Donderdag 28/01/2021

'Vrouwen krijgen kansen genoeg'

Vrouwen per se aan de top? Renzo Verwer (43) ziet niet in waarom. De Nederlandse auteur ergert zich blauw aan het feministisch discours en de slachtoffer-rol waarin veel vrouwen zich wentelen. 'Emancipatie is gewoon een excuus geworden om mannen te bashen.'

In een voltooid verleden tijd was Renzo Verwer freelancejournalist voor De Groene Amsterdammer, nrc.next, Viva en Privé. Vandaag schrijft hij boeken en opiniestukken waarin hij geen blad voor de mond neemt. In De liefdesmarkt (2011) herleidt hij romantiek tot een door driften gedetermineerd spel van vraag en aanbod. In Waar blijft die baan? (2014) rekent hij af met tien gangbare opvattingen over de arbeidsmarkt. In Vrijheid van meningsuiting voor beginners (2015) legt hij uit waarom we allemaal tegen de vrijheid van meningsuiting zijn en wat we daaraan kunnen doen. En in een pamflet op thenextwomen.nl maakt hij brandhout van het idee dat vrouwen per se naar de top van het bedrijfsleven moeten doorstoten.

Met het oog op een goed gesprek over gendergelijkheid - een van de lelijkste woorden in de Nederlandse taal, vindt Verwer - ontmoeten we elkaar in Café Amsterdam, een voormalig machinepompgebouw in Amsterdam-West dat anno 2016 dienstdoet als ontmoetingsplaats voor het door lifestylegidsen goedgekeurde personeelsbestand van de aanpalende reclamebedrijven.

Hij schudt me hoffelijk de hand en gaat met pretlichtjes in de ogen tegenover me zitten. Alsof hij nu al geniet van de uitspraken waarmee hij mij - en bij uitbreiding de rest van de goegemeente - zo dadelijk een aanval van mentale allergie zal bezorgen. Om hem in een mengeling van Amsterdams en Utrechts aan het doceren te krijgen, volstaat een eenvoudige vraag: "Renzo, zullen we het eerst even over de liefde hebben?"

Huismannen

"In de liefde is niemand geëmancipeerd", zegt hij. "De biologie wint altijd. Vrouwen worden doorgaans niet opgewonden van voorbeeldig geëmancipeerde mannen. Voor een vent die de hele dag het huishouden doet, spreiden ze 's avonds hun benen niet. Dat doen ze liever voor een echte man. Sommige vrouwen worden woedend als ik dat zeg. Omdat ze wéten dat het de waarheid is."

Voor Verwer is seks koopwaar en liefde een markt. Wat we romantiek noemen, is niets meer dan het op elkaar afstemmen van verschillende biologische belangen. Een vrouw speelt haar uiterlijk uit om een man met geld aan de haak te slaan. Die biedt haar namelijk de beste garantie op bescherming. Een man speelt zijn sociale status uit om een jonge, aantrekkelijke vrouw in huis te halen. Die geeft hem namelijk de meeste kans om zich succesvol voort te planten. "Op datingsites wordt ontzettend veel geleuterd over gelijkwaardigheid en zelfstandigheid", zegt Verwer. "Maar dat is onzin. In de liefde worden we gedreven door biologische instincten. Al de rest hoort thuis in de categorie sprookjes.

"Ik las eens een artikel over huismannen met een carrièrevrouw. Wat me opviel, is dat al die mannen een uitgesproken mannelijke hobby hebben. De ene rijdt met de motor, de andere weet alles over whisky. Ze hebben dus iets nodig om hun vrouw te tonen dat ze wel degelijk een man zijn. Hoewel ze de afwas doen, de vloer dweilen en de baby flesjes geven. Ik zie daarin een bevestiging van mijn biologische theorie.

"Een tijd geleden zag ik op YouTube een debat tussen Germaine Greer, de feministe, en Norman Mailer, de schrijver. Mailer was een seksist en stond voor alles waar Greer niét voor stond. En toch: terwijl hij zijn seksistische opinies aan het uitkramen was, zat Greer hem bewonderend en flirtend aan te kijken. Ook daar was de biologie aan de winnende hand, zeg maar." (lacht)

Mannen zijn makkelijker

In De liefdesmarkt hekelt Verwer de veeleisendheid van vrouwen op amoureus gebied. Hij verwijst in het boek naar de profieltekst van ene Mirre (33), die op een Nederlandse datingsite veel woorden nodig heeft om haar ideale man te omschrijven. Niet alleen moet hij slim, mooi, krachtig, kwetsbaar, stijlvol, ruimdenkend, ambitieus, passievol, vastberaden en ondeugend zijn; hij moet haar ook constant uitdagen, de deur voor haar openhouden, haar persoonlijke vrijheid respecteren, haar enorme voelsprieten weten zitten, het NRC lezen, wel raad weten met een Cabernet Sauvignon of een Pinot Noir en regelmatig naar de traiteur hollen voor verse rucola, tapenade en buffelmozzarella.

