Donderdag 24/10/2019

Voorvaders met bestaansrecht

Punk van 35 jaar geleden, maar meer dan een gezellig rondje revival

punk l DKT/MC5 IN BRUSSELSE AB HHH

Kurt Blondeel

The Stooges, Ramones, The New York Dolls, MC5: wie naar de Amerikaanse wortels van de punk graaft, kan onmogelijk onder dit rijtje uit. In tegenstelling tot eerstgenoemde drie is het uit Detroit, Michigan afkomstige MC5 (voluit: Motor City Five) echter altijd een schizofrenere groep geweest. En het is ook de enige band van het kwartet die vandaag de dag nog regelmatig op een podium te aanschouwen valt.

Het legendarische langspeeldebuut van MC5, Kick Out The Jams (uit1969 en een liveplaat nota bene), zette moddervette, door blues, soul en avant-jazz gestutte gitaarmuren neer, en riep op tot socioculturele revolutie. De vergeten opvolgers Back in The USA (1970) en High Time (1971) daarentegen bevatten onschuldigere maar vaak ook betere songs, die een kurkdroge dan wel brave studioproductie kregen aangemeten. Ondanks die twee gezichten en het vroege einde in 1972 bleef het beeld van MC5 als intens musicerende non-conformisten tijdens de afgelopen decennia intact.

Maar toen bassist Michael Davis, gitarist Wayne Kramer en drummer Dennis Thompson, de drie nog levende leden, de bandnaam twee jaar geleden afstoften en er ter kennisname hun initialen voorplaatsten, lieten ze zich zonder morren voor de sponsorkar van jeansfabrikant Levi's spannen. Even pragmatisch maar minder dubieus was de keuze om de overleden zanger Rob Tyner en gitarist Fred 'Sonic' Smith op tournee te vervangen door steeds variërende gastmuzikanten. Inmiddels stonden al onder meer Evan Dando (The Lemonheads), Mark Arm (Mudhoney) en David Thomas (Pere Ubu) achter de microfoon, terwijl leden van Was (Not Was), The Hellacopters en The Clash een instrumentaal tandje bijstaken.

Wie de aankondiging van het concert van vorige week donderdag goed had bestudeerd wist dat in de AB gitarist Gilby Clarke (Guns 'N Roses) en vocalisten Dick Manitoba (The Dictators) en Lisa Kekaula (The BellRays, Basement Jaxx) van de partij zouden zijn. Niettemin leefde op voorhand de gegronde vrees dat dit concert weinig meer zou bieden dan een gezellig rondje revival. Want hoewel MC5 tegenwoordig even luid en krachtig speelt als 35 jaar geleden, is er in dat tijdsbestek zoveel extremer popgeweld opgestaan dat de groep op een hedendaags festival onvermijdelijk als oubollig overkomt, zoals vorige zomer nog op Pukkelpop.

In de geïsoleerde context van een concertzaal bleven proto-punknummers als 'Call Me Animal', 'High School' en 'American Ruse' (allen door Dick Manitoba gebruld) echter behoorlijk overeind. Pas echt de moeite werd het toen de belabberd zingende maar rauw solerende Wayne Kramer Lisa Kekaula de bühne op haalde. De imponerende zwarte dame, een kruising tussen Aretha Franklin en Tina Turner, is immers niets minder dan een goddelijk geschenk aan de rock-'n-roll. Sensueel en bezield maar ook een tikje gevaarlijk plantte ze de relevantie van MC5 voor het eerst in het hier en nu, met 'Over and Over', 'Looking At You' en 'The Human Being Lawnmower' als striemende hoogtepunten. Die rillingen bleven hangen toen Manitoba de fakkel weer overnam voor 'Kick Out the Jams'. Het van Ray Charles geleende 'I Believe', 'Rocket Reducer No. 62' en Sun Ra's krankzinnige 'Starship' bewezen daarna dat het beste achter ons lag, maar evengoed dat DKT/MC5 nog steeds bestaansrecht geniet. Al leest u toch best eerst de kleine lettertjes op de affiche voor u vertrekt.

WANNEER donderdag 24 februari

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234