Woensdag 13/11/2019

Pakistan

Vrouwenvoetballers strijden in Pakistan tegen ongelijkheid: ‘De droom is een veld met echt gras’

Sadia Sheikh, oprichtster van de eerste vrouwenvoetbalclub van Pakistan. Beeld rv

Sadia Sheikh zette de eerste vrouwenvoetbalclub van Pakistan op. Ze moest veel verzet overwinnen, ook van haar vader. ‘Hij kan niet aanvaarden dat ik anders ben.’

Mannen zijn nadrukkelijk niet welkom als de meisjes van de Pakistaanse voetbalclub DWFC trainen op hun zanderige veld in de havenstad Karachi. Oké, vaders en broers van speelsters mogen natuurlijk wel komen kijken. Maar andere mannen of jongens worden subiet geweerd. 

Als eentje zich toch op het veld waagt, stormt Sadia Sheikh er meteen op af. “Daar kunnen we niet aan beginnen”, lacht Sheikh als ze met een bezweet gezicht naar de kant terugloopt. “Als je één jongen toelaat, heb je er al snel een heleboel en dan gaan ze nare dingen zeggen. ‘Waarom laten jullie die meisjes voetballen, terwijl ze toch moeten trouwen? Voetballen is voor jongens, niet voor meisjes.’ Dat soort dingen.”

Sadia Sheikh (48), een vrouw met een gulle lach, is de drijvende kracht achter de Diya Women Football Club in Karachi. Zelf leerde ze in haar jeugd voetballen op een internationale school in Dubai, waar haar vader voor een Duits bedrijf werkte. 

Toen ze terugkeerde naar Pakistan en gymlerares werd, wilde ze weer voetballen, maar er waren geen clubs die vrouwen toelieten. Daarom besloot ze in 2002 DWFC op te zetten, de eerste vrouwenvoetbalclub van Pakistan. 

Inferieur

Inmiddels telt het conservatieve islamitische land tientallen meisjesclubs, vooral verbonden aan meisjesscholen. “Ik wil de meisjes ook zelfbewuster maken en leren dat ze gelijkwaardig zijn aan jongens”, zegt Sheikh.

Een kleine honderd voetbalsters trainen deze namiddag op het zanderige veld tussen witte lage flats in de rijke wijk Clifton. Bij het roestige toegangshek staan een paar motorriksja’s. Kleurige rugzakjes liggen tegen een muur en moeders zitten op plastic stoelen langs de lijn. Als een meisje met een bloedlip naar de kant komt, veegt Sheikh het bloed vlug met een dot watten weg. “Hup, ga maar snel weer het veld op!”

Beeld Asim Hafeez

Sheikh heeft de afgelopen zeventien jaar heel wat moeten overwinnen om DWFC van de grond te krijgen. Want vrouwen worden in Pakistan doorgaans gezien als inferieur aan mannen. Ze moeten zich bescheiden opstellen en gehoorzamen aan hun echtgenoot en andere mannelijke leden van de familie. 

Als een jongetje wordt geboren, vieren families dat vaak uitbundig met veel vreugde en muziek en wordt snoepgoed uitgedeeld in de buurt. Als een meisje wordt geboren, ontvangen ouders veelal ingetogen gelukwensen van familieleden. Waarna men snel weer overgaat tot de orde van de dag.

“Het eerste jaar speelden we op een ander veld in Defence, een andere rijke buurt hier iets verderop”, zegt Sheikh. “Daar werden we weggestuurd, omdat de lokale religieuze leiders bezwaar maakten tegen meisjesvoetbal.”

Problemen met baren

Soms wordt ze ook geconfronteerd met de gekste bezwaren. “Ouders zeggen bijvoorbeeld dat voetballen het bekken van meisjes aantast, waardoor ze later problemen kunnen krijgen met baren. Ik probeer ze ervan te overtuigen dat dat onzin is. En ik nodig moeders altijd uit om zo veel mogelijk mee te komen met hun dochter, zodat ze kunnen zien dat het hier een veilige omgeving is.”

Ook in haar eigen familie heeft Sheikh het flink te verduren gehad. Ze voelt zich niet aangetrokken tot mannen en is vrijgezel gebleven, wat voor haar conservatieve vader niet te verkroppen is. Haar vader had gewild dat zijn dochter, zoals gebruikelijk in Pakistan, keurig voor haar dertigste was getrouwd en kinderen had gekregen. 

Dat ze zich ook nog eens heeft ontpopt tot een voetbalfan die, zoals ze zelf zegt, net zo zelfverzekerd praat als mannen, maakt het allemaal nog erger. “Er gaan maanden voorbij dat mijn vader weigert met me te praten. Hij kan niet aanvaarden dat ik anders ben. Gelukkig steunt mijn moeder, die van Iraanse afkomst is, mij wel. Zij heeft vroeger zelf gesport.”

Droom

Na de training gaat Sheikh met een collega-coach en twee speelsters in een restaurant kebab eten. Het gesprek aan tafel gaat al snel over het dreigende huwelijk van de 19-jarige voetbalster Uroosa Nawaz. Haar ouders willen haar tot haar grote verdriet uithuwelijken aan een neef die ze niet leuk vindt. “Dat is in Pakistan normaal”, zegt Sheikh. “Je ouders regelen je huwelijk en hebben vaak een voorkeur voor een neef. Dat is hier de traditie.”

Maar er wordt natuurlijk ook over voetbal gepraat. Over goede en slechte trainers en over hun grote idolen Alex Morgan en Megan Rapinoe, twee vedetten uit het Amerikaanse nationale vrouwenvoetbalteam dat dit jaar wereldkampioen werd.

“We hopen ontzettend dat Nawaz haar ouders nog kan overhalen om dat huwelijk te cancelen”, zegt Sheikh. “Maar ik heb me erbij neergelegd dat sommige dingen in mijn leven niet meer veranderen, hier in Pakistan. Gelukkig hebben we met het voetbal al heel wat voor elkaar gekregen. Mijn droom is nu om ooit een echt veld te hebben, met gras en echte kleedkamers.”

Sadia Sheikh Beeld Asim Hafeez
Sadia Sheikh. Beeld Asim Hafeez
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234