Maandag 18/01/2021

Waar lofi-parels voor het grijpen liggen

South SanGabriel

Denton, een universiteitsstadje in het noorden van Texas, staat niet meteen bekend als een vruchtbare voedingsbodem voor alternatieve rockmuziek. Maar dankzij Slobberbone, The Baptist Generals en Centro-Matic lijkt daar snel verandering in te komen. Al deze bands maken deel uit van één grote muzikale familie, waar iedereen meespeelt met iedereen en pure emotie veel hoger wordt ingeschat dan technische perfectie. Centro-Matic bracht het voorbije jaar niet minder dan drie langspelers uit, waarvan de recentste, All The Falsest Hearts Can Try, bij onze noorderburen alvast niet onopgemerkt bleef. De vier leden van de groep zijn echter ook actief bij South San Gabriel, een los-vast collectief dat zich van een in hoofdzaak akoestisch instrumentarium bedient en sobere, ingetogen muziek maakt waarin eerlijkheid en kwetsbaarheid de hoofdrollen krijgen toebedeeld.

Songs/Music is een vlag die perfect de lading dekt: zanger-liedjesschrijver Will Johnson bedenkt doorvoelde, fragiele songs die in al hun kwetsbaarheid doen denken aan desolate meesterwerken als Tonight's the Night van Neil Young of de Sister Lovers-elpee van Big Star. Een andere voor de hand liggende referentie, zeker in het klagerige 'To Accompany', is paleiswachter Will Oldham. Door zijn decor van mijmerende gitaren ('The Ensuing Light of Day'), een treurende piano ('One-Hundred Thousand Bridesmaids') en een snijdende viool ('Innocence Kindly Waits') klinkt South San Gabriel op het eerste gehoor vrij traditioneel, maar dat is buiten Chris Plavidal van Stumptone gerekend, die de muziek volpropt met bevreemdende feedback- en omgevingsgeluiden.

Johnson schrijft voornamelijk over personages die van het leven zware klappen hebben gekregen en moeizaam strijd leveren tegen wanhoop en eenzaamheid. In tegenstelling tot de jongste cd van Songs: Ohia leidt dat bij South San Gabriel gelukkig nergens tot gratuit gejammer. Songs/Music is een intense, hartverwarmende plaat waarop de lofi-parels zomaar voor het grijpen liggen. Een nevenproject dat alles van Centro-Matic nu al in de schaduw stelt. (DS)

Larmousse

Van begrafenis naar trouwpartij

"Larmousse begint als een begrafenis en eindigt als een trouwpartij", lezen we op de website van het Duitse City Slang-label. Niet eens zo'n dwaze omschrijving, want de muziek van Cliff Henderson en Scott Wallace, twee postrockers uit Glasgow, baadt in wisselende stemmingen en is zo goed als ongrijpbaar. Het titelloze debuut van Larmousse bevat vier epische stukken die, met uitzondering van 'Relics & Artefacts', allemaal boven de tien minuten afklokken en dus niet besteed zullen zijn aan mensen die tegen honderdvijftig kilometer per uur door het leven razen. De heren nemen rustig de tijd om ter zake te komen, besteden veel aandacht aan de opbouw van hun nummers, schuwen complexiteit noch dynamiek en beoefenen een soort impressionisme dat je automatisch naar adjectieven als dromerig en meditatief doet grijpen.

