Zondag 25/07/2021
Hilde Van Mieghem. Beeld DM
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Voor we erbij stil­stonden, kusten we elkaar tot ons beider schrik vol op de mond. Zalig gewoon!

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Een goeie week geleden was ik jarig.

Na vijf en een halve maand quarantaine – ik reken de vier maanden dat ik moederziel alleen op een afgelegen plek in Italië zat erbij – werd het toch echt tijd om dat met familie en vrienden te vieren. Weliswaar enkel met hen die ook in Antwerpen wonen, want essentieel kun je een verplaatsing voor mijn verjaardag bezwaarlijk noemen.

Ik stond dan ook paf toen een vriend uit Drongen onaangekondigd aangefietst kwam! Hij was onderweg tegengehouden door de politie die hem gelukkig, toen hij als reden opgaf dat hij foto’s ging maken van alle kathedralen in Vlaanderen, liet passeren.

“Vandaag was de kathedraal van Antwerpen aan de beurt, jij dus!” zei hij terwijl hij me lichtjes buiten adem, lachend aankeek. Het raakte me diep dat hij zoveel moeite deed.

Ik had – geïnspireerd door de balboekjes uit lang vervlogen tijden – een onlinebabbel­boekje gemaakt met tijd­slots. Een kwartier per persoon of koppel, vijf minuten pauze en dan de volgende. Ik heb een brede stoep voor mijn deur en ik kon moeiteloos met krijt een vak van anderhalve meter rond mijn krukje tegen de gevel tekenen. Ook kon ik een pad afbakenen van een dikke meter voor voorbijgangers en van daar naar de straatkant toe nog een anderhalf­meter­vak rond het bankje voor mijn bezoekers.

De twee hoge voordeurpanelen had ik opengezet en in de hal stond een ijskast vol champagne, wijn, bier, frisdrank en water. Daarnaast een lange tafel met bekertjes en servetten, een schaal met 40 mini­gebakjes, aardbeien, een mand vol paas­eitjes, koffie en thee. Men kon zichzelf bedienen van lekkers en drank. Na elk bezoek ontsmette ik het bezoekersbankje en de klink van de ijskast.

Hoewel ik door familie en vrienden verwittigd was dat het geheid hommeles zou worden als de politie mijn babbel­hoekje in het oog kreeg, bleek juist het tegenovergestelde te gebeuren. Er kwamen die dag twaalf politie­combi’s langs, drie stopten er en ik kreeg zowaar felicitaties voor mijn verjaardag én voor de slimme aanpak van het ‘feestje’!

En feest was het. Ik was zo verstandig om de hele dag geen druppel alcohol te drinken want anders zou ik voortijdig van mijn krukje afdonderen en ik moest het toch twaalf uur lang volhouden. Het was geweldig! Sommigen brachten instrumenten mee en gaven een privé­concertje, anderen zongen of vertelden me vrolijke verhalen. Het woord corona viel niet één keer die dag.

null Beeld Jenna Arts
Beeld Jenna Arts

Toen iedereen weg was overviel me een enorme weemoed en een schrijnend gemis. Hoe ondankbaar, maar toch! Ik miste aanrakingen, kussen en knuffels, mijn dochters hand op mijn rug en haar hoofd op mijn schouder als ze wil zien wat ik sta te koken. De vlinderkusjes van mijn oudste. Het op elkaars dijen slaan als we de slappe lach hebben. Gloria die een haarlok uit mijn gezicht streelt.

De laatste bezoeker was mijn jongste zus, en voor we erbij stil­stonden, kusten we elkaar tot ons beider schrik vol op de mond. Zalig gewoon!

Terwijl u dit leest, voel ik haar zachte, warme lippen nog steeds.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234