Maandag 05/12/2022

'Voor vrije vrouwen, sexy maar niet vulgair'

vervolg van pagina 21

We lopen naar de hal van haar appartement, waar vier rekken staan met haar collectie voor de volgende winter, die pas geshowd is in New York. 'Cross Town Traffic' heet ze, ("het is niet uptown, niet downtown, maar voor vrouwen die zich van het ene naar het andere stadsdeel bewegen"). Veel jurken, de meeste kort, de meeste bedrukt, alles van zijdejersey. Ook wat frivolere, lange, om in te dansen ("deze zal Sandra Bullock dragen op de Oscar-uitreiking"), nogal wat topjes ("meisjes dragen veel broeken tegenwoordig) en pantalons van rekdaim, zoals de strakke die ze zelf draagt. (Er is ook een wit T-shirt met als opdruk het portret dat Andy Warhol van haar maakte in de tijd van The Factory. De echte zeefdruk hangt aan de muur in de bibliotheek.) Alles is vederlicht, en onkreukbaar, "de hele collectie kan in twee grote reiszakken", zegt ze trots. Het is waarschijnlijk een van de verklaringen voor het succes van de wrap dress: het is een praktische jurk, zonder knopen ("even snel uit als aan"), die bij veel gelegenheden past, die sexy is, en die probleemloos in een koffer kan worden gepropt. Of die functionele kant is ingegeven door de Amerikaanse way of life, vraag ik haar. "Neen, want toen ik ermee begon, woonde ik nog niet in de Verenigde Staten. Het is in Italië, bij Ferretti, dat de eerste zijn gemaakt. Maar ik kan niet ontkennen dat de Amerikaanse levensstijl iederéén beïnvloedt. Men wil het hier niet graag toegeven, maar vaak zijn het de dingen die daar van de straat worden gepikt die later in Europa in de collecties doordringen. Is er een plek ter wereld inspirerender dan New York?"

Ze wil snel een eigen boetiek in Parijs. De hele morgen heeft ze gelopen om de borg van een pand dat ze op het oog heeft te regelen. De telefoon rinkelt voortdurend. Ze vliegt van Parijs naar haar huis in Connecticut, vandaar naar Londen, naar Brussel en terug naar New York. Vanwaar die gedrevenheid, voor een vrouw van vierenvijftig zonder financiële zorgen? "Ik ben iemand die niet stil kan zitten. Ik heb cosmetica gedaan, ik heb kleding verkocht via de betaalzender QVC en nu heb ik de draad van het verleden weer opgenomen. En pas op, mijn naam is wel groot, maar mijn bankrekening niet. Momenteel slaag ik er net in om break-even te draaien."

"Wat mij vooral bezighoudt, is de geest van het merk weer tot leven wekken. Ik heb er versteld van gestaan hoeveel vrouwen mijn kleren associëren met belangrijke gebeurtenissen in hun leven. Ze komen me nu, twintig jaar later, vertellen dat ze dié jurk droegen voor hun huwelijk, of hun echtscheiding, of een promotie. Het zijn echt jurken, die iets betekend hebben. Zonder valse bescheidenheid durf ik te zeggen dat ik goede smaak heb en een instinct voor wat vrouwen willen. Mijn kleren zijn sexy, maar niet vulgair. Mijn grote kracht zijn de bedrukkingen. Weet u dat ik zeven tot tien prints per maand ontwerp? Ik heb natuurlijk jonge stilisten die me helpen tegenwoordig, een jongen van St-Martin's in Londen onder anderen. In Engeland lopen de zaken als een trein, ook in de rest van Europa. En nu heeft mijn schoonzus een winkel geopend in Brussel, waar ze worden verkocht. Greta, de vrouw van mijn broer, was eerst bang; dit is niks voor de Belgische markt, zei ze. Maar wat blijkt? De winkel is pas open en het zijn juist mijn kleren die het beste verkopen. Dat is fijn. Voor mij is dat toch een beetje een terugkeer naar mijn land."

Beschouwt ze die befaamde jurk, waarvan er vijf miljoen stuks zijn verkocht, als het hoogtepunt van haar leven? "Ach neen, een moment de gloire zit voor mij veel meer in kleine dingen. Als u vraagt wanneer ik het gelukkigst was, denk ik aan momenten van intimiteit, aan plaatsen waar ik me goed heb gevoeld. Ik kan heel goed alleen zijn, ik reis graag, ik heb overal vrienden. Vorig jaar heb ik een grote kerstmarkt georganiseerd in mijn theater in New York. Daarop heb ik Myriam Wittamer uitgenodigd (van de befaamde Brusselse chocolatier, AG) om pralines te verkopen. Wel, wij hadden elkaar niet meer gezien sinds we samen op school zaten in Brussel, maar we konden meteen aanknopen en verder praten of al die jaren er niet tussen zaten. Dat vind ik geweldig."

Dat ze er zo goed blijft uitzien, zegt ze, dankt ze niet aan plastische chirurgie. "Ik zie in Amerika veel te veel horreurs, van die opgespoten lippen, getrokken gezichten, neen. Ik verzorg me wel. Ik heb mijn personal yoga-meester en dat is een zegen. Voor de rest probeer ik veel te stappen en niet te veel koolhydraten te eten. En ik neem altijd de trap, nooit de lift."

Vorig jaar is ze opnieuw getrouwd, met mediamagnaat Barry Diller, de man met wie ze dertig jaar geleden een relatie had en die altijd haar beste kameraad is gebleven. "Ik dacht dat ik hem er een plezier mee deed, en pas nu besef ik dat ik mezelf een plezier heb gedaan", glimlacht ze. Met de mannen die ooit haar minnaars waren, is ze altijd goed bevriend gebleven. "Mijn boek heb ik opgedragen aan Egon, de man aan wie ik mijn naam en mijn kinderen dank. Het was destijds niet vanzelfsprekend om de banden te onderhouden. Daar heb ik hard aan gewerkt. Maar dat is mijn karakter, zeker? Ik ben een positief ingesteld mens, en dat is ook wat ik iedereen altijd op het hart druk: hoe erg de dingen ook zijn die je overkomen, zoek altijd het lichtpuntje op."

Greta Maria, Waterleidingsstraat 58,

1050 Brussel.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234