Maandag 16/05/2022

'Vóór mijn wijding kon ik er nog uitstappen. Nu niet meer'

Vlaanderens jongste priester Vincent Duyck over zijn weinig evidente keuze

Onder het oog van de camera's werd het deze zomer menens voor Vincent Duyck. Na een jarenlange aanloop in het seminarie, werd de 25-jarige West-Vlaming als enige in zijn jaar gewijd tot priester. Met volle goesting, al verstomden de vragen niet.

Door Nathalie Carpentier

De vragen over het waarom van zijn keuze verdwenen ook niet uit zijn eigen hoofd. "Als je getrouwd bent, vraag je je toch ook nog regelmatig af waarom je juist voor die partner hebt gekozen?"

Zijn moeder zag het nochtans al jaren in hem sluimeren. Dat haar zoon sinds deze zomer de titel Eerwaarde Heer mag dragen, verbaast haar weinig. Ook al gaat het in tegen veel van wat populair is bij de jeugd dezer dagen. "Maar zelf had hij het heel lang niet door", zegt ze, net snel genoeg zodat hij het niet hoort. Zelf zat Vincent Duyck jarenlang gewrongen met het niet bepaald aantrekkelijke beeld dat hij had van priesters. "Een strenge man met een wit boordje voor wie de belangrijkste vraag is of je wel braaf bent geweest het voorbije jaar", klinkt het laconiek.

Niet meteen iets waar hij zich in kon vinden. "Spiritualiteit sprak me wel aan, maar het christelijke geloof niet en zeker de kerk niet. Ik vond dat een oud, antiek, redelijk saai boeltje. Ik zag ook niet wat dat vandaag kon betekenen, wat dat nu met ons te maken had." Met zijn wilde blonde krullen in een staartje en enkele festivalbandjes rond zijn pols heeft Vincent meer weg van een geëngageerde, gedreven scout dan van een priester. Alleen het kruisje rond zijn hals verraadt hem. Al is het woord 'verraad' verkeerd gekozen, want schamen doet hij zich allerminst voor zijn keuze.

Die had alles te maken met een inleefreis naar India na zijn middelbare school. Die ervaring zette alles op zijn kop. "Ik kwam er jonge priesters en missionarissen tegen die leefden zoals wij, maar daarin plaats gaven aan hun geloof. Dat waren doodgewone jonge gasten! Het was daar echt dweilen met de kraan open, maar hoe zij dat aanpakten, raakte mij enorm. Als ze spraken over geloof, was dat heel nauw betrokken op het leven. Dat ging niet over een aura dat ergens boven hangt, het had met het hier en nu te maken."

"Door de confrontatie met die armoede, die ellende daar, veranderden ook al mijn ideeën over solidariteit, kerk en geloof. Ik ben sterk beginnen te twijfelen, mij beginnen af te vragen waar ik mee bezig was, waar ik naartoe wilde met mijn leven." Hij kan moeilijk exact benoemen wat er toen precies veranderd is.

"Misschien kan ik het nog het best vergelijken met een grote foto. Ken je die reuzenfoto van Bob Marley die bij nader inzien bestaat uit honderden kleine gezichten? Van veraf zie je alleen dat grote portret. Die inleefreis was één fotootje. Die ontmoeting met die priester ook. Toen allerlei foto's begonnen samen te vallen, kwam daaruit voor mij het beeld van Jezus te voorschijn. Ik was toen helemaal de richting kwijt, maar dat was een beeld dat mij aansprak. Ik wou het wel proberen."

Eenmaal je beslist, begint het echte werk. Dan komt dat keiharde besef dat je de kerk in India niet zomaar kunt overplanten naar België, de cultuur al helemaal niet. "Kiezen voor het seminarie garandeert je niet dat je er vlekkeloos doorheen spartelt, dat je weet dat het de juiste keuze is voor de rest van je dagen. Ik twijfelde heel vaak", klinkt het nadenkend, maar tegelijk opmerkelijk vrolijk. "Ik heb mij heel vaak afgevraagd: wat ben ik in godsnaam aan het doen?"

Als het zelf niet maalde in zijn hoofd, hield zijn omgeving hem wel een spiegel voor. "Mensen die je keuze bevragen, vind ik fantastisch. Priester worden is vandaag ook niet evident. Daar wordt steevast een vraagteken achter gezet. Dat dwingt je om er zelf ook bij stil te staan, of je er wel in kúnt geloven. Want als het niet klopt, bedrieg je jezelf. Dat is heel intens, je komt telkens opnieuw in je blootje te staan, maar het is ook een heel rijke ervaring."

Wat in het seminarie nog een testperiode was, kreeg deze zomer een definitief karakter. Eind augustus werd Vincent Duyck gewijd tot jongste priester van ons land in de Heilige-Familiekerk van de Bosmolens in Izegem. "Vanaf toen was het voor echt, ja. De vragen blijven hetzelfde, met dat verschil: vóór de wijding kon ik er nog uitstappen. Ik kon nog iets anders doen. Dat accent is weggevallen. Nu ik mijn keuze heb gemaakt, wil ik me ook engageren. Al blijf je je wel van alles afvragen."

Zoals verliefdheid die ook nu nog altijd kan opborrelen, gevoelens die niet zullen verdwijnen met zijn keuze. "Het celibaat blijft een uitdaging. Als ik in de zomer door het park loop en ik zie al die koppeltjes, vraag ik me ook af of ik daar niet beter had gezeten. Of als ik mijn vrienden zie, denk ik: ik had ook opvoeder kunnen worden."

Wegduwen wil hij die confrontaties niet, integendeel. "Ik hou mijn perspectief open. Ik wil dat ook, die vragen mogen komen. Als dat niet zou mogen, zou mijn keuze meteen ook dood zijn. In een huwelijk stel je je toch ook geregeld de vraag waarom je toch weer voor die partner hebt gekozen? Ik geloof niet dat je eenmaal getrouwd niet meer verliefd kunt worden op iemand anders. Voor mij is dat een teken dat je nog leeft. Maar ook dat je nog de kracht hebt om opnieuw naar je relatie te kijken en erin te investeren."

Er is deze zomer wél iets cruciaals veranderd: de aankomst werd in één klap 'terug naar start'. "Plots ben je waar je jarenlang naar streefde en ineens moet je het ook zien waar te maken. Nu contacteren mensen mij soms met de vraag of ze met mij kunnen praten over een gestorven familielid. Heel vreemd, hoewel ik niet vind dat ik veranderd ben, gaan die gesprekken nu veel sneller over het geloof. Alsof ze nu plots verwachten dat ik de expert terzake ben. De vragen worden directer, scherper."

"Ik word voor voller aanzien, plots zit ik in het hokje van priester, krijg ik een ander rolletje toebedeeld." Hij begint te stralen. "Maar ik stoor me niet echt aan dat hokje." Dat hij meteen ook een stem in het debat werd over uitspraken van de paus of de Mohammedcartoons, was confronterend. "Soms ben ik zelf mijn mening nog aan het formuleren of ze verwachten al een kloek antwoord. Of soms voel ik me ook nog jong. Ik ben vijfentwintig, heel veel bagage heb ik nog niet. Maar ik heb ook het voordeel van de jeugd: te veel bagage kan je beperken."

Af en toe werd de media-aandacht wel wat te veel. "Soms denk ik: laat mij even ademen, laat mij even tot rust komen. Wat weet ik al van het leven?" Al weet hij één ding wél. Sinds zijn keuze voor het seminarie is het grote portret vooral verder aangevuld met extra fotootjes. "Een teken dat het klopt."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234