Zondag 21/07/2019

'Voyeurisme is mijn beroep'

In Disturbia houdt een tienerjongen met huisarrest zich onledig met het bespieden van de buren. In dit ogenschijnlijk saaie suburbia is er al snel iets 'very disturbing' aan de hand. 'Natuurlijk is de film schatplichtig aan Hitchcocks Rear Window', zegt regisseur D.J. Caruso. 'Maar het is geen remake'

door Jan Temmerman

BRUSSEL l De Amerikaanse regisseur D.J. Caruso is in een opperbest humeur. Zijn nieuwe film Disturbia heeft in de Amerikaanse bioscopen een uitstekend openingsweekend achter de rug. De aanbiedingen voor nieuwe projecten stromen binnen. 'Zo werkt het nu eenmaal', lacht hij. 'Ik ben nog altijd dezelfde regisseur als vorige week, maar nu ben ik plotseling... beter.'

In al wat ik over Disturbia gelezen heb, wordt er verwezen naar de Hitchcock-klassieker Rear Window. Een zegen of een vloek?

D.J. Caruso: "Een zegen, vind ik. Ik weet ook wel dat er puristen zullen zijn die zeggen dat ik Hitchcock geplagieerd heb, maar toen Steven Spielberg (de film werd gecoproduceerd door DreamWorks, JT) mij opbelde, zei hij dadelijk dat dit een hommage aan Hitchcock moest worden. En hij wist ook wel dat het jonge publiek dat soort verhaal over voyeurisme nog niet eerder gezien had. Natuurlijk is een film als Disturbia in grote mate schatplichtig aan de invloed van Hitchcock, maar het is zeker geen remake geworden. Ik heb veel over hem en over Rear Window gelezen toen ik hiermee bezig was. Hitchcock heeft later gezegd dat die film voor hem een soort outing als voyeur is geweest. Dat was waar hij zijn hele leven reeds mee bezig was."

En het is een essentieel element van de filmervaring, als maker en als kijker.

"Precies! Daarom was dit voor mij ook een vorm van bevrijding. Het is alsof ik nu aan iedereen kan zeggen dat voyeurisme mijn beroep is (lacht). En ik kan iedereen meteen ook uitnodigen om over mijn schouder mee te kijken. Maar ik wil Disturbia niet zomaar vergelijken met Rear Window. Dat is een klassieker. Maar ik ben er zeker door geïnspireerd. Voyeurisme is gezond. Tot op zekere hoogte. Ik heb het hier niet over Peeping Tom-gedrag. Het is, net als een goede bioscoopervaring, een gezonde vorm van escapisme voor iemand met een rationele geest. Maar als men zegt, zoals bijvoorbeeld de ooggetuigen bij die recente schietpartij op een school in Virginia, dat het 'just like in the movies' was, dan komt dat misschien omdat we zoveel gewelddadige films gemaakt hebben en men daar gevoelloos voor wordt."

Kale, het personage van Shia LaBeouf, is hier veel jonger dan de fotograaf die door James Stewart vertolkt werd in Rear Window.

"Ja, maar hij is vooral meer beschadigd. In het begin van de film voelt Kale zich verantwoordelijk voor de dood van zijn vader. Er is de pijn, er is ook de woede. Kale heeft, veel meer dan het personage van James Stewart, met allerlei persoonlijke problemen te kampen. Een ander belangrijk verschil is dat het personage van Grace Kelly in Rear Window reeds aanwezig was in het appartement van Stewart. Hier moet Kale eerst nog verliefd worden op het buurmeisje Ashley (rol van Sarah Roemer, JT). Heb je ooit Say Anything... van regisseur Cameron Crowe gezien, met John Cusack? Prachtige film over een tienerromance, met ook zo'n beschadigd personage. Dat aspect heb ik dan met Rear Window verbonden, zodat Disturbia uiteindelijk een soort two genre-movie is geworden."

Nog een verschil is natuurlijk dat de telelens uit Rear Window nu vervangen is door een arsenaal van technologische gadgets.