"Het soort profiel", schrijft Verwer, "waarop je wil reageren met een tekst als: Hallo, Mirre. Wij zijn met zijn tienen en samen kunnen we misschien aan de helft van jouw wensen voldoen."

"Veel vrouwen eisen tegenwoordig werkelijk alles van een man", zegt hij. "Ze willen iemand die tegelijk hun papa en mama is en ook nog eens een ondeugende jongen en een stoere vent. Maar het type man dat ze zoeken - lief wanneer zij dat willen en macho wanneer het hen uitkomt - bestaat gewoon niet."

Ik merk op dat mannen even veeleisend zijn voor vrouwen. We willen een hoer in bed en een prinses in de keuken. Bemoederend wanneer we ons gekwetst voelen en begripvol wanneer we opgekikkerd weer de vrije wereld intrekken. Is het probleem niet dat we allemaal te hoge verwachtingen hebben van elkaar? Dat we niet meer kunnen leven met imperfectie?

Verwer is niet overtuigd. "Mannen zijn toch een stuk makkelijker, hoor. Wíj lezen geen vrouwenbladen om te weten aan welke criteria de perfecte relatie moet voldoen. Een man is tevreden als zijn vrouw lief en geil is. Ze hoeft geen topmodel te zijn. Al mag het wel." (lacht)

This is not a man's world

Volgens Verwer is er disproportioneel veel aandacht voor de problemen van vrouwen. En wordt er belachelijk veel kritiek gegeven op mannen. "Een man die op zijn dertigste nog geen keuzes heeft gemaakt, is een onverantwoorde puber. Een vrouw die op haar dertigste nog geen keuzes heeft gemaakt, is zichzelf aan het ontplooien. Een man die meer tijd steekt in zijn hobby dan in zijn relatie, is een klootzak die moet veranderen. Een vrouw die meer tijd besteedt aan shoppen dan aan haar huwelijk, is een slachtoffer dat iets tekortkomt.

"Alles wordt vandaag bekeken vanuit het standpunt van de vrouw. Ik voel de noodzaak om daar wat tegengewicht aan te geven. Ik wil niet dat mijn mannelijkheid gereduceerd wordt tot wat vrouwen nu weer voor me bedacht hebben."

Juist, zeg ik. En vrouwen willen niet dat hun vrouwelijkheid gedefinieerd wordt door mannen. Dat is precies waar het feminisme voor ijvert. En ja, feministen zullen wel eens overdrijven. In dat geval: take it like a man en bedek het met de mantel der genderliefde. Een occasionele overreactie van vrouwen is niets vergeleken bij de historische dominantie van mannen.

Opnieuw schudt Verwer het hoofd. "Ten eerste mag je de mannen van vandaag niet verwijten wat de mannen van vroeger verkeerd hebben gedaan. Van mij moeten vrouwen niet elke avond braaf klaar staan met het eten, hoor. En ten tweede valt het wel mee met die historische dominantie van de man. Buitenlanders die in de 17de eeuw naar Nederland kwamen, zagen dat de vrouw de broek droeg. Zij had de leiding over het gezin, de man deed het zware werk. Het is te eenzijdig om te zeggen dat vrouwen het vroeger zo moeilijk hadden.

"Ook vandaag gaat iedereen ervan uit dat de maatschappij door mannen wordt aangestuurd. Ik bestrijd dat. Aan de top van het bedrijfsleven hebben mannen het inderdaad nog vaak voor het zeggen. Maar op heel veel andere gebieden domineert de vrouw. Zij is de toonaangevende figuur in het gezin, heeft de grootste seksuele macht en geeft 80 procent van het gezinsinkomen uit. Dat compenseert aardig. (lacht) Vrouwen hebben veel meer macht dan algemeen wordt aangenomen."

Het feministische jargon over werk, liefde en opvoeding, zegt hij, domineert de hele samenleving: de werkvloer moet doordrongen worden van vrouwelijke waarden, in de klas is harmonie belangrijker dan competitie en thuis kunnen vaders zich qua opvoeding niet langer beperken tot het uitdelen van wat corrigerende tikken. Een prima zaak, zeg ik over dat laatste. De vaders van vandaag zijn veel aanweziger en daar worden zowel zijzelf als hun kinderen beter van.

