Woensdag 20/10/2021

Vrouwen op de rand van een catwalk

De fashionweek in Parijs, dat is voor de modejournalist vooral knokken om op het juiste moment op de juiste plek te raken. Een plaats op de eerste rij is het hoogste doel, en dan moet je ook nog weten met wie wel of niet te praten. Vandaag ben je iemand, morgen misschien al niet meer. Doodmoe word je ervan.

In de stad wemelt het van voorbijschietende schoonheden, haastige hakken op het trottoir, opvallende couture en toeterende taxi's. Waar is de lome najaarskalmte? Waar is het vrolijke geluid op de terrassen dat met de uitgeruste lijven en zongebruinde vakantiegezichten een paar weken geleden de stad in reed? Zelfs de kabbelende Seine en het zachte zonnetje zijn verdwenen. Nog maar net bekomen van de zomerse uitverkoop, heeft de fashionweek de stad op een onbewaakt moment overgenomen. En ook al doe je er niet aan mee, het is onmogelijk de bruisende energie en trillende zenuwen geruisloos aan je voorbij te laten gaan.

Vrijdag 12u00

Issey Miyake

Grand Palais

Dat fashionweek sinds bloggers en Facebook drastisch veranderd is, zie ik bevestigd op de stoep van het Grand Palais in de minuten die voorafgaan aan de show. Voor het bloggertijdperk was er overzicht: op het podium waren er de ontwerpers en celebrity's en eromheen de fotografen en de journalisten om hun fame in stand te houden. Maar met de bloggers heeft de democratie ook haar eerste stappen gezet in de modewereld en zijn er overal 'peopletjes' ontstaan.

Een onbekende Aziatische vrouw wordt aangesproken door een fotografe die van top tot teen in Isabel Marant gestoken is. Zodra de Chinese door haar heup zakt en de fotograaf begint te schieten, komen andere fotografen toegesneld. En dan staan er acht camera's op haar gericht. Niemand weet wie ze zou zijn, of ze überhaupt wel iemand zou zijn, maar dat geeft niet, ze zou zomaar iemand kunnen zijn en daar gaat het om. Hoger op de trap speelt hetzelfde tafereel zich af met een jongeman met een opvallende zonnebril. En daar met een Japanse kimono, een gele trui, een apart hoedje en iemand in eighties vintage. Het is allemaal voldoende om digitaal vereeuwigd te worden.

Hoewel iedereen een toegangskaartje heeft, wordt er waar kan voorgedrongen.

Het doel is niet alleen om binnen te komen, maar ook om een plek te bemachtigen, het liefste zo dicht mogelijk bij de catwalk. Volgens de wet van hiërarchie en status probeert iedereen een goede plek te bemachtigen. Daar er altijd meer genodigden zijn dan plekken, ontvouwt het tafereel zich in een stoelendans, maar dan in haute couture en voor volwassenen. Lekker ontspannen is er niet bij.

Als vip zou je hier geen last van moeten ondervinden. Dan word je keurig opgehaald, bij een speciale ingang afgeleverd, begeleid tot de 'wall of fame' om voor nog een horde fotografen te poseren, dit keer niet voor je opvallende hoedje maar voor je persoontje, en vervolgens weer verder begeleid naar je plek die afgeplakt is met jouw naam. Dat klinkt leuker dan het is. Eenmaal op de eerste rij gelden vaste regels: om duidelijk te maken dat jij een vip bent en zij niet, praat je alleen met de mensen op de eerste rij, en absoluut niet met de mensen achter je op de tweede of derde rij. Lastige voetnoot is dat de meeste mensen op de eerste rij niet praten, dat is namelijk niet cool. Als het je toch lukt om met de persoon naast je in gesprek te komen, bega dan niet de fout om over dingen te praten die zouden kunnen onthullen dat je vanmorgen nog in de supermarkt in de rij voor een komkommer stond. Nee, heb het dan liever over de vier feestjes waar je die avond voor uitgenodigd bent. Daar kan je buurman tenminste iets zinnigs op antwoorden aangezien hij ook nog zo twijfelt naar welke van de vier hij zou gaan. Daarbij, de mensen op de tweede rij achter je bestaan dan wel niet voor jou, maar jij zeker wel voor hen.

