Woensdag 20/11/2019

'Vrouw én rauw zijn, dat mag niet in Frankrijk'

In haar films is ze immer begeerd door haar mannelijke tegenspelers, maar Virginie Efira (38) wil meer zijn dan het Franse antwoord op Reese Witherspoon, Meg Ryan of Sandra Bullock. Geen toeval dat ze binnenkort twee keer in de running is voor een prijs op het Filmfestival van Cannes.

Voor Virginie Efira zich straks naar de Côte d'Azur begeeft, passeerde ze vorige week even in haar Brussel. Samen met Oscar-winnaar en tegenspeler Jean Dujardin (The Artist) kwam ze haar nieuwste romantische komedie, Un homme à la hauteur, voorstellen.

De meeste van haar films zijn romantische komedies en kassuccessen, waar doorgaans meer dan een miljoen tickets van verkocht worden. Efira heeft nochtans niet de makkelijkste weg afgelegd naar de top. Op haar ongewone parcours kwam ze zelfs Ignace Crombé tegen. Al wordt ze er liever niet aan herinnerd dat ze ooit deelnam aan Miss Belgian Beauty.

Eventjes moet ze zoeken naar woorden. "O nee, waar heb je dat gevonden? Ik zal het niet ontkennen. Ik was zestien en ik dacht indruk te maken op mijn toenmalige vriendje door aan de wedstrijd deel te nemen. Blijkbaar was ik ijdel genoeg om mijn kans te wagen. Ik werd tweede. Ik heb er nog een heel leuk weekendtripje aan overgehouden." Ze zet een punt achter haar uitleg met diezelfde warme lach waarmee ze zoveel Fransen inpakt.

Blonde Katie Holmes

Inmiddels is ze bijna 39. Deze week, op 5 mei verjaart ze. Op haar 22ste trouwde ze met regisseur Patrick Ridremont, een man die haar een paar keer zou regisseren. Haar vader, een dokter, had haar nog gewaarschuwd: "Het is minder erg dan kanker, maar toch..." Hij vond dat ze maar beter niet afhankelijk kon zijn van een man.

Vijf jaar hield het huwelijk stand. Maar pas twee jaar later zou ze scheiden toen Ridremont haar de echtscheidingspapieren kwam voorleggen in een show waarin ze te gast was. Presenteren deed ze toen al niet meer. Maar het was voor haar wel allemaal begonnen op tv. Eerst bij RTL-tvi in Brussel, later al vlug in Frankrijk bij M6.

Tien jaar geleden stopte ze met het tv-werk om alles op de film te zetten. Want acteren was wat ze altijd wou doen. Ze had het geprobeerd in haar studententijd. Maar zowel aan het INSAS als aan het conservatorium gaf ze er vroegtijdig de brui aan. Wegens "gebrek aan zelfvertrouwen", zegt ze nu. Dat zelfvertrouwen kwam met het succes. Ze zag er niet alleen verrukkelijk uit, ze was ook mondig en kon heel grappig uit de hoek komen.

Dames die er goed uitzien én geestig zijn, zonder dat hun humor een bedreiging vormt voor de mannelijkheid, ze zijn schaars. In Un homme à la hauteur lijkt ze een rijpere, blonde en Franssprekende versie van Katie Holmes, dat schattige meisje aan wier carrière Tom Cruise destijds een einde maakte door met haar te trouwen. Het zijn de ogen, de neus,...

"De wangen wellicht", vult ze aan. "Ja, we hebben allebei bepaalde kinderlijke trekken in onze fysiek. Eigenlijk is het een kenmerk dat vrijwel altijd voorkomt bij vrouwen die in romantische komedies spelen. Het zijn geen femmes fatales. Ze zien er schattig uit. Maar eerlijk gezegd hoop ik met ouder worden toch wat rijpere rollen te pakken te krijgen.

"Ik speel nu de titelrol in Victoria, een experimentele film die de Semaine de la Critique mag openen, een wat gedurfdere nevensectie op het Festival van Cannes. En ik heb ook een klein rolletje in Elle van Paul Verhoeven, die ook geselecteerd is voor Cannes. Ik ben een fan van de man. Hij zegt waarheden over de maatschappij die we liever niet horen. Hij is niet bang van controverse. Het was leuk om met hem op een set te staan. Een kans ook om mijn Nederlands wat te oefenen. Als hij een woord niet vond in het Frans, dan kwam hij het mij vragen. Niet dat ik nog veel Nederlands spreek. Ik woon inmiddels jaren in Frankrijk. Ik mis oefening."

Ze zegt dat het vroeger wel anders was. Toen ze opgroeide in Molenbeek en Schaarbeek. Gemeenten waar ze de laatste maanden tot in Parijs over hoorde. "Vreemd. Ik heb er een zorgeloze jeugd gehad. In uitstekende scholen waar alles heel gemengd was en er geen onderscheid gemaakt werd tussen ras en kleur. Mijn eerste jaren in Frankrijk durfde ik op een haast aanmatigend toontje te vertellen over hoe Brussel veel toleranter was dan Parijs. Ik zei dat wij geen last hadden van racisme. Maar intussen is gebleken dat de problemen de grenzen overschrijden. Het is schokkend wat er de voorbije maanden gebeurd is, maar laten we hopen dat de schokken de wereld wakker maken."

Haar wereld situeert zich tegenwoordig in Frankrijk. Daar woont ze samen met regisseur Mabrouck El Mechri en hun dochtertje van drie. Voor velen is ze een Franse actrice. Dat stelt ze ook vast. "Belgische mannen die in Frankrijk aan het werk zijn, zoals Bouli Lanners, François Damiens en Benoît Poelvoorde, mogen hun Waalse accent behouden. Dat rauwe Belgische, dat onbehouwene dat ook in een Arno zit. Maar voor vrouwen gaat dat niet. Marie Gillain, Emilie Dequenne, Cécile De France en ikzelf, allemaal hebben we ons aangepast. Alsof vrouwelijkheid hier niet samengaat met rauwheid, of met de Belgische nationaliteit."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234