Gecamoufleerde mama's

"En toch denk ik dat kinderen te weinig vaderschap meekrijgen. Die nieuwe papa's zijn toch een soort gecamoufleerde mama's: ze laten hun kinderen overal mee over beslissen. Terwijl het soms nodig is om met je vuist op tafel te slaan en te zeggen: 'Zo is het. Punt.' Wanneer zelfs papa's het feminiene discours van gelijkwaardigheid overnemen, krijgen hun zonen later moeite met het veroveren van vrouwen. Op de relatiemarkt kom je er als man niet met een geëmancipeerd verleidingspraatje. Vrouwen willen kunnen opkijken naar een man."

Een persoonlijke vraag dringt zich op: heeft Renzo Verwer een vrouw en zo ja: hoe heeft hij haar aan hem onderworpen? Hij lacht en zegt: "Je gaat me niet geloven, maar uitgerekend aan De liefdesmarkt had ik een leuke vriendin overgehouden. Ze komt uit Tsjechië, maar woont al lang in Nederland. De liefdesmarkt was voor haar een openbaring: 'Dus niet ík ben gek, maar de Nederlandse vrouwen!' (lacht) Ze houdt niet van de overdreven geëmancipeerde praat die ze hier hoort. Ondertussen zijn we niet langer een koppel, maar we hebben mooie herinneringen aan elkaar."

De vrouw als slachtoffer: dat is volgens Verwer hét toonaangevende verhaal in het genderdebat. "Zelfs IS-vrouwen kunnen op ons begrip rekenen", zegt hij. "Zij zijn immers gemanipuleerd door hun mannen en dus - alweer - de slachtoffers. Dat ze op die manier wegkomen met moord of medewerking aan moord, daar staat niemand bij stil. Vreemd, want ik dacht dat we zo geëmancipeerd waren?

"Emancipatie is gewoon een excuus geworden voor male bashing. Femke Halsema, de vroegere leider van GroenLinks, zei ooit over een vrouwelijke collega: 'Ze zou wat meer anti-man moeten zijn in plaats van anti-islam.'

Stel je voor dat een man dat over een mannelijke collega zou zeggen: 'Hij zou wat meer anti-vrouw moeten zijn in plaats van anti-islam.' Ik denk niet dat hij die uitspraak politiek zou overleven. En toch deed het venijn van Halsema nog geen stofdeeltje opwaaien. Vrouwen mogen ongehinderd mannen schofferen, terwijl onschuldige uitspraken van mannen zonder pardon als vrouwonderdrukkend gecatalogeerd worden."

Testosteroninjecties

Ook op de arbeidsmarkt, stelt hij, wordt ons gedrag bepaald door biologische instincten. "Mannen willen een carrière omdat ze daarvoor beloond worden. Mensenmannetjes met een hoge maatschappelijke status kunnen van meer en betere mensenvrouwtjes seks krijgen. Vrouwen daarentegen worden beloond voor hun schoonheid. Een knappe vrouw kan makkelijker een rijke man strikken en zo een veilige omgeving creëren voor zichzelf en haar kinderen. Vrouwen willen geen topcarrière. Ze willen een man met een topsalaris."

Ik lees hem een passage voor uit zijn opiniestuk op thenextwomen.nl, het onlinemagazine voor - o ironie - "female business heroes": "Als je meer vrouwen aan de top wil, geef hen dan een wekelijkse testosteroninjectie. Dan hebben ze tenminste de hormonen die nodig zijn om de top te bereiken. En laten we bij mannen ineens een baarmoeder plaatsen en hen met oestrogenen injecteren. Kunnen we eindelijk het paradijs bereiken: volledige gelijkheid. Brave new world, here we come."

"Ik sta nog altijd achter die woorden", zegt hij. "Wanneer gaan we nu eens inzien dat mannen en vrouwen verschillende mensensoorten zijn? Met hun eigen bijzonderheden en talenten? In de sport aanvaarden we dat. Niemand eist dat er vijf vrouwen in de top 10 van het schaken staan. En een postzegelclub met meer mannelijke dan vrouwelijke leden, daar doen we ook niet moeilijk over. Maar in de rest van de maatschappij moet er per se een gelijke vertegenwoordiging zijn van mannen en vrouwen. Dat hoeft toch helemaal niet?

"Een Nederlands onderzoek wees uit dat er minder vrouwen dan mannen slagen voor artsenstudies. 'Aanpassen die examens', zei de bevoegde politica. 'Ze zijn seksistisch.' Nou, dat is een mogelijkheid, dat moet je onderzoeken. Maar er is ook nog een andere mogelijkheid: dat vrouwen minder geschikt zijn voor artsenstudies. Of dat er meer geschikte mannen dan geschikte vrouwen aan artsenstudies beginnen en dat er een probleem is met de instroom. In beide gevallen moet je die examens vooral niét aanpassen. Want dan devalueer je het beroep van arts.

