Donderdag 21/10/2021

Vraagtekens en verwondering

Opera > Pelléas et Mélisande in de Munt HHHH

BRUSSEL l Regisseur Pierre Audi beloofde symbolen in de symbolistische opera bij uitstek, Debussy's Pelléas et Mélisande. Wie zijn werk al kende, wist wat hem te wachten stond: een nobel, uitgepuurd gebarenspel met emotionele uitbarstingen. Anish Kapoors draaiende sculptuur keek stilzwijgend goedkeurend toe.

De opera opent in het duister. Vrouwenstemmen hebben het over deuren en drempels die gedweild moeten worden. Dan zien we een kale Mélisande met een bebloede jurk aan. Het doek is half open, daarachter vermoed je de angstige vrouwen. Kapoors trechter wacht af, zuigt op.

Zodra die sculptuur zichtbaar wordt en ons al draaiende al haar kanten toont, verliest ze iets van haar geheim: we weten dat je erop kunt klimmen, erin kunt liggen en zitten, er bovenuit kunt kijken. Het geheim ervan is dat van een vraagteken, niet van een onbekende wereld. Toch geeft het nog veel meer betekenis dan de decoratieve architectuur van vele decors. Het biedt vooral een verdere betekenislaag voor het - eigenaardig filmische, hortende - verhaal. Audi vertelt dat met een grote terughoudendheid, meer suggererend dan uitbeeldend. Slechts nu en dan verbeeldt een gebaar letterlijk wat er in de tekst wordt gezegd. Voor het overige moet uit blikken, houdingen, voorzichtige aanduidingen blijken welke verschrikkingen er in deze besloten wereld omgaan.

Slechts op enkele momenten wordt dat explicieter: in de scène waarin Golaud de kleine Yniold Pelléas en Mélisande laat bespieden of in die waarin hij zijn jaloezie tegenover haar de vrije loop laat. Die behoren dan ook tot de emotionele hoogtepunten van de avond, mede dankzij de indrukwekkende aanwezigheid van Dietrich Henschel in de rol van Golaud (tot nu toe zong Henschel altijd Pelléas; dat is een keerpunt in een zangersleven). Hier wordt ook de centrale rol die Audi aan Golaud geeft duidelijk, als waw hij een tweede Blauwbaard. In de slotscène zijn de dienaressen dan ook verdubbelingen van Mélisande - de 'andere' vrouwen van Blauwbaard, die we in het begin hoorden.

Door dat grote gewicht van Golaud worden de twee titelrollen naar achteren geschoven, maar Sandrine Piau en Stéphane Degout, die ook beiden debuteren in hun rol, maken die bescheidener positie meer dan waar. Zeer mooi is ook de Geneviève van Marie-Nicole Lemieux.

Dirigent Mark Wigglesworth lijkt zich wel aan te passen aan de onderhuidse aanpak van Audi. Nauwelijks impressionistisch geflonker in het Muntorkest en ook geen wagneriaanse eeuwige melodie maar wel een correcte, ingehouden lezing in halftinten. Het geheel vergt inspanning van de luisteraar én van de toeschouwer, maar hij gaat met een zekere verwondering en een groot vraagteken naar huis. Dat is vaak het effect van kunst. (sm)

Nog tot 23 september, www.demunt.be.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234