Zaterdag 15/05/2021

Voorbijgestreefde musicalromantiek

Het afgelopen schooljaar hebben filmmaatschappijen zoals DreamWorks en Walt Disney de kinderen en jongeren flink verwend door hen tijdens de schoolvakanties enkele zeer verfijnde en onderhoudende tekenfilms aan te bieden. Enkele jaren geleden moest de jonge bioscoopganger zich nog tevreden stellen met één (al dan niet heruitgebrachte) animatiefilm per jaar, nu kan hij kiezen uit verscheidene titels (Antz, Mulan, Prince of Egypt, A Bug's Life...) om de leerkrachten en de vervelende tests op een fijne manier te vergeten.

Orestes Laurent

Vorig jaar bracht Warner Bros. het minder geslaagde Quest for Camelot uit. Dit jaar moet de nieuwe productie The King and I het jonge grut tijdens de zomervakantie naar een andere wereld voeren. Een haast pretentieuze ambitie. Want wat de studio het publiek voorschotelt is bedroevend slecht. Tijdens het kijken voel je constant medelijden met de animators en creators, die - het kan niet anders - onder hevige dwang stonden en dus met een ongelooflijke afkeer en zonder enige liefde aan deze productie hebben gewerkt.

The King And I, geregisseerd door Richard Rich (The Fox And The Hound, The Black Cauldron en The Swan Princess), vertelt het verhaal van de jonge eigenzinnige Anna. Zij is een Engelse gouvernante (lees: een irritante en betweterige schooljuffrouw), die na de dood van haar man met haar zoon naar Siam trekt om op vraag van de regerende koning zijn acht kinderen de westerse beschaving bij te brengen. Ondanks zijn interesse voor het Westen en de wetenschap blijft de koning zich halsstarrig vasthouden aan enkele oeroude tradities. Dat leidt tot vervelende conflicten en veel te lange scènes tussen hem en zijn koppige gouvernante, die ervan overtuigd is dat er maar één beschaving de juiste is. En dat is natuurlijk die van het geciviliseerde blanke (Britse) ras. Zo neemt zij de koningskinderen voor een eerste maal mee buiten de paleismuren om hen te confronteren met de levensomstandigheden van het volk. Een op het eerste gezicht nobele daad, die door de vader niet in dank wordt afgenomen, wat dan weer voor verontwaardiging zorgt bij de kinderoppas. Je vraagt je wel af of Britse koningskinderen vroeger ook met het 'gepeupel' werden geconfronteerd om hen de echte waarden van het leven aan te leren.

De conflictsituaties worden nog aangewakkerd door de duivelse Kralahome, de eerste minister, die belust is op de troon en daartoe Anna en het Britse rijk graag wil doen geloven dat de koning een barbaar is. Ondanks zijn verwoede pogingen zal er toch een hechte vriendschap tussen de koning, blijkbaar de enige met een gebrekkig taalgebruik, en zijn gouvernante ontstaan.

Parallel met deze relatie loopt het liefdesverhaal van de jonge kroonprins, die tegen alle tradities in verliefd wordt op de mooie slavin Tuptim. Tussendoor lopen nog enkele dochters en zonen van de koning onbetekenend rond. Net als een ondeugend aapje, een lief olifantje, of een gekke handlanger van de eerste minister, die bij elke poging om Anna en haar zoon tegen te werken een tand verliest. Zelfs die grappig bedoelde personages kunnen het gedrocht nooit de allure of de sfeer meegeven die een goede en aantrekkelijke tekenfilm voor kinderen nodig heeft.

Verwonderlijk is dat echter niet. The King And I is immers een adaptatie van de gelijknamige, met Tony Awards overladen Broadway musical van Oscar Hammerstein II en Richard Rodgers. In 1956 werd hij voor het eerst verfilmd, met in de hoofdrollen Deborah Kerr en Yul Brynner, die voor de rol van de koning een Oscar voor beste mannelijke hoofdrol kreeg.

Je vraagt je af hoe de makers het in hun hoofd gehaald hebben om een animatiefilm te maken, voor een jong publiek dat de eenentwintigste eeuw tegemoet gaat, met als uitgangspunt een musical die een halve eeuw geleden is geschreven voor een volwassenen publiek met een totaal andere kijk op het leven. Meer nog, eigenlijk zit je gewoon naar die musical te kijken. Met dezelfde domme, volwassen dialogen en krampachtige en overdadige bewegingen.

Dat het niettemin mogelijk is om oude thema's en verhalen in een leuk uitziend en goed passend jasje te steken hebben andere productiemaatschappijen al bewezen. Alleen moet je dan wel het lef en het talent hebben om dingen te veranderen en de sfeer van nu over te plaatsen naar de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. En dat is hier duidelijk niet gebeurd. De film bulkt van de oubolligheid. Op geen enkel moment krijg je ook maar enige sympathie voor de personages, omdat hun problemen en beweegredenen geen enkel raakvlak meer hebben met mensen, laat staan kinderen, van vandaag.

Dat wordt prachtig geïllustreerd in de openingsscène. Onderweg naar het rijk Siam worden Anna, haar zoon en de hele bemanning van het schip waarop ze zich bevinden aangevallen door een reusachtige vuurspuwende draak. Maar met slechts een gefloten melodie, een simpel rijmpje, enkele heupbewegingen en zwierende armen van de gouvernante en de bemanning wordt de demon, die gestuurd was door de duivelse Kralahome, onmiddellijk verjaagd. Ga naar een actiefilm kijken en je weet dat het al dan niet jonge publiek van vandaag meer nodig heeft dan dat. Niet dat de vertrouwde liedjes zo slecht zijn, maar de prentjes die je erbij krijgt bewegen niet. De kwaliteit van de tekeningen overstijgt zelfs die van de gemiddelde tekenfilm niet, die je dagelijks via de televisie te verwerken krijgt. Ook de combinatie van traditionele en computeranimatie werkt storend. In de persmap wordt verwezen naar de samenwerking met Aziatische animatiestudio's, om de authenticiteit van de film te verzekeren. "Om budgettaire redenen", had geloofwaardiger geklonken.

Als volwassen kijker vraag je je natuurlijk af of het aan je leeftijd ligt. Misschien lusten de kinderen in de zaal het wel degelijk, zoals ze ook Samson of Kabouter Plop best vermakelijk vinden. Maar toen de aftiteling over het scherm aan het rollen was, hoorde ik een kind vragen: "Is het nu al gedaan?" Waarop een ander antwoordde: "Neen, dat kan niet, het zal wel pauze zijn." En dan besef je, het einde van de schending van de kinderrechten is nog niet in zicht.

The King And I: kinderen verdienen beter. (Foto RV)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234