"In de welzijnssector zijn er wat minder mannen, in de bankwereld wat minder vrouwen. Is dat erg? Nee. Het is niet omdat Nederland voor 50 procent uit vrouwen bestaat, dat er in alle bedrijfstakken 50 procent vrouwen moeten werken. Of gaan we er ook voor pleiten dat de helft van alle vuilnismannen voortaan vrouwen moeten zijn?

"Mannen moeten niet zoals vrouwen zijn en vice versa. Om de Nederlandse wetenschapsjournalist Simon Rozendaal te parafraseren: indien mannen als vrouwen waren, had de Eiffeltoren er niet gestaan en waren er geen mensen op de maan geweest. Nu hadden we ook wel zonder die Eiffeltoren gekund, maar toch." (lacht)

Jammer van die beha's

Het ergste, vindt hij, is dat feministen hun wil opleggen aan andersdenkende vrouwen. "Sommige vrouwen kiezen een parttimejob om beter voor hun kinderen te kunnen zorgen. "Helemaal fout', zeggen de feministen. 'Zolang jullie genoegen nemen met kleine baantjes worden vrouwen die naar de top willen niet au sérieux genomen.' Met alle respect: dat is gelul. Alsof een vrouw alleen maar geëmancipeerd is wanneer ze fulltime werkt. Laat vrouwen en mannen toch zelf beslissen wat ze met hun leven willen aanvangen."

Kortom: de vrouwelijke ontvoogdingsstrijd was één grote verspilling van energie, verbrande beha's en witte spandoeken? "Dat zeg ik niet. De emancipatie van de vrouw was ooit noodzakelijk. Het was een schande dat vrouwen vroeger niet mochten stemmen. Het was belachelijk dat vrouwelijke ambtenaren destijds moesten stoppen met werken zodra ze getrouwd waren. Goed dat al dat onrecht uit de wereld is geholpen. Maar vandaag krijgen vrouwen alle kansen van de wereld. En toch blijft de opiniemakende, feministische elite onverminderd doorzeuren. En je moét hun discours overnemen, anders ben je niet geëmancipeerd."

In mijn ogen, zeg ik, willen de voorstanders van gendergelijkheid niet in alle bedrijven een perfect evenredige vertegenwoordiging van mannen en vrouwen zien. Ze willen vooral tot een beter evenwicht komen tussen mannelijke en vrouwelijke waarden. Niks mis mee. "Ik snap wat je bedoelt, maar wat is de realiteit? Dat de vrouwen die de top van het bedrijfsleven bereiken vaak halve kerels zijn. Ze hebben wel een vagina en twee borsten, maar ook heel wat mannelijke hormonen. Logisch, anders hadden ze niet die verschroeiende ambitie gevoeld om het te maken. Maar het is niet dat soort vrouwen dat vrouwelijke waarden in onze bedrijven gaat injecteren. Eigenlijk moet je de hele economie hervormen om echte vrouwen met vrouwelijke talenten aan de top te krijgen. Ons economisch systeem is veel te veel gericht op het maken van winst. Verander dat en je krijgt vanzelf meer gendergelijkheid. Maar dan een logische, vanzelfsprekende gelijkheid. Geen eenparigheid die via quota wordt opgelegd."

Loonachterstand

Ik vertel hem over Equal Pay Day, de campagne waarmee de vrouwenbeweging de loonachterstand van vrouwen aanklaagt. "Hebben ze weer wat gevonden?", zucht hij. "Wéér zo'n initiatief waarmee vrouwen zich in hun slachtofferrol wentelen. Het is waar dat mannen gemiddeld meer verdienen dan vrouwen. Maar mannen werken gemiddeld ook meer uren dan vrouwen.

"Geloof me: vrouwen moeten echt niet zeuren. Ze krijgen kansen genoeg. Wanneer houdt het geklaag op? Wanneer elke man thuisblijft en elke vrouw op jacht gaat? De wereld zou in geen tijd vierkant draaien. Al is het ook wel schattig als vrouwen zeuren, hoor. Daar zijn het vrouwen voor. Althans de vervelende. Ik ontdek ook steeds meer leuke vrouwen. Misschien word ik te mild."

Ik zeg dat zijn uitspraken niet op applaus zullen onthaald worden. "Mooi zo. Het is niet míjn fout dat mensen nergens over willen nadenken. Ik doe het wél. En eigenlijk vind ik mezelf heel genuanceerd in mijn denken. Ik vertrek tenminste van de realiteit. Niet van een sprookje."

Hij vertelt nog dat boeken in Amerika vaak een trigger warning meekrijgen: een waarschuwing dat de inhoud van het boek voor bepaalde groepen kwetsend kan zijn. Hij grijnst en zegt: "Misschien moet jij je stuk ook maar van zo'n trigger warning voorzien."

Damn. Te laat.


Volgende week: Brendan O'Neill van Spiked Online vindt Banksy niet te pruimen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234