Zondag 07/03/2021

Vroeger was het beter

De muziekgeworden kater van de Amerikaanse rockgroep Lit

Interview

Hoe zouden de gebalde popsongs van de jonge Costello klinken, als ze gespeeld zouden worden met de tomeloze energie van, pakweg, de Foo Fighters? Het antwoord staat op A Place in the Sun, de tweede cd van de Californische formatie Lit. 'My Own Worst Enemy', de stuiterende single, is sinds afgelopen zomer niet meer uit de ether weg te branden en intussen is ook opvolger 'Zip-Lock' al in stelling gebracht. Lit beschikt over zowel kracht als melodie en combineert precies daardoor het beste van twee werelden.

In een café ergens in Amsterdam deel ik een tafeltje en enkele pilsjes met vier pretentieloze twintigers uit Orange County die samen door het leven gaan als Lit. Het loopt al tegen middernacht en de stemming wordt met de minuut joliger. Zanger A. Jay Popoff en zijn gitaar spelende broer Jeremy hebben dan ook redenen om vrolijk te zijn: A Place in the Sun bulkt van de classics over meisjes en auto's en getuigt van een frisse kijk op het liedjesmakersmetier. Dat blijkt ook uit hun teksten, die vol onverwachte wendingen zitten. Denkt de luisteraar door te hebben waar de songs over gaan, dan worden ze plots een totaal andere richting uitgestuurd, zoals in het lichtjes geniale 'Miserable': "You make me come / You make me complete / You make me completely miserable."

"Gewoon een manier om het een beetje interessant te houden," legt A. Jay uit. "De teksten vormen bij ons doorgaans het sluitstuk van het songschrijfproces, maar we zetten de dingen graag op hun kop. Humor is voor ons van vitaal belang."

"Anders eindig je vroeg of laat als R.E.M. of Pearl Jam - bands waar je echt van gaat kotsen," valt broer Jeremy in. "Da's geen oordeel over hun muziek, hoor. Maar die lui nemen zichzelf zó verdomd ernstig, man! Wij zijn gewoon vier jonge kerels in een rockband; onze enige drijfveer is lol trappen. We hoeven niet zo nodig op een zeepkist te gaan staan en over alles een mening te hebben."

Behalve dan over de perfecte popsong. Volgens de ene Popoff is de melodie het belangrijkst: "Er moet een hook in zitten die in je hoofd blijft hangen, je zin doet krijgen mee te zingen en als een wildeman op en neer te springen." "Als de melodie één kant opgaat, moet de instrumentatie je onverhoeds een andere kant uit sleuren," oppert de andere. "De luisteraar moet zo verrast worden dat hij er kippenvel van krijgt." En bassist Kevin Balder vult aan: "De beste liedjes zijn die waar je luchtgitaar op kunt spelen!"

Zo'n onweerstaanbaar nummer is 'My Own Worst Enemy', over de gênante gevolgen van overmatig alcoholgebruik en wat dat zoal aanricht met je geheugen. Zelfs als demo werd de song al opgepikt door enkele Amerikaanse radiostations, wat de goede afloop van Lits onderhandelingen met platenlabel RCA aanzienlijk versnelde. Intussen werd de muziekgeworden kater ook bij ons een hit. Jeremy: "Ik wil niet opscheppen hoor, maar 'My Own Worst Enemy' is de enige klassieke rock hymn die ik dit jaar heb gehoord. Het publiek was er klaar voor en we hadden geen concurrentie. Dat verklaart waarom die single zo aansloeg: het ging over simpele, herkenbare genoegens."

De leden van Lit zijn opgegroeid op een dieet van heavy metal ("Vooral Iron Maiden") en pop. "Toen we met de groep begonnen waren we grungefans," vertelt Jeremy, aan zijn gevlochten sikje frunnikend. "Maar halverwege de jaren negentig werd rock'n'roll zo saai en deprimerend dat we ons gedwongen zagen elders naar kicks en amusement op zoek te gaan. Zo ontdekten we Elvis Costello, de Pixies en The Cars, dingen die we wel oppervlakkig kenden maar waar we ons nooit eerder in hadden verdiept. De echte opwinding vonden we echter buiten de muziek: zo raakten we geobsedeerd door Las Vegas, met zijn casino's en lounge-cultuur, oude Cadillacs en de rat pack-romantiek. We hebben gewoon onze horizon verbreed. Lit is immers meer dan muziek: het is een levensstijl."

