Woensdag 25/11/2020

Waar een pik een houweel is

De berichten die vorige week vanuit Dranouter de wereld werden ingestuurd deden het beste verhopen. Het had er al een tijdje niet geregend en het terrein lag er kurkdroog, ja, zelfs een beetje stofferig bij. Dat bleek achteraf slechts gedeeltelijk te kloppen, maar desondanks ontstond het afgelopen weekendvoor het eerst de indruk dat de zomer eindelijk begonnen was. De regen kon geen geldig toegangsbewijs voorleggen, de temperatuur torende boven de twintig graden uit, en de muziek - meer dan zeventig optredens, verspreid over vier podia - liet zich van haar beste kanten bewonderen.

Dranouter

Van onze medewerker

Bart Steenhaut

Driehonderdtweeënzestig dagen per jaar baadt Dranouter in een stilte die je doorgaans enkel met leeggelopen kerken associeert. De klokken tikken er traag en het dorpje oogt zo minuscuul dat de paar honderd dorpsbewoners er elkaar vast niet alleen met de voornaam aanspreken, maar desgewenst ook de levenswandel van iedereen in de buurt uit de doeken kunnen doen. Zesentwintig edities geleden scheen dit bijgevolg het gedroomde decor om een folkfestival neer te planten. De weidse vergezichten leken zo uit de tekst van een Ierse traditional geplukt en ook het publiek verschilde niet zoveel van de Paddy's die het heilige land verlieten om hun geluk in de Verenigde Staten te gaan beproeven.

Vanzelfsprekend is dit beeld ondertussen een achterhaald cliché geworden: de driedaagse van Dranouter behoort al enige tijd tot de grootste in Vlaanderen en heeft ook internationaal een zekere uitstraling verworven. Bovendien werd de actieradius de afgelopen jaren gevoelig verruimd, zodat naast traditionele volksmuziek nu ook rock, blues, gospel en zelfs blanke soul in het spectrum werden opgenomen. De liefde voor muziek, zoals die zo treffend werd omschreven door Raymond, primeert nu boven de kunstmatig in stand gehouden hokjesgeest. Getuige de opkomst - ook nu weer meer dan vijfenzestigduizend toeschouwers - staat het publiek open voor evoluties, heeft het de muzikale tradities van morgen vandaag al in de armen gesloten.

Na de generale repetitie met de Kelly Family de avond voordien, werd het eigenlijke festival vrijdagnamiddag officieel ingehuldigd door Leilia, een vrolijk dameskransje uit het hart van Galicië dat een bundeltje aanstekelijke traditionals in de arm droeg en dat met zoveel zwier nieuw leven inblies dat je er maar moeilijk onbewogen bij kon blijven. Aangepord door het ratelende ritme van een handvol tamboerijnen, kregen ze het voor elkaar om hun stokoude nummers opvallend hedendaags te doen klinken.

Ook bij de Mediaeval Baebes - twaalf Spice Girls met een zwak voor middeleeuwse gezangen - stond de vrouwelijke stem centraal. Op het eerste gehoor deden hun liederen wat zedig, zelfs religieus aan, maar wie beter luisterde merkte dat de bijbehorende verhalen haast even ondeugend waren als de uitstraling van de dames zelf. Regelmatig werden de vocale hoogstandjes versierd met een zucht blokfluit, een trek aan de accordeon of een plukje akoestische gitaar, zodat de set ondanks de beperkte middelen toch regelmatig van klankkleur wisselde. Eén dame had zich zelfs achter een berg elektronica verborgen, al bleven haar bijdragen beperkt tot een subtiele sample en een rustig voortkabbelend ritme. Bovendien hadden de Baebes ook nog een drummer mee, die het ene bezwerende ritme na het andere uit de trommels sloeg. Raymond van het Groenewoud was nadien met geen stokken van de wolk te krijgen waar hij sinds enige tijd zijn tenten had opgeslagen. De zanger was verliefd en maakte er een zaak van om dat geluk te delen met iedereen die toevallig in de buurt vertoefde. Raymond - inmiddels vijftig maar gelukkig altijd een beetje kind gebleven - sprokkelde een bundeltje nummers bijeen die het andere geslacht bezongen en weidde in detail uit over vrijen met goedgebouwde vrouwen, de zaligheid om bij haar te zijn en de onderkant van Tina Turner. Slechts twee keer sloeg de groep even een andere richting in. 'Hoppah' danste voort op het ritme van een Slavische wals en 'Vlaanderen Boven', een impressie over de streek waar een pik nog een houweel is, veroorzaakte meer deining dan een schip op woeste zee. 'Meisjes' ("Dat heb ik geschreven. Met een Bic van twintig frank.") werd door de fans meegeschreeuwd alsof ze het allemaal zelf hadden meegemaakt, en ook wanneer Raymond zich aan een streepje reggae of gospel waagde, ging men door het dak met de vastberadenheid van een verdwaalde vuurpijl. Alan Stivell was al eerder te gast op Dranouter en telkens behoorden zijn passages tot de hoogtepunten van het festival. Vrijdag zat het hem evenwel behoorlijk tegen. Niet alleen hoorde de folkrockpionier zichzelf nauwelijks spelen en waren er voortdurend technische problemen, bovendien leek de Bretoen er met zijn hoofd niet bij. Heel af en toe riepen zijn songs wel beelden op van groene heuvels en mistige berglandschappen, maar meestal liepen de nummers hun eigen staart achterna, kronkelden ze alle richtingen tegelijk uit zonder een stap verder te raken.

Ook Axelle Red had de omstandigheden tegen, kampte met defecte microfoons en decorstukken die zich maar niet wilden ontplooien. Bovendien leek er een muur tussen het podium en het publiek opgetrokken, waar ze zich voortdurend tegen te pletter liep, zodat ze er op de duur zowaar een beetje moedeloos bij werd. "Ik heb het gevoel dat wat ik doe jullie geen zak kan schelen", zuchtte ze bijna wanhopig, maar dat was overdreven. Alleen had blijkbaar niemand een boodschap aan de prachtige visuele vormgeving. Hits als 'Sensualité' en het door Axelle alleen op piano gespeelde 'Mon Café' kregen veel bijval, maar zodra ze voor minder bekend werk opteerde, ebde de interesse weg. Zelf vergeleek ze haar eigen optreden met een scène uit Spinal Tap, en dat bleek niet geheel naast de waarheid. Voor het eerst leek de blanke soulzangeres zelfs een tikje onzeker. Wat er alleen maar op wees dat ze ondanks het internationale succes toch een mens van vlees en bloed is gebleven. Nog een geluk bij een ongeluk, eigenlijk.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234