Zondag 17/11/2019

Waardig Ouder Worden

Stijn Van de Voorde is te horen op Studio Brussel en elke woensdag te lezen in Cult.

Ik ben uitermate te spreken over afgelopen weekend. Blur speelde vrijdag in Mode, een kleine club in Londen en Noel Gallagher stond met zijn High Flying Birds in de AB, een grote club in Brussel. Dankzij een vreemde speling van het lot mocht ik beide concerten live meemaken.

Precies twintig jaar geleden luisterde ik op zeer regelmatige basis naar intussen klassieke albums als Definitely Maybe (Oasis), Parklife (Blur), (What's the Story), Morning Glory (Oasis) en The Great Escape (Blur). Dat ben ik blijven doen. Ik begrijp heel goed dat niet elke 16-jarige tegenwoordig nog warm te krijgen is voor de sound van deze platen, maar dat hoeft gelukkig ook niet. Alles heeft zijn tijd. Of we daar nu blij om zijn of niet, de muziek die je met zuur verdiende vakantiegeld koopt in een stoffige platenwinkel zal altijd meer betekenen dan de liedjes die je op je 37ste snel downloadt via iTunes. Het was vroeger niet beter. Het avontuur om (nieuwe) muziek te ontdekken op die leeftijd was gewoon groter. Al kan ik gelukkig nog altijd blij worden van platen die te koop worden aangeboden in zeldzame platenwinkels.

Halfweg de jaren negentig bestonden er op onze aarde geen interessantere bands dan Blur en Oasis. Hier en daar hoor je weleens een hippe vogel het tegendeel beweren, maar daar hou je beter geen rekening mee. Het is typisch menselijk om het belang van alle historische figuren in twijfel te trekken. Vraag dat maar aan Galileo Galilei, Neil Armstrong en Tom Boonen. Niets tegen Wowee Zowee (1995) van Pavement of Red Medicine van Fugazi (1995), maar hun algemene impact op de betere cafédiscussie was nooit zo groot als die van Blur en Oasis. De ene vertegenwoordigde middle class arty poprock, de andere working class pubrock. Op verzoek van enkele journalisten kwam daar ruzie van. Dankzij de juiste hoeveelheden harddrugs en een interessante vorm van jeugdige ambitie hadden beide bands niet veel nodig om elkaar bij interviews met rake punchlines aan te pakken.

De ene ging daar verder in dan de andere. Soms té ver. Noel Gallagher liet in 1995 optekenen dat hij hoopte dat Damon Albarn en Alex James snel zouden sterven aan de vervelende ziekte aids. Toen Noel een week later weer nuchter was, bood hij hen op schriftelijke wijze enkele excuses aan. Hij wilde op zijn manier duidelijk maken dat hij het wat lullig vond dat Blur de release van hun single 'Country House' ook naar 14 augustus 1995 had verschoven, de dag waarop Oasis reeds 'Roll With It' had aangekondigd. De dag die door sommigen als het hoogtepunt van de Britpop wordt omschreven, stelde uiteindelijk niet zo veel voor. Beide bands brachten niet hun beste nummer uit. Blur verkocht de meeste singles, Oasis verkocht meer albums.

Het duurde jaren voor Noel Gallagher toegaf dat Blur wel degelijk een paar deftige nummers heeft geschreven en dat Graham Coxon een schitterende gitarist is. Coxon tourde inmiddels zelfs in het voorprogramma van Gallagher. In maart 2013 brachten Albarn, Gallagher en Coxon samen de Blur-'hit' 'Tender' in de Royal Albert Hall. Voor het goede doel en met Paul Weller op de drums. Het was niet de strafste versie van het nummer, maar het zal voor eeuwig in het geheugen van de Britpopliefhebber gegrift staan als hét moment.

Kiezen tussen Blur of Oasis is even dom als kiezen tussen The Beatles of The Rolling Stones. Waarom kiezen als je het allebei kunt hebben? In de Fnac doen ze daar aan de kassa trouwens ook niet moeilijk over.

Blur speelde vrijdag de volledige nieuwe plaat en 'Trouble in the Message Center', een albumtrack van twintig jaar geleden. Noel Gallagher vulde zijn setlist voor 75 procent met nummers van zijn laatste twee soloplaten. Wie na twee decennia nog steeds goeie, relevante classic rock maakt, mag die ook met enige trots live brengen. Al worden de klassiekers ook nog steeds geapprecieerd. Zeker op de festivals. Nieuwe nummers die klinken als oude nummers vallen altijd beter in de smaak bij de fans. We houden allemaal van vernieuwing, op voorwaarde dat er een stukje verleden in zit. Weet je nog toen Thom Yorke zijn gitaar inruilde voor elektronica en zijn haar plots in een dotje droeg? Wie is daar op lange termijn gelukkig van geworden?

Zowel Damon Albarn (46) als Noel Gallagher (47) zijn waardig ouder aan het worden, en dat bevalt mij. Als verslaggever zou ik nog een paar puntjes van kritiek kunnen opwerpen inzake hun concert van dit weekend, maar dat ga ik gemakkelijkheidshalve niet doen. Ik ga zelfs niet vertellen wie de beste show heeft gegeven. Omdat daar uiteindelijk niemand op zit te wachten en omdat mijn mening gelukkig niet van belang is. Live forever!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234