A. Jay: "Als je naar onze jongste plaat luistert, associeer je ze waarschijnlijk niet meteen met vier kerels in smoking die van cocktails staan te nippen bij de pokertafel. Toch zijn dàt de dingen die onze muziek hebben geïnspireerd. We zijn bijvoorbeeld ook altijd wel in voor een partijtje bowlen. Niet alleen omdat het in Amerika zo'n geliefd tijdverdrijf is, maar vooral omdat het, net als golf, tot de sporten behoort die je kunt beoefenen terwijl je rookt en drinkt, haha."

Door Europese ogen bekeken is Lit is zo oer-Amerikaans dat de groep iets wegheeft van een vleesgeworden cartoon. Jeremy: "Dat horen we wel vaker, ja. Een Europeaan die de straat opgaat ziet zich omringd door historische gebouwen en kan trots putten uit een lange culturele traditie. Maar in de VS is alles vrij nieuw: er zijn geen kathedralen van zeshonderd jaar oud; dingen uit de jaren veertig of vijftig worden bij ons al als antiek beschouwd. Een Cadillac met staartvinnen, dat is onze traditie."

Als je de nette pakken bekijkt die ze op het podium dragen en de pin-ups die hun platenhoezen sieren, krijg je het gevoel dat de heren van Lit in het verkeerde tijdperk ter wereld zijn gekomen.

A. Jay: "Hm, het leven is zo gecompliceerd en verwarrend tegenwoordig. Tijdens de forties en fifties was alles veel eenvoudiger en dus duidelijker. De mensen hadden een groter gevoel van eigenwaarde." Jeremy: "En iedereen kende zijn plaats."

Die conservatieve vroeger-was-het-beter-ethiek is nogal verrassend, zeker als hij door een jonge twintiger wordt aangehangen.

Jeremy: "Wel, ik heb progressieve ideeën, maar mijn waarden en voorkeuren hebben inderdaad veel meer met het verleden te maken. Er was toen gewoon meer stijl, meer klasse. Bovendien hebben mijn beide grootvaders in de oorlog gevochten. Ik vind dat zoiets respect verdient. En ook zij waren door en door behoudsgezind. De appel valt niet ver van de boom, hè?"

Momenteel gaat het Lit behoorlijk voor de wind, maar het viertal heeft wel tien jaar op het succes moeten wachten. Hebben ze in die periode nooit overwogen er de brui aan te geven?

A. Jay: "Nooit. Zelf was ik pas veertien toen we met de groep begonnen, dus de eerste jaren leerden we vooral onze instrumenten bespelen. In 1995 kregen we ons eerste contract van Malicious Vinyl, een onafhankelijk labeltje dat er daarna nog eens twee jaar over deed om onze debuut-cd uit te brengen. En vorig jaar vonden we onderdak bij RCA, dus..."

Kevin Baldes: "Het ging stap voor stap, maar we bleven altijd bezig."

A. Jay: "We zijn wel heel vroeg begonnen de clubs af te schuimen. Dat was onze leerschool. En uit bepaalde signalen konden we toen al afleiden dat we met iets bijzonders bezig waren. Hoe meer we speelden, hoe groter onze aanhang werd. Dat sterkte ons. Bovendien zijn we als broers voor elkaar. Dat hield ons samen."

