Zaterdag 22/01/2022

'Vrouwenvolley heeft een Dedecker nodig'

Spreek het woord vrouwenvolley uit en dadelijk wordt dat geassocieerd met Anja Duyck. De 30-jarige Gentse flapuit was dit seizoen te zien in Man bijt hond, De Commissie Wyndaele, De Sportmiddag, te horen op alle mogelijke radiostations en te lezen in zowat alle kranten. Zonder dat ze het wilde, lokte ze daarmee veel jaloezie uit. Nu ook weer met Herentals, vandaag als eerste Belgische vrouwenploeg in een Final Four, werd meestal de mening gevraagd van de architectassistente die een voltijdse taak succesvol combineert met topsport op het hoogste niveau. Hoed af.

HERENTALS.

Eigen berichtgeving

Herentals wacht vanavond een zware taak tegen Lugansk, want het moet Moga missen. Duyck beseft dat. "Enkele weken geleden scheurde ze de pees van haar schouder. Erg. Maar we mogen daar niet over zagen, want wie van de zeven vaste kernspeelsters ook uitviel, het zou altijd een ramp blijven omdat we precies collectief zo sterk bezig waren. In zes van de zeven kwalificatiematchen stegen we allemaal boven ons normaal niveau uit. Een Europese campagne als deze maken we nooit meer mee. Elke wedstrijd was een feest. Nooit voelden we druk. Toen Moga uitviel moesten we van een 2-4-systeem overschakelen naar 1-5 en omdat we in onze ploeg op de 4-positie niemand hadden als Barinova of Zmakova vroeg de trainer mij of ik me wilde opofferen. En vermits hij een meester-tacticus is..."

Zijn er trainers die je bijzonder beïnvloed hebben?

"Ik kende het geluk steeds goede trainers te krijgen. Bij Melle en W.S. Sint-Amandsberg haalde Vincent het maximale uit een speelvogel als ik. Uit die tijd hou ik ook nog de meeste vrienden over. In Torhout was ik op kot, zodat ik mijn studies voor architect-assistent in Brugge kon combineren. Daar ging de wereld voor mij open en van een rustig man als Geert Neels leerde ik veel technische snufjes bij. Daar stimuleerden ze mij om over te stappen naar de beste ploeg van het land. In Herentals ben ik bij Roger Pouders twee jaar door een hel gegaan, maar hij wilde echt iets van mij maken. Ik had toen zo iemand nodig, want ik deed anders té gek. Maar hij heeft handig ingespeeld op het feit dat ik eigenlijk een 'winner' ben in de sport.

Dan kreeg je even je huidige man, Sacha Koulberg, als trainer. Geen probleem?

"In elke nieuwe ploeg waar ik kwam, heb ik het eerste jaar kampioen gespeeld, behalve onder Sacha bij Charleroi, maar daar haalden we dan wel de beker. Wij trokken toen samen naar Herentals, waar ik wel de mentaliteit kende en hij minder. Ik voel me daar goed. Zolang ik tenminste zeker ben van mijn plaats in de ploeg. Toen er wat kritiek kwam op Sacha, wilde ik me overtreffen omdat ik hem extra wilde helpen. Ik trainde ook graag fysiek, net als hij. Sinds hij weg is, verloor ik acht kilogram aan spieren! Slechts één keer hadden we thuis ruzie over volley, maar de volgende dag speelde ik gewoon een formidabele match. We praten nu veel meer over volley dan vroeger."

Is het Oekraïense Lugansk geen unieke kans om zilver te behalen?

"Dat zou ik ongelooflijk vinden. Dan ga ik door het dak. We worden ofwel tweede, ofwel vierde, want Ekaterinenburg en Napels zijn gewoon te sterk voor ons."

Is dit het hoogtepunt in een carrière van iemand die tot de vergeten generatie behoort?