Omdat het lot van de industrie volledig in de handen van de modegerichte media ligt - en andersom - is er weinig plaats voor vips en zullen de meeste genodigden het met een plekje op de derde of achtste rij moeten doen. En dan zijn er natuurlijk nog de mensen met de staplaatsen. Deze mensen herken je vaak aan hun hoge hakken of dubbele zolen. Vips komen gerust op flats.

De show is voorbij. Je had eigenlijk een staplaats maar bent ondertussen opgewaardeerd naar een zitplek op de derde rij (van de drie rijen niet eens zo'n slechte score). De modeshow zelf is leuk, maar de peopleshow voor en na de catwalk is leuker. Als je zou willen, zou je nog een uur kunnen naplakken om je te laten vastleggen op een van de vele modeblogs op het zwarte gat dat internet heet. Voordat de show begon, voelde je je nog gevleid en een beetje belangrijk, te midden van die horde bloggers en fotografen, maar nu je aan den lijve meegemaakt hebt dat een gele trui even veel doet als jouw vintage gewaad laat je de fotografen links liggen.

Vrijdag 22u30

ChloÉ Party

Palais de Tokyo

Bij aankomst staat Caroline de Maigret, een oud-mannequin, te poseren in een witte Chloé-blouse. De benedenverdieping van het Palais de Tokyo is opgedeeld in een overzichtstentoonstelling van Chloé-ontwerpen, een feest en een wall of fame speciaal voor de onbekende genodigden. De wall of fame werkt zo: je doet je best om bevriend te raken met iemand die jou het feest binnen kan krijgen en zodoende toegang kan geven tot de magische muur. Vervolgens zoek je een leeg plekje muur waar duidelijk Chloé op staat, zak je door je heupen, tuit je je lippen en vraag je je vriend / vriendin / partner / voorbijganger om je - liefst met filter - te fotograferen. Het resultaat zet je op Facebook en je avond kan beginnen. Als je niet al belangrijk was door vanavond aanwezig te zijn, dan ben je het nu wel.

Maar zodra je voorbij de muur en op het feestbent, gaat het niet om vanavond maar om yesterday's en vooral tomorrow's party en slaan de zenuwen alweer toe: voor morgen heb je nog geen enkele uitnodiging ontvangen. Zo kort kan geluk duren.

Zaterdag 13u30

Viktor&Rolf

Tuileries

Leuk hoor, de Tuileries op zaterdag als de zon zich weer laat zien en net voor aanvang van de show. Maar moeten al die mensen echt door dat smalle poortje naar binnen? Een korte flashback brengt je terug naar vanmorgen, toen je tevergeefs probeerde de uitnodiging op A4-formaat in je handtas te stoppen. Gelukkig sta je naast topstylist Ferry van der Nat en mag je onder zijn vleugels van het pr-meisje langs de menigte naar binnen. Wat moet dat meisje het naar haar zin hebben, als een schooljuf 'jij wel en jij niet' te mogen roepen.

Op het laatste moment, een dag van tevoren, heb je een plekje bemachtigd voor Viktor & Rolf, op voorwaarde dat je een groot stuk in je artikel aan ze wijdt. Dat wil je best doen, want je vindt het echt een schitterende show, zo draagbaar voor Viktor & Rolf, en dan die jurk van summerfur (opgekruld tule) maar jij bent geen doorgewinterde modejournalist. De doorgewinterde modejournalisten vinden het zo zo, wellicht omdat ze er echt een betere kijk op hebben dan jij, wellicht uit verveling. Vier keer per jaar een show, dat zal op de duur ook wel vervelen.

Binnen, jagend op een plek, blijken er toch geen zitplaatsen meer, zegt het meisje. Ze lijkt het echt vervelend voor je te vinden. Staan dus. Staan op rij tien is een andere belevenis dan staan op rij drie. Van de stoffen en details als afgewerkte naden, de reden waarom topstylistes en eindredacteuren op de eerste rij zitten, is weinig tot niets te zien. Jammer, want als de show begint, en de mannequins vanuit een Alice in Wonderland-achtig gebouwde poort tevoorschijn komen, zie je dat er nog tientallen zitplekken onbemand zijn.

Moe van de spanning rondom het gedoe om een plek tijdens de show, lokt de gedachte aan de stoelen rond de vijver in de Tuileries en het middagzonnetje je mee naar buiten, maar zover is het nog niet. Na het gevecht voor een plek begint het gevecht om backstage toegelaten te worden. Backstage is bedoeld om de ontwerpers te feliciteren met hun show, om ze een aantal vragen te stellen en om met hen op de foto te gaan. Maar niet iedereen is belangrijk genoeg om door de mysterieuze deur naar binnen te mogen glijden, de coulissen in, en dat vind je eigenlijk wel best.