Toch sloeg nu en dan de moedeloosheid toe. Zoals toen het lang uitgestelde Lit-debuut Tripping the Light Fantastic meteen na de release compleet de mist inging door het faillissement van het label. Jeremy: "Bah, in dit beroep verloopt àlles nu eenmaal met vallen en opstaan. Toch zijn we er altijd in geslaagd tegenspoed in ons voordeel om te buigen. Het is de brandstof waar we de energie uit putten om er nog harder tegenaan te gaan. We geloven in karma: slechte dingen gebeuren nooit zonder reden. Op termijn brengen ze zelfs vaak goede dingen mee. Maar we hebben er nooit aan gedacht achter de nieuwste trends aan te hollen. We doen waar we zelf in geloven." Tripping the Light Fantastic, waar al een embryonale versie van 'No Big Thing' op te horen was, klonk nog tamelijk donker, zwaar en agressief. Opvolger A Place in the Sun daarentegen is een catchy popplaat, waar minstens tien potentiële singles opstaan.

A. Jay: "Die overgang kwam minder bruusk dan het lijkt. Ons geluid is op een natuurlijke manier geëvolueerd. Je moet weten dat veel nummers uit onze debuut-cd eigenlijk al uit de vroege jaren negentig dateerden. Die plaat weerspiegelde dus een veel jongere versie van Lit. Niettemin zijn we er nog altijd trots op: we hopen ze voor de kerst zelfs opnieuw uit te brengen op ons eigen Dirty Martini-label. Kunnen de mensen er zich eindelijk zelf een mening over vormen. En als het meezit verdienen we er nog wat aan ook."

Jeremy: "Je hoort natuurlijk dat we toen nog groener waren. En bozer! (lacht) Plus: we zaten op een klein label, hadden nauwelijks een budget, namen die eerste plaat zo goed als live op en moesten de klus klaren in een kleine twee weken. In zulke omstandigheden klink je vanzelf al een stuk rauwer. Bovendien zaten we nog volop in onze ontwikkelingsfase: we waren op zoek naar een eigen sound, wisten nog niet zo goed waar onze sterke punten lagen. Het materiaal voor A Place in the Sun kwam in veel kortere tijd tot stand: we kampeerden zes weken in de studio en kregen alle faciliteiten die we nodig hadden. Dat is het fijne aan een groot bedrijf als RCA: je krijgt meer middelen, beschikt over een betere distributie, kunt zelf kiezen in welke studio je opneemt en met wie. En het mooiste van al is dat we daarvoor geen sprankje creatieve vrijheid hoefden op te geven. Dus ja, onze nieuwe cd klinkt rijper en consistenter dan de vorige: we zijn gegroeid als muzikanten. Weet je, de meeste songs die nu op A Place in the Sun staan, kwamen tot stand in de periode dat we zonder platencontract zaten. We schreven ze louter om onszelf te plezieren en dat hoor je."

Toch lijkt een en ander er op te wijzen dat Lit momenteel onder zware druk staat. De groep is al acht maanden lang onafgebroken op tournee. Dreigt ze op die manier niet voortijdig op te branden?

A. Jay: "Hey, dit is waar we als kind van droomden: rocksterren worden, op tournee gaan in een bus en avond na avond voor enkele duizenden mensen spelen. Nu we de kans krijgen dat allemaal waar te maken, zouden we wel gek zijn daar over te klagen. Natuurlijk hebben we inmiddels ondervonden dat dit leventje niet uitsluitend van glamour omgeven is. Er is de sleur, de verveling, je slaapt of eet niet altijd even goed... Maar alle bullshit die we onderweg over ons heen krijgen, glijdt van ons af zodra we op het podium staan. De optredens zijn altijd leuk, geven veel voldoening en zijn een gedroomd middel om onze batterijen weer op te laden. En laten we wel wezen: een baaldag tijdens een tournee is nog altijd aantrekkelijker dan de doorsnee werkdag van iemand die in de bouw aan de slag moet. Acht maanden is een lange tijd, zeker, en we zijn een beetje moe, maar het voordeel is dat je tijdens een tournee geen twee dagen hetzelfde doet. Na een weekje thuiszitten smacht ik dus vanzelf weer naar het podium."

De cd A Place in the Sun van Lit is uit op RCA.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234