Donderdag 21/10/2021

Vrouwenstrijd zonder humor

'Wat denkt uw vrouw van uw droge, ruwe handen?' Het is een van de vragen uit de enquête waarmee de Venetiaanse kunstenares Monica Bonvicini bouwvakkers wereldwijd bevraagt. De antwoorden staan te lezen op If I Can't Dance, I Don't Want to Be Part of Your Revolution in het MuHKA. Moet het feminisme nog spierballen kweken voor het volwassen kunst wordt?

door Eliane Van den Ende

Wat is de rol van het feminisme in de laattwintigste-eeuwse kunst? Die vraag is het uitgangspunt van dit vierde en laatste deel van een project van If I Can't Dance, het Nederlandse "platform voor performatieve praktijken". De ondertitel luidt belovend Feminist Legacies and Potentials in Contemporary Art Practice. Daarbij wordt ook teruggekeerd naar de grote papieren rol uit 1965 van Jef Geys, waarin de onderwijzer een reeks vragen stelt zoals 'is een vrouw baas in eigen buik?'.

Met She Is Pregnant Again (2004) en We Are Pro Choice (2007) raakt de Noord-Ierse Cathy Wilkes opnieuw dat vraagstuk van zwangerschapsonderbreking aan. Haar fragiele witte doeken worden ontsierd door een gelige vlek en opgehoogd door een breekbaar porseleinen theekopje of een elegant borrelglaasje dat onherroepelijk aan diggelen valt als de draad knapt.

De breekbaarheid, maar ook de kracht van een meisje worden opgeroepen in de video van de Deurnse Erik van Lieshout. In China probeerde hij een jong meisje het woord 'feminism' te doen uitspreken. Het wordt vermorzeld tot 'family' en hij probeert haar ook te doen participeren in een traditioneel strijdgevecht. Het zorgt voor rode wangen, zo rood als de uitvergrote Chinese lampion waarin hij zijn video projecteert. Opzwepend rood zijn ook de grote geschilderde doeken van de Duitse Jutta Koether. Zij liet zich inspireren door de werken van Rubens in het naburige museum.

Lili Dujourie, die zo prominent aanwezig was op de recentste Documenta van Kassel, probeert met twee video's, Madrigaal (1975) en Enjambement (1976) het lijfelijke genderverschil uit te vlakken. Twee lichamen in strakke jeans rollen en krollen over de vloer. Wie is de man? Wie is de vrouw? Zeker in de jaren zeventig is uniseks erg modisch en worden de man-vrouwverschillen met gezwinde krachten neergesabeld. Bovendien siert subtiliteit het werk van Dujourie.

Toch bereikt geen enkel werk in dit brede aanbod het niveau van de poignante beelden van Pipilotti Rist, van Mona Hatoum of van de ouderdomsdeken van het beeldende vrouw-zijn, Louise Bourgeois.

Dat het feminisme de kunstscène dooreengeschud heeft, lijdt geen twijfel maar met deze expo lijkt de vrouwenstrijd consequentie, consistentie en vooral humor te ontberen.

Dat is niet het geval in het oeuvre van de jonge Limburger Ives Maes (29), die op de hoogste verdiepingen van het MuHKA tentoonstelt. Maatschappelijke betrokkenheid en milde ironie gaan hand in hand in zijn foto's en installaties. Zijn Recyclable Refugee Camp is een reeks handzame shelters voor een vluchtelingenkamp met afbreekbare wooneenheden - het lijken wel strandhokjes -, latrines en zonneschermen. Maes monkelt op een esthetische manier met politieke correctheid en dat levert sterke beeldende kunst op.

If I Can't Dance en Recyclable Refugee Camp van Ives Maes tot 6 januari in het MuHKA, Antwerpen, www.muhka.be.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234