De subtiele gitaarweefsels en de ijle keyboardspartijen van 'Static Phase' en 'A Universal Hello' monden regelmatig uit in momenten van adembenemende schoonheid: de tracks glimmen en fonkelen en geven, afhankelijk van de lichtinval, steeds nieuwe geheimen prijs. De halfgemompelde zangpartijen en de hoogdravende teksten doen af en toe een beetje afbreuk aan het niveau van het gebodene, maar wie de jongste jaren het werk van Mogwai, Slint, Codeine en Arab Strap heeft gekoesterd, zal zich aan Larmousse zeker geen buil vallen. (DS)

Schneider TM KPT. michi.gan

Soms experimenteel, soms luchtig

De Duitser Dirk Dresselhaus, beter bekend als Schneider TM, debuteerde vorig jaar met Moist, een cd vol minimalistische elektronica die zich verwant toonde met het werk van Mouse on Mars. Tijdens optredens laat Dresselhaus zich meestal begeleiden door KPT. michi.gan (echte naam: Michael Beckett) en ook op de mini-cd Binokular slaan beide heren nu de handen in elkaar. Van de zes tracks spelen ze er elk twee afzonderlijk en twee samen. Daarbij leven ze zich uit met een heel assortiment programmeerbare speeltjes en het resultaat varieert van abstract en experimenteel tot luchtig en frivool. Het opvallendste nummer is ongetwijfeld 'The Light 3000', een cover van 'There's a Light That Never Goes Out' van The Smiths, dat hier door twee robotten lijkt te worden uitgevoerd. Inventieve Krautrock met humor: het begint stilaan een op zichzelf staand genre te worden. (DS)

Russell Simins

Niet eendimensionaal, niet origineel

Russels Simins is al sinds 1992 drummer bij de Jon Spencer Blues Explosion, maar ook als songwriter en multi-instrumentalist heeft hij heel wat zijn mars. Dat bleek drie jaar geleden al toen hij een centrale rol speelde in het Butter 08-project, met leden van onder anderen Cibo Matto en Skeleton Key.

Met het gevarieerde Public Places is hij nu aan zijn eerste soloplaat toe en daarop bewijst hij van vele markten thuis te zijn. Het aanbod gaat van rechtlijnige hardcorepunk ('World Over') tot melodieuze gitaarrock in de Hüsker Dü-traditie ('Jim's Problem') en van springerige funkhop ('Don't You Believe') tot aan Everlast verwante ballads ('Comfortable Place'). Simins is dus geen eendimensionaal baasje. Alleen is hij niet bijster origineel en kun je uit zijn nummers moeiteloos afleiden wie er precies model voor heeft gestaan. Naar liedjes als 'Cookies and Cream', 'Scope' en 'No Straight Line' te oordelen heeft Russell Simins de ambitie een nieuwe Beck te worden: ook hij combineert immers akoestische gitaren met hiphopbeats, rare gesamplede geluidjes en verrassende cut-ups.

Simins krijgt op zijn debuut assistentie van onder anderen producer Pete Rock, Beastie Boys-drummer Mike D en de van Luscious Jackson bekende zangeres en toetsenspeelster Vivian Kimble. En hoewel de man voorlopig de souplesse van zijn grote voorbeelden ontbeert, is Public Places toch verre van ongenietbaar. (DS)

Barbara Manning

Waar Liz Phair de mosterd haalde

De muziek van de Californische indiepopzangeres Barbara Manning wordt in Europa tot op heden slechts door een klein publiek gesmaakt. Wie de dame ooit om een podium aan het werk zag of haar cd 1212 heeft gehoord, weet hoe onrechtvaardig dat is. Maar misschien dat Under One Roof in die situatie alsnog verandering kan brengen? Deze verzamelplaat met obscure singles, slaapkameropnamen, bijdragen tot compilaties en covers van onder anderen Jackson Browne, The Beatles, Wings, Young Marble Giants, The Verlaines, 28th Day en Lefty Frizell, allemaal uit de periode 1989-1997, geeft niet alleen een idee van Mannings veelzijdigheid; het lijkt ook een soort van blauwdruk voor het latere werk van Liz Phair. Met 'Haze is Free' en 'Blood of Feeling' geeft de chanteuse uit San Francisco bovendien aan dat ze, als liedjesschrijfster, van niemand lessen hoeft te krijgen. Als u Barbara Manning nog niet kent, is dit de gedroomde gelegenheid tot een inhaalmanoeuvre. U zult er geen spijt van krijgen. (DS)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234