Vrijdag 23/10/2020

Vrij in het hoofd

Voor de Volkskrant-verslaggever Charles Bromet was het winnende doelpunt van Dries Mertens tegen Algerije het WK-moment van de dag. Deze column verscheen op de website van de krant.

De eerste keer dat Dries Mertens met zijn naam de Volkskranthaalde, was op 19 november 2007. Hij was destijds speler van AGOVV en stal het hart van oud-doelman Joop Niezen, die niet over hem uitgesproken raakte op de hoofdtribune van Sportpark Berg en Bos.

AGOVV (gecoacht door John van den Brom) speelde met 1-1 gelijk tegen ADO Den Haag (gecoacht door Wiljan Vloet). Dat lijkt een eeuwigheid geleden inmiddels.

De reden van mijn bezoek ben ik vergeten. Wel herinner ik me dat Niezen zich hardop afvroeg of een Nederlandse eredivisieclub het ooit zou aandurven met Mertens. Hij kon fijn pingelen, maar fysiek moest er nogal wat werk worden verricht. En hij was wat klein van stuk.

In 2009 zou Mertens dan toch een transfer maken. Hij ging naar FC Utrecht en in 2011 zelfs naar PSV. Op de dag dat hij voor het eerst werd opgeroepen voor de Rode Duivels, sprak ik hem in het spelershotel in Brussel. Hij was uitgelaten en zocht meteen contact met Nacer Chadli, die als speler van FC Twente óók voor het eerst de nationale selectie had gehaald.

"Wie had dit twee jaar geleden gedacht, hè", zei Mertens tegen Chadli. Ze glommen van trots. Er stond een vriendschappelijke wedstrijd op het programma tegen Finland, in Gent.

Toenmalig bondscoach Georges Leekens zei tijdens de persconferentie, op mijn vraag hoe hij tegen de ontwikkeling van Mertens en Chadli aankeek: "Wat me vooral aan hen bevalt, is dat ze nooit de actie om de actie maken. Het gaat ze niet alleen om de schoonheid, ook om functionaliteit. Dat begrijpen jullie in Nederland sinds kort ook, hè, wat het is om resultaatgericht te denken." Hij grijnsde.

Ergens na die eerste interland voor België ging het even mis met Mertens. Hij ontwikkelde vervelende maniertjes en kon tegenstanders in het veld het bloed onder de nagels vandaan halen door steeds maar weer te vallen. Van een speler die je plezier schonk, was hij veranderd in een speler die vooral ergernis opriep.

Vorig jaar verkaste Mertens naar Napoli, een transfer die met zich meebracht dat ik hem nog maar sporadisch aan het werk zag. Over zijn eerste jaar in Italië kan ik niet oordelen. Wat ik wel weet: de mentaliteit waarmee hij dinsdag aan zijn invalbeurt tegen Algerije begon, zegt veel over de ontwikkeling die hij heeft doorgemaakt.

De tweede helft, waarin hij Chadli verving, was één grote uiting van bevlogenheid. Hier stond geen verongelijkte flankspeler die geërgerd was over zijn reservebeurt. Mertens voetbalde zoals ik me herinnerde van die middag in 2007, in Apeldoorn. Vrij in het hoofd. Voetballend op intuïtie. Als de liefhebber die het publiek wilde vermaken.

Ik weet niet of Joop Niezen de wedstrijd heeft gezien. Maar bij de 2-1 van België tegen Algerije moest ik aan hem denken, aan de eerste liefhebber die ik ooit lyrisch had gehoord over Mertens. En dat op het kunstgras van een club die zijn plek is kwijtgeraakt in het betaald voetbal. Ook dat zijn de verhalen die het WK kleur geven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234