Zaterdag 26/11/2022

Vrouwendag

De tijd vliegt, het klokje tikt, en plots was het weer Vrouwendag. Er zijn periodes in mijn leven geweest dat het zowat dagelijks Vrouwendag was, of toch zeker in de weekends, maar die drieste, dure tijden behoren dus inmiddels alweer lang tot het verleden. Sinds ik een nieuwe man ben immers, zij het dan geen glóédnieuwe, is Vrouwendag voor mij precies hetzelfde als voor de meesten onder ons: een dag in de loop waarvan wij met zijn allen even stilstaan bij de soms toch wel enigszins precaire positie van de vrouw in bepaalde, het liefst niet al te nader genoemde culturen, die (let op! let op!) daarom zeker niet minderwaardig zijn aan de onze (let in godsnaam op!), alsook een dag waarop mensen - vooral vrouwen - in de kranten en op televisie hun gedachten laten dwalen over de verschillen tussen de geslachten.

Dat laatste is altijd weer even heikel als interessant. Het verschil tussen de geslachten is zoiets als de zin van het leven: elkeen heeft er wel zijn mening over, maar geen enkele poging tot definiëring van een en ander leidt tot een bevredigend resultaat. Inderdaad, hoe interessant ook, je kunt over onderhavige kwesties denken en piekeren tot je een ons weegt, echt veel brengt het allemaal niet op, het blijft uitermate vermoeiend geploeter en daarnaast moet er ook nog eens brood op de plank. Trouwens, het leven hééft geen zin, voilà, nu jij weer, en daarbij en bovendien, ook de verschillen tussen man en vrouw zijn op het onbestaande af miniem, zo leerde ik afgelopen dinsdag uit De Morgen. Er zijn helemaal geen fundamentele verschillen.

Ik moet zeggen, daar keek ik toch wel een beetje van op. Sterker nog, waren het geen twee Amerikaanse vrouwen geweest die hun op strengwetenschappelijk onderzoek gebaseerde stelling breed mochten uitsmeren over krantenpagina 3, maar integendeel twee mannen, ik zou er geen snars van hebben geloofd. Ik zou het zelfs een schande hebben gevonden. Het toppunt van wansmaak. En dat op Vrouwendag! Een kaakslag.

Wat blijkt immers 't geval te zijn? Ik met al mijn sympathie, bewondering en liefde voor de vrouwelijke sekse, ik met al mijn geijver voor meer vrouwen in de politiek enzovoort enzoverder, ik ben al die tijd gewoon een bestgelovige en dwaze lul geweest. Vrouwen zijn níét gevoeliger dan mannen, aldus is bewezen, vrouwen, gek als het dan mag klinken, zijn geen betere moeders dan mannen, vrouwen zijn niet zorgzamer en empathischer, nee, ze zijn niet eens tróúwer, de godverdomde vuile hoeren! Is het niet triest? Is het niet erg? Vrouwen komen niet van Venus, hoor, laat je vooral niets op de mouw spelden. Ze zijn even machtswellustig, emotioneel onbeholpen, eenkennig, oppervlakkig, agressief en hopeloos weigerachtig om op te groeien als eender welke vent. Dat zij anderzijds even goed kaartlezen kunnen, vind ik als troost dan ook vrij mager. Citaat: "Uiteraard zijn er verschillen tussen mannen en vrouwen, maar die hangen veel meer af van hun achtergrond, opleiding en status dan van hun geslacht." Het is allemaal een kwestie, kortom, van gedragspatronen. Waar die gedragspatronen vandaan komen, die vraag wordt niet gesteld. Ze blijken er nu eenmaal te zijn, en ze zijn op de koop toe verfoeilijk, schijnt het. Niet veraf meer is de tijd nu dat een man die de deur openhoudt voor iemand van het (let op! let op!) andere geslacht door de dame in kwestie genadeloos in mekaar getimmerd wordt. Wat denkt die man immers wel dat die dame is? Een homoseksueel of zo?

Werkelijk, aan Vrouwendag werd naar mijn gevoel dit jaar in de geschreven pers te Vlaanderen op weinig passende wijze aandacht gegeven. Zo lag dinsdag jongstleden ook de nieuwe Humo in de winkel. Op de voorpagina prijkte een foto van ons aller Eddy Planckaert, een veel oudere (lees: minder nieuwe) man dan ik. Op zijn schoot zijn dochter, ons zo mogelijk nog allerste Stephanie, gezegend boven alle Vlaamse meiskes en ongetwijfeld voor vele leeftijdsgenootjes een soort rolmodel. (Gelieve thans het respect te bewaren, al was 't maar voor het ongeboren leven, en het predikaat 'rolmodel' te interpreteren zoals ik het wel degelijk bedoeld heb.) Met Stephanie Planckaert - voor wie het nog niet wist: zestien en zwanger - stond binnenin ook een lang interview. Kop daarvan, in vette letters: 'In mijn hoofd is er alleen nog plaats voor dat kind'. Gelieve thans het respect te bewaren, vroeg ik! Enfin, wat zegt het rolmodel verder nog zoal? Citaat: "Papa heeft altijd gezegd: 'Geen pillen of verbrand rubber in het lichaam van een Planckaert!'" Ander citaat: "Te veel jonge koppels zien abortus als een makkelijke uitweg, als iets normaals." Gevraagd naar haar talenten antwoordt Vlaanderens beroemdste deerne: "Ik hoop dat ik straks kan zeggen: ik heb het talent om een goede mama te zijn." Ik hoop het ook voor haar, ik meen het. Ik hoop het met heel mijn hart, en ik heb er op de koop toe zelfs vertrouwen in. Geen hoop heb ik echter nog voor het moderne feminisme. Dat was weliswaar al een tijdje op sterven na dood, maar is op de laatste Vrouwendag nu wel definitief en op alle mogelijke manieren ondubbelzinnig ten grave gedragen. Zand erover. Ik zal er, hoewel een nieuwe man, in elk geval geen traan om laten. Ik heb wel wat beters te doen. Naar Vitaya kijken, bijvoorbeeld. Naar Grumpy Old Men.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234