Vrijdag 15/11/2019

Waar zijn de Obama en McCain op wie we gehoopt hadden?@5 INFO Opinie:Gail Collins is ontgoocheld in de koersveranderingen van beide presidentskandidaten.

Obama is als de hipste kampeerder. Je kunt niet wachten tot de school weer begint en je hem terugziet. Maar dan ontdek je

Gail Collins is columniste bij The New York Times.

Het laatste tv-debat tussen de presidentskandidaten zit erop. Het Democratische en Republikeinse kamp doen er alles aan de nog onbesliste kiezers over de streep te trekken. 'Vreselijk', noemt Gail Collins de laatste paar weken van deze campagne.

@4 DROP 4 OPINIE:Het laatste debat. Ik werd er woensdag zelfs lichtjes nostalgisch van. Het had iets van de laatste avond op chirokamp.

Zoveel herinneringen wellen op. Herinner u het Republikeinse debat waar mensen hun hand moesten opsteken als ze niet geloofden in de evolutietheorie. Of de sneeuwman die vroeg naar de opwarming van de aarde. En die keer dat John Edwards een grapje maakte over Hillary's jasje. "That one", zei McCain over Obama. En nu, de besognes van Joe de Loodgieter.

Oké, bij nader inzien was het misschien toch niet even plezant als het chirokamp. De laatste twee jaar hebben de kiezers nagenoeg samengewoond met Barack Obama en John McCain. We hebben drie dozijn debatten meegemaakt. We hebben hen voor groepen zien spreken die groot genoeg waren om een kleine invasie mee op te zetten, vervolgens één op één, en dan in een stadhuis, omringd door gewone mensen. We hebben hen zien debatteren achter een verhoog, wandelend over het podium, en uiteindelijk zelfs rond een tafel.

De wankelende McCaincampagne liep deze week bijna op haar einde, terwijl iedereen naarstig naar een grote debatverandering zocht die geen volledig nieuw duo kandidaten vereiste. Eens hij kalmeerde en stopte met manisch te grinniken, ging McCain inderdaad in het offensief. Hij slaagde er niet alleen in Barack Obama te vergelijken met Herbert Hoover, hij vertelde Amerika ook dat de maatschappelijke organisatie Acorn "misschien wel het weefsel van de democratie kapot maakte" met zijn slordige kiezerregistratieprogramma.

Wierp het zijn vruchten af? Werd het publiek geraakt door McCains beschrijving van Joe de Loodgieter uit Ohio, die ontdekte dat stemmen voor Obama misschien wel hogere belastingen betekende voor hem als hij netto meer dan 250.000 dollar per jaar verdiende? Of waren ze verbaasd omdat iemand überhaupt nog verwacht zoveel geld te verdienen in de toekomst?

Een tijdje leek het zelfs alsof Joe bij hen aan tafel zat. McCain sprak hem rechtstreeks aan door de beeldbuis. ("Als je daar ergens bent, mijn vriend...") Plots sprong ook Obama op de fantoomloodgieter en discussieerden de twee presidentskandidaten over wiens gezondheidszorgplan Joe het beste zou vinden. Ik verwacht dat Joe volgende week zijn eigen tv-show heeft. Of op zijn minst een blog.

Je moet McCains lef wel bewonderen. Het zijn vreselijke weken geweest voor hem. Hij heeft zijn carrière in de Senaat gebouwd op lage belastingen, lage uitgaven en de strijd tegen earmarks die zijn Senaatscollega's bij nieuwe wetten gebruiken om speciale fondsen te krijgen voor hun favoriete projectjes. En plots, voor hij het goed en wel besefte, was hij in Washington zijn stem aan het geven aan de Financiënminister voor wat een gedeeltelijke regeringsovername van het banksysteem bleek te zijn. Niet alleen schonk hij een semisocialistische gift aan verspillende financiers, het wetsvoorstel stond ook bol van earmarks. Kwade, zielsverwoestende earmarks!

Oké, de debatten zitten erop. We zijn klaar om verder te gaan. We hebben de economische herstelplannen vergeleken. We hebben zelfs een tic ontwikkeld waarbij we overal de woorden "mijn vrienden" horen. Kortom, we hebben Obama en McCain heel, heel goed leren kennen.

Maar geen van de twee bleek de man te zijn waar we aanvankelijk op hoopten. Om in de chirokampmetafoor te blijven: Obama is de hipste kampeerder. Je kunt niet wachten tot de school weer begint en je hem terugziet. Maar dan ontdek je dat hij in het echte leven de oprichter van de Modelbouwbootvereniging is en voorzitter van de Veiligheidsclub. McCain is een beetje als de hoofdleider die de trektochten in goede banen leidde en van wie je wou dat hij je grote broer was. Tot je je realiseerde dat hij de koude winter doorbracht in een biker bar en heruitzendingen van Dog the Bounty Hunter keek.

En ook zij zijn veranderd. De voorbije debatten deden ze geen enkele moeite meer om hun aanhangers van het eerste uur te plezieren. De enigen naar wie ze nog omkijken, is het kleine groepje onbesliste kiezers in de swing states. Een handvol zielen uit Ohio die erin geslaagd zijn niet op te merken dat Obama en McCain het op zowat elk belangrijk punt fundamenteel oneens zijn en blijven volhouden dat ze alle twee wel aanlokkelijk lijken.

Dat is een van de redenen waarom de laatste paar weken van een campagne zo vreselijk zijn. De kandidaten reserveren hun beste opmerkingen voor mensen die erin geslaagd zijn twee jaar verkiezingsnieuws compleet te negeren. Mensen die hard to get spelen: uiteindelijk zijn zij het die met al de aandacht gaan lopen.

dat hij in het echte leven de voorzitter

van de Veiligheidsclub is

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234