Vrijdag 09/12/2022

Vrij

Het assisenproces over de moord op Joke Van Steen dreigt de geschiedenis in te gaan als een van de meest surrealistische van de afgelopen decennia. Want wanneer een openbaar aanklager zelf de vrijspraak vraagt en daarmee toegeeft dat zijn eigen openbaar ministerie eigenlijk geen zaak had, kun je je afvragen waarom het eigenlijk ooit tot een assisenzaak is gekomen.

Het zou fout zijn dit voorval aan te grijpen om de assisenprocedure weer in vraag te stellen. Het proces heeft namelijk zijn werk gedaan: haarfijn aangetoond hoe flinterdun het dossier was en hoe dat eigenlijk op slechts één getuigenverklaring berustte, die makkelijk aan flarden te schieten was. Hoe de reconstructie aantoonde dat de voorgestelde gang van feiten fysiek en materieel zo goed als onmogelijk was, hoe de speurders en de onderzoeksrechter zich met hardnekkigheid jarenlang hebben vastgebeten in een piste die ze wilden geloven, eerder dan in een die ze konden bewijzen.

Procureur De Pauw verdedigde de beslissing om toch naar assisen te gaan met het argument dat het erg moeilijk is om vijftien jaren speurwerk te begraven, tezamen met de aanwijzingen die dat opleverde. Met alle begrip voor de verbetenheid van de speurders, ongetwijfeld ook gemotiveerd met niets anders dan goede bedoelingen, maar hun inzet en motivatie kunnen niet het primaat van zo’n beslissing zijn. Dat kan immers alleen de inhoud van het dossier zijn, waar minstens argumenten en het liefst bewijzen dienen in te zitten die de ‘gerede twijfel’ kunnen ondermijnen. Want alleen dan kan een veroordeling volgen.

Nu laat deze zaak niets dan slachtoffers na. De nabestaanden van Joke Van Steen, die hadden gehoopt antwoorden en een deel verwerking in dit proces te vinden, en nu gefrustreerd achterblijven. Een beschuldigde die op basis van een flinterdun dossier tien jaar van zijn leven is kwijtgespeeld. En speurders die nu in de volle openbaarheid worden geconfronteerd met de grove onvolmaaktheden en eenzijdigheid van hun dossier, en zo het geloof in een objectieve vervolging ‘à charge et à décharge’ een stevige knauw hebben gegeven.

Volgens de procureur is dit geen falen van justitie. Daarin heeft hij gelijk: justitie heeft het vermoeden van onschuld tot het tegendeel is bewezen deze week voorbeeldig in de praktijk gezet. Het is wel zijn eigen ambt dat gefaald heeft.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234