Zondag 29/11/2020

Reportage

Vrijwilligers for life: 3 jongeren die geen Warmste Week nodig hebben om de wereld mooier te maken

Beeld Kevin Faingnaert

Ben je danig geïnspireerd door de Warmste Week, dat je ‘meer engagement’ bovenaan jouw goede voornemens-lijstje plaatste? Deze vrijwilligers zetten zich het hele jaar in voor een mooiere wereld. 

Gwendolyn Lootens (38) en Gawan fagard (34) betrekken asielzoekers zoals Fatma Osman (22) bij hun culturele projecten

Gwendolyn: “Ik ben kunstenares en op een dag zag ik hoe mensen en masse aankwamen in het Maximiliaanpark. Laten we naar daar gaan en zien waar ze behoefte aan hebben, stelde ik voor. Onder meer cultuur bleek een gemis. We zijn dan met een beamer naar het park getrokken om er een film te vertonen, dat hebben we vervolgens vier maanden lang gedaan. Op den duur begonnen we ook films in asielcentra te vertonen. Via crowdfunding raakten we aan geld en intussen doen we ook homescreenings en hebben we een project gedaan waarbij muzikanten uit allerlei landen muziek maakten voor een stille film.”

Gawan: “Die voorstellingen brengen mensen echt samen. Je bereidt samen voor, je praat achteraf nog wat na… Het is veel meer dan gewoon een beamer opstellen.”

Beeld Kevin Faingnaert

Gwendolyn: “Op een gegeven moment gaven een paar mensen aan dat ze zelf een film wilden maken. We hebben toen een huis gezocht waar we konden shooten en waar iedereen die meewerkt kon overnachten of tijdens het draaien een gebed doen.”

Gawan: “Voor de meeste ­mensen is het de eerste keer dat ze een film draaien, daarom werken we met mentors. Zo gaf de Hongaarse cineast Béla Tarr hier al workshops.”

Gwendolyn: “We werken niet alleen voor, maar ook mét ­nieuwkomers. Ze kunnen hier stage lopen, als boekhouder of als communicatie- of logistiek ­medewerker. Verder plannen we een gastenhuis voor internationale kunstenaars en nieuwkomers met wie we samenwerken.”

Fatma kwam vier jaar geleden vanuit Somalië naar België en leerde Gawan en Gwendolyn via een filmvoorstelling in haar asielcentrum kennen. “Vorig jaar heb ik Undocumented Love gedraaid, een kortfilm over het leven in een asielcentrum, met Hans Van Nuffel (Vlaams regisseur, red.) als mentor. Voor mij was dat een life changing ervaring. Vroeger was ik niet vrij, ik kon niet hardop zeggen wat ik wou. Nu mocht ik eindelijk ­uitdrukken wat ik voelde.”

Gawan: “De financiering blijft lastig, want we doen veel projecten en we willen geen artistieke compromissen sluiten. Maar we krijgen subsidies en dat helpt. Soms is het hier een beetje chaotisch, maar da’s niet erg. Ons werk mag niet te geïnstitutionaliseerd worden.”

Gwendolyn: “Ik hoor vaak dat we hoop geven, maar ik krijg net zo goed zélf hoop van nieuwkomers. We kunnen samen iets moois maken. En veel meer dan enkel films.”

cinemaximiliaan.org

Ankatrien Vangerven (29) is pleegouder van een 8-jarig jongetje

Het engagement zit er bij Ankatrien ingebakken. “Ik kom uit een gelukkig nest en besef dat dat niet iedereen is gegeven. Mijn droom is dan ook simpel: een huis vol pleegkinderen.

“Tien jaar geleden heb ik me geëngageerd in een vzw die ­vakanties voor kansarme kinderen organiseert. Daar kwam ik in ­aanraking met kinderen die geplaatst zijn. Ik kreeg het gevoel dat er heel wat zijn die best wat extra zorg kunnen gebruiken. Omdat ik nog niet per se een eigen kind wil en alleenstaand ben, leek voor mij ondersteunende pleegzorg ideaal. Daarbij engageer je je voor ­weekends of vakanties. Voor ­sommige mensen lijkt dat ­misschien een enorme stap, maar je kan perfect iets vinden wat ­binnen je mogelijkheden ligt.