"Wat Disturbia onder meer laat zien, is hoe voyeuristisch onze samenleving geworden is. Neem het voorbeeld van een kantoor met honderd computers. Vijftig van die mensen zijn bezig met zaken die ze niet verondersteld worden te doen. En dat geldt ook voor mijzelf (lacht). Maar wat deze film mij uiteindelijk geleerd heeft, is dat het belangrijkste toch altijd de persoonlijke interactie tussen mensen blijft. Dat is trouwens de reden waarom de moeder van Kale in het begin zijn videogames en tv-aansluiting wegneemt. Op die manier wordt hij als het ware gedwongen om opnieuw naar echte mensen te kijken."

Bestond het woord disturbia al voor het de titel van deze film werd?

"Neen, dat is een vondst van scenarist Christopher Landon. Maar ik denk dat het nu wel gemeengoed zal worden. Het gebruik van zo'n suburb (voorstad, JT) als lokatie is ook een interessant verschil met Rear Window. Er hangt zo'n David Lynch-sfeertje aan vast: kijken naar wat er allemaal schuilgaat achter die mooie façade. Op zijn eigen manier heeft Spielberg vroeger vaak de suburb bijna als een personage gebruikt, in films zoals E.T. of Poltergeist, waarvoor hij het scenario schreef."

Shia LaBeouf lijkt tegenwoordig erg hot in Hollywood. Na Disturbia draaide hij Transformers en hij zal ook te zien zijn in de vierde Indiana Jones-film.

"Shia behoort tot mijn favoriete soort acteurs. Zijn acteren is heel natuurlijk, very organic. Toen we deze film draaiden, was hij amper negentien. Maar hij heeft een oude ziel. Hij is opgegroeid in Echo Park, een arme wijk in Los Angeles. Zijn vader was een circusclown die zijn gezin in de steek liet en dan ergens in Wyoming predikant werd. Zijn moeder had geen echte job. Zij maakte kralen, die ze dan op straat verkocht. En Shia was de kleine komediant die de aandacht van de voorbijgangers moest trekken. Dat was zijn achtergrond als performer. Shia is dus een jonge acteur, maar hij heeft al heel wat levenservaring. Veel negentienjarige acteurs zijn gewoon... negentien. Maar Shia heeft een diepe bron. In deze film zie je zijn pijn, zijn woede, zijn verwarring, zijn verliefdheid, zijn angst en je ziet hem uiteindelijk een held worden. Disturbia mag dan wel een popcornmovie zijn, maar zijn vertolking is verbazend goed. Hij vindt feilloos de juiste toon. Ik beweer nu niet dat ik meteen kon voorspellen dat Shia 'the next big thing' zou worden, maar als regisseur voelde ik wel dat ik de perfecte acteur voor mijn hoofdpersonage had. Hij deed mij zo'n beetje aan de jonge Sean Penn denken. Toen Steven Spielberg zijn auditie voor Disturbia gezien had, heeft hij hem met Michael Bay (regisseur van Transformers, JT) in contact gebracht."

U omschreef Disturbia als een two genre-movie, namelijk tienerromance en voyeuristische thriller. Maar ik vond het jammer dat de film, naar het einde, ook nog een pure horrorprent werd.

"Toen ik bij dit project betrokken raakte, was het eigenlijk niet veel meer dan dat. Ik wist dat het als een B-movie moest eindigen. Maar onder mijn invloed is Disturbia toch ook een drama met echte personages geworden. Het originele scenario was wel goed, maar het was alleen maar een thriller. En dat vond ik niet interessant genoeg. Ik wilde daarom een A-movie maken, met het einde van een goede B-movie. Ja, dat was dus een soort toegeving. Maar ondertussen is Disturbia dus op weg om de meest populaire film te worden die ik ooit gemaakt heb. En als ik de film nu samen met een tienerpubliek bekijk en ik hoor hen gillen, dan wil ik niet beweren dat ik dat niet opwindend vind."

Slotvraagje: waar komt die D.J. eigenlijk vandaan?

"Mijn volledige naam is Daniel John Caruso. Maar mijn ouders hebben mij van in het begin D.J. genoemd. Vandaar."

Aan de suburbia kleeft een David Lynch-sfeertje: kijken wat er schuilgaat achter die mooie façade

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden