gebracht. 'Tot straks', zei ze. 's Avonds was ze er niet meer. Omdat papa haar bedrogen had. Ze stonden op het punt uit elkaar te gaan. Ik was twaalf. Heel snel na mama's dood wou papa ons huis verkopen. Hij wou gaan samenwonen met zijn nieuwe vriendin. Drie weken na de dood van mijn mama sliep die vrouw al in mama's bed.

"Ik kon die vrouw niet aan. Maar papa koos voor haar, mij vond hij niet belangrijk genoeg. 'Als je haar niet aanvaardt, dan moet je maar bij je oma gaan wonen', zei hij. Ik kon dat niet. Ik wou gewoon even bekomen van alles wat er gebeurd was. Ik kreeg huilbuien en woede-aanvallen. Maar mijn papa vond dat ik zijn geluk niet in de weg mocht staan. Toen hij begon over psychiatrie, ben ik weggelopen.

"Als ik dat niet had gedaan, was ik er nu niet meer. Dan was ik uit een raam gesprongen. Ik mocht niet rouwen. Papa vond mij een opstandige puber.

"Toen ik officieel bij mijn oma mocht wonen, kwam ik pas tot rust. De jeugdrechter heeft wel naar mij geluisterd. Maar ik vind dat er nog altijd weinig respect is voor wie zoiets meemaakt. Op school gaat het ook enkel over je prestaties, nooit over gevoelens.

"Na mama's dood heeft papa mij naar een psychologe gestuurd. Een paar maanden. Hij dacht dat het dan al wel verwerkt zou zijn. Ik vertrouwde die psychologe niet. Alles wat ik zei, briefte ze door aan hem. Toen ze mij naar De Bleekweide stuurden, wou ik helemaal niet. Ik was zo kwaad. Ik heb hen moeten leren vertrouwen. Maar mijn therapeute geloofde wél in mij. Zij zag dat ik geen psychiatrische patiënte ben. Ik heb geen pillen nodig. Ik heb vooral een luisterend oor nodig.

"Ik heb geen contact meer met mijn papa. Ja, één keer per jaar via de jeugdrechtbank. Hij zegt dat ik zijn dochter niet ben. Absurd. Ik wil misschien wel contact, maar dan moet hij mijn gevoelens aanvaarden. Ze hebben te lang niet mogen bestaan."

Robin (13): 'Eigenlijk wil ik mijn papa nu niet zien. Ik heb rust gevonden'

Terwijl andere jongeren in de groep getuigen, blijft Robin stil. Het is zijn mama die een emotionele oproep doet. "Ik ben gescheiden. Robin heeft eigenlijk nooit echt erkenning gekregen van zijn papa. Mijn jongere zoon wel, maar hij niet. Ik vond het vreselijk toe te kijken hoe mijn zoon daarvan afzag. Dus, alsjeblief, als je als ouder voelt dat er iets miszit, luister dan naar je kind."

"Voor jongens is het moeilijk om over hun gevoelens te praten", mompelt Robin achteraf stilletjes. Zijn mama springt hem bij. "Robin is geen prater, maar hij wou absoluut komen vandaag." Robin: "Hier helpen ze je om te leren praten. Via muziek, via tekeningen. Zo is het langzaam goed gekomen."

Mama: "Mijn ex-man was altijd boos op Robin. Hij zei nooit: 'Flink, Robin, dat heb je goed gedaan'. Nadat we uit elkaar gingen, keek hij niet meer naar hem om. Als Robin er kwam, kreeg hij geen hap door de keel. Op school zeiden ze dat hij een eetstoornis had, maar hij voelde zich er vooral niet begrepen. Thuis at hij wel. Hij moet door zijn eigen rouwproces. Zijn papa is weg, maar leeft nog wel."

Robin: "Ik zat vroeger veel bij mijn grootouders. Als ik hen zei dat ik mijn mama miste, zeiden ze: 'Ik hoop dat je papa je snel komt halen. Dan ben je hier weg'. Gelukkig kon ik hier alles wel kwijt. Op een dag heb ik geprobeerd terug naar papa te gaan. Een halve dag, toen ik tien was. Maar dat is mij slecht bekomen. Hier kon ik vertellen hoe dat was. En op een bepaalde dag heb ik gezegd: ik ga niet meer. Nu woon ik al jaren permanent bij mijn mama. Ik voel mij daar goed bij."

Wil hij zelf weer contact met zijn papa? Robin aarzelt: "Weet je wat ik ook goed vind in de Bleekweide? Ze dwingen je nooit. Eigenlijk wil ik mijn papa nu niet zien. Ik wil er niet meer mee geconfronteerd worden. Ik heb nu rust."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234