Woensdag 16/10/2019

Voorwoord

Het is misschien omdat ik het anderen zo vaak aandoe, dat ik er zo lyrisch over kan doen. Wachten, wil ik zeggen. Ik ben dan ook, toegegeven, een notoir laatkomer. Een die fictieve uren voor een afspraak krijgt. 'Toevallig' dertig minuten vroeger dan de rest. Maar die momenten waarop je op een laatkomer wacht en exponentieel kwader wordt buiten beschouwing gelaten, houd ik voet bij stuk: wachten - en dus geduld uitoefenen - is een schone deugd. Het verkregen goed is erna nog beter. We leren het het kleinste kind. IJsje, nu? Nee, wacht maar even. Koek, nu dan? Het zal wel zijn!

Tien jaar wachtte ik op de dag dat mijn moeder haar peignoir/kamerjas beu zou raken. Vorige maand was het zover. De meningen zijn intussen verdeeld: zij noemt het een aftandse vod. Ik noem het een topkimono. Zij zegt dat ik gek ben om ermee in het openbaar te verschijnen, ik blader dit weekend naar pagina 56. Zie je wel? Jaren heb ik gewacht en voor de rafelende randjes knijp ik, blind van liefde, een oogje toe.

September vorig jaar. Verrukt keek ik in Milaan naar de première van Alessandro Micheles lente- en zomercollectie voor Gucci. Goud! Strikken! Bloemen! Overdaad! De opwinding zindert tot nu na. Hoe gaan al die nieuwe ontwerpen zich mengen in het straatbeeld? Wat gaat wérkelijk voor verandering zorgen? Opnieuw: spannend wachten op wat komen kan.

Toch houdt niet iedereen van wachten en hebben koeken en ijsjes (nu! nu! nu!) best wat van jurken en handtassen (nu! nu! nu!). Enkele weken geleden was er commotie rond het Britse Burberry (p. 22). Niet alleen worden hun mannen- en vrouwencollecties vanaf september samen getoond, het merk wil ook inspelen op consumenten die snelle bevrediging willen (die zijn de collecties al lang beu gezien op internet), door onmiddellijk na de show aan hen te verkopen. Marc Jacobs springt op dezelfde kar, Moschino doet al iets vergelijkbaars. Dat de seizoenen en aparte mannen- en vrouwencollecties op de korrel genomen worden, is een interessante evolutie. Maar die fast fashion... Hoe zullen kleinere spelers zich handhaven in dat systeem? Zij kunnen niet onmiddellijk na het voorstellen van de collecties verkopen en snel op de vraag inspelen.

Winkeleigenaar en modepionier Geert Bruloot (p. 36) herinnert zich nog levendig de hoogdagen in Antwerpen, toen hij tot laat moest openblijven zodat mensen éindelijk de nieuwe collecties zouden kunnen bekijken. En ook het nieuwe jonge Belgische talent houdt niet van haast en spoed. Niels Peeraer wil voorzichtig groeien, Wim Bruynooghe (p. 70) vertelt hoe zijn winkel enkel op afspraak open is, "zoals vroeger bij de grote couturehuizen". Rok, nu! Tas, nu! Doe maar kalm aan en maak gerust een afspraak. Mode heeft nood aan traagheid en duurzaamheid, zegt Bruynooghe nog.

Of je nu wil of niet, zolang de winters nog wat kouder zijn en de zomers warmer, blijft het even wachten. Lingerietopjes in februari, op koude en beregende kasseien? Be my guest! Maar bon... We hebben lang genoeg gewacht en de lente komt eraan. Rokjes bekijken, nu? Vooruit dan maar!

Natalie Helsen
Coördinator

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234