Dinsdag 10u30

Defile Chanel

Grand Palais

Het Grand Palais is dit keer omgebouwd tot een enorme catwalk met windmolens die op elektrische energie ronddraaien. Niemand die de fictie van de mode zo veel eer aandoet als Kaiser Karl himself. En misschien is dat ook wel de taak van de luxe-industrie: het creëren van een sprookje om de genodigden uit de realiteit te tillen die buiten op straat op hen ligt te wachten. En wie kunnen dat beter dan celebrity's? Ellen von Unwerth, Maiwenn, Lou Douillon, Mario Testino, Jennifer Lopez met een van top teen in Chanel gestoken dochtertje, Laetitia Casta, Ines de la Fressange, Anna Wintour, Caroline de Maigret; ze zijn allemaal aanwezig bij de show onder de shows. Armani was een van de eerste ontwerpers die zijn publiek aanvulde met celebrity's. Het gerucht gaat dat Sofia Loren 50.000 dollar vraagt voor de moeite om haar gezicht te laten zien. Minder belangrijke celebrity's nemen al genoegen met een pakje of een vipmoment.

Dit keer geen stress om een plek, maar wel om de hakken die net iets te groot zijn voor je voeten, uitzakkende haarspeldjes en een blaar net tussen je grote teen en je wreef. Niet dat iemand daar iets van merkt, je bent een vip en als vip heb je van dit soort banaliteiten geen last, dat is voor andere mensen. Je weet wel, die op de derde rij met hun ordinaire gekwaak. Ze zouden eens echt een voorbeeld aan de zwijgende en netjes poserende vips moeten nemen.

Het arriveren is een heel gedoe. Om 10 uur kom je al aan bij het Grand Palais. De chauffeur maakt zich druk over iemand die zijn telefoon niet opneemt en krijgt op het laatste moment de instructies een kwartier later aan te komen. "Nog een tour Paris", zegt hij als een boer met kiespijn. Opnieuw slaan de zenuwen toe als je vast staat in het verkeer rondom de Champs. Het is een tour van 30 minuten geworden.

Nadat je bent afgezet bij de vipingang, begeleid bent naar dé wall of fame onder de wall of fames, geposeerd hebt voor de fotografen en vervolgens geëscorteerd bent naar je plek, heb je zonder gesprekspartner alle aandacht voor de show. Dat is; voor de people, de mode is even slechts het decor. Totdat het licht uitgaat en de catwalk vol loopt.

Op weg naar 41, Rue Cambon voor de show van Paul & Joe flaneren een aantal in tweed en zijde gestoken hedendaagse dandy's galant voorbij. Verheugd dat het soort nog niet uitgestorven is, word je afgesneden door een geblindeerde auto die op de kruising Rue Cambon en Saint Honoré tot stilstand komt. Een gezonnebrilde Anna Wintour stapt uit. Als ze de straat in verdwijnt, hoor je haar nog tegen haar chauffeur zeggen dat ze om half acht weer wenst te vertrekken.

Nog net op tijd bij Paul & Joe staat mijn naam niet op de lijst. 'Maar er is nog een andere lijst', zegt het pr-meisje. Een ander pr-meisje begroet me alsof ze blij is me te zien maar tien minuten later ben ik nog steeds niet binnen en dat terwijl de show al begonnen is. Net voor de deuren van het monumentale gebouw sluiten, besluit ik het op een rennen te zetten, als laatste kom ik de zaal binnen gedruppeld. Ik sluit van achteren aan bij de groep gedupeerden, die net als ik ook geen zitplaats hebben kunnen bemachtigen, en zie af en toe een stukje blouse of pantalon over de catwalk gaan. Ze zouden eens moeten weten wie je vanmorgen nog was. Maar ja, dat was vanmorgen, en vanmorgen is inmiddels al door de realiteit ingehaald. Moge dat duidelijk zijn.

Gelukkig zijn er nog de ontwerpers. De collectie van Hakaan die 'verloren' is gegaan. De eerste collectie van Hedi Slimane voor Saint Laurent (Yves is gesneuveld) waar zo veel ophef over was en die niemand mooi vond en dan de eerste collectie Raf Simons voor modehuis Dior, waarover iedereen nog praat, nou ja iedereen behalve de eerste rij dan.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234