Beeld Kevin Faingnaert

“Om de drie weekends is mijn pleegzorgkind bij me, in de schoolvakanties komt hij telkens een week. Dat is intens, maar je krijgt er zoveel voor terug. Een boswandeling of een fietstochtje terwijl hij bij me achterop zit… fantastisch is dat. Hij vertrouwt me volledig, dus zorg ik ervoor dat alles in het teken van hem staat als we elkaar zien. ‘Hoeveel uurtjes heb ik nog?’, vraagt hij vaak op zondagmiddag. Dat is triest, maar tegelijk weet ik dan dat hij een ­topweekend achter de rug heeft. Wanneer ik hem weer afzet, merk ik dat hij ook daar gelukkig is. Dat maakt het afscheid wat minder moeilijk.

“Ik wil zeker geen vervangmoeder zijn. Echt niet. Toen ik hem onlangs vroeg wie zijn vrienden zijn, noemde hij ook mij op. Dat vind ik fijn. Of hij op zijn achttiende nog bij mij zal zijn, weet ik niet. Alles hangt uiteindelijk af van zijn thuissituatie.

“Mijn naaste omgeving vindt het niet vreemd dat ik dit doe, anderen zijn wel eens verbaasd dat ik dat engagement opneem. Alsof ik iets speciaals doe, terwijl dat voor mij absoluut niet het geval is. Ik offer er niets voor op. Enkel mijn grootmoeder was van mening dat ik eerst een man moest hebben omdat ik er volgens haar nu nooit nog een ga vinden. (lacht)

“Hem zien genieten en plezier maken geeft ongelooflijk veel ­voldoening. Of hem in bed stoppen en een kus geven, zeggen dat ik hem graag zie als hij vraagt waarom ik dit voor hem doe. Daarvoor doe ik het allemaal.”

pleegzorgvlaanderen.be

Jasmien dewilde (29) leest audioboeken in voor blinden

“Tijdens mijn schooltijd heb ik ­dictie en woord en drama gevolgd, en al wilde ik er niks professioneels mee doen, ik wou het wel érgens voor gebruiken. Tot anderhalf jaar geleden had ik nooit vrijwilligerswerk gedaan; mijn zus was altijd de geëngageerde in ons gezin. Maar ik bewonderde haar en wilde ook iets doen.

“Een vriendin van me had al eens audioboeken ingelezen, een andere vriendin werkt voor de vzw Licht en Liefde die zich daarmee bezighoudt. Zo kwam ik ermee in contact. Bovendien luister ik zelf graag naar audioboeken en podcasts – als kind vond ik het erg fijn om in de auto de audioversie van Harry Potter te horen. Ik heb een inleestest gedaan en werd goed genoeg bevonden, ook al kon een aantal tweeklanken beter en las ik blijkbaar ook een beetje te snel.

Beeld Kevin Faingnaert

“Ik las al twee audioboeken volledig in: Het perfecte meisje van Anja Feliers en Die zomer in Italië, een vertaling van Sue Moorcroft. Niet meteen romans die ik zelf zou lezen, maar er was een lijst met boeken waaruit ik moest ­kiezen. Elke vrijdagochtend ga ik nu een of twee uur inlezen, een boek van driehonderd pagina’s neemt ongeveer vijftien uur in beslag.

“Ik besef niet meteen dat ik met een goede daad bezig ben als ik aan het inlezen ben, maar het is fijn dat ik met mijn hobby anderen kan helpen. En al blijft het een eenzame vorm van vrijwilligerswerk, ik haal er veel voldoening uit. Het is een mooie gedachte dat iemand die omwille van zijn of haar handicap niet op de gewone manier kan lezen, naar mijn stem kan luisteren. ‘Ik doe nu ook iets voor de maatschappij’, zei ik onlangs tegen mijn geëngageerde zus. (lacht) Al moet ik toegeven dat ik veel meer bewondering heb voor mensen die hun handen durven vuil te maken en bijvoorbeeld activiteiten doen met mindervaliden. Dat is toch van een heel andere orde.”

blindenzorglichtenliefde.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234