"In de nationale ploeg hebben ze ons inderdaad jaren laten vallen. Maar dit is het hoogste dat ik ooit kon bereiken. Tegen Mulhouse gaf ik ons nul procent kans, want dat was wel degelijk een sterke ploeg, terwijl de match tegen Münster emotioneel de plezantste was. Toen de Final Four na de tweede set een feit was, lagen we allemaal bovenop elkaar te dollen van pret. Nooit kregen we ook zoveel belangstelling in de media als nu."

Een bekroning ook voor manager Dore Wellens.

"Hij heeft thuis beloofd na volgend seizoen te stoppen. En hij wil afsluiten aan de top, met een titel. Zonder hem zouden we niet staan waar we nu staan. Elke dag die miserie om het budget rond te krijgen. Maar hij is financieel alles tot in de puntjes nagekomen. Een zware erfenis. Naast zijn zaak was dit zijn hobby, maar die hij steeds wilde combineren met vriendschap en zich goed voelen bij de mensen waarmee hij werkte."

Heeft het feit dat ze jou steeds uitkozen als woordvoerster nooit voor jaloezie gezorgd?

"Ik ben nu eenmaal enorm spontaan. Als ik me goed voel, kan ik de hele wereld aan. Ik word ook elke keer gevraagd. Ik vind dat je als sportvrouw ook je sport moet trachten te verkopen. Ik doe dat onbewust en graag, maar plots stelde ik vast: 'Tiens, niet iedereen vindt me nog sympathiek'. Er was inderdaad jaloezie opgedoken bij een aantal collega's. Ik maak daar geen misbruik van, maar elke sport heeft voortrekkers nodig. Bij de mannen is dat na Jo Baetens ook Wout Wijsmans geworden. Mijn enige doel daarin blijft evenwel iets doen voor het volley."

Toch is vrouwenvolley minder populair dan mannenvolley.

"De spelregels zijn wel hetzelfde, maar eigenlijk is het een andere sport. Je mag ze niet vergelijken. Elke vrouwensport heeft te kampen met minder belangstelling, behalve misschien het tennis. Maar daar wordt het meer tot op het seksistische gevolgd, vind ik. Ook voor vrouwenjudo bestaat belangstelling, maar dat hebben ze aan Jean-Marie Dedecker te danken. Het vrouwenvolley heeft eigenlijk een Dedecker nodig."

Toch ben je geen fanatieke feministe.

"Neen, maar ik ben wel blij dat Sacha mij de volle vrijheid geeft om te doen wat ik graag doe. Van mannen wordt aanvaard dat ze na de training nog een pint pakken. Ik doe dat ook, maar ik ben daarin misschien een uitzondering. Ik wil ook alles meemaken. Ik wil het onderste uit de kan. Door op tv te komen of door aan fotosessies mee te doen, krijg je een rijker totaalbeeld als mens. En als er problemen zijn, moet er gewoon gesproken worden. Ze moeten niet achter de rug roddelen. Ik vind dat ik tegen de jongere meisjes in onze ploeg een opvoedende taak heb. Hoe meer mensen je kent, hoe beter."

Hoe kan je een fulltime-job combineren met volley aan de top?

"Ik wil alles meepakken en blijkbaar heb ik zoveel energie dat ik dat ook aankan. Ik had gezegd dat ik zou stoppen als ik dertig werd, maar ik speel het beste seizoen uit mijn carrière. Volley is een groot deel van mijn leven. Maar ik heb steeds een zekerheid willen inbouwen voor later, om financieel en sociaal geen risico te lopen. Ik blijf het doen zolang ik kan, omdat ik er zoveel voor terugkrijg. Ik heb wel geluk dat ik een soepele werkgever heb aan architectenbureau Stijfhals & partners in Vilvoorde. Maar als er veel werk is, ben ik ook niet te beroerd om 's zaterdags een halve of een hele dag te gaan werken. Dat is geven en nemen. De training is mijn uitlaatklep. Probleem is dat ik nog wel ooit een kindje wil en dat ik ook graag aan de Olympische Spelen wil deelnemen in het beachvolley. Maar wanneer moet ik dat doen?"

Marcel Coppens

Anja Duyck: 'Zilver halen zou werkelijk ongelooflijk zijn'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234