Zaterdag 28/11/2020

InterviewTelevisie

‘Voor mijn 30ste met pensioen? Het kan lukken’

Beeld Joris Casaer.

In Jonge wolven, het realityprogramma op VTM 2 waarin succesvolle jonge ondernemers vertellen over hun bedrijf, maken twee mensen het mooie weer. Tommaso Bordoni stampte een kledingmerk voor mannen uit de grond, Jill Cnudde promoot met een driedaagse sapjeskuur een gezonde levensstijl.

Op het eerste gezicht lijken ze tegenpolen – hij de flamboyante kleermaker met Italiaanse roots, zij de health influencer uit Antwerpen – maar er zijn ook gelijkenissen: Tommaso en Jill zijn allebei jonger dan dertig en razend ambitieus. Beiden bouwden ze een zaak op vanuit hun passie: zij voor gezonde voeding, hij voor mooie kleding.

Tommaso Bordoni: “Nu ga je ons vragen om onze zaak voor te stellen, toch? Ladies first: doe jij maar eerst, Jill.”

Jill Cnudde: “Het is begonnen als een soort experiment. Ik was wat kilo’s bijgekomen, en ik wilde die op een gezonde manier weer kwijt. Ik begon me te verdiepen in voeding en kwam uit op een lijst met producten die nodig zijn om je lichaam rein te houden: spirulina, matcha, venkel, selder. Bleef de vraag hoe ik die dingen allemaal kon binnenspelen zonder elke dag speciaal te moeten koken. Zo kwam het idee van de sapjes. Ik maakte foto’s van mijn evolutie en plaatste die op Instagram. Er kwamen snel reacties van vrienden. ‘Wat heb je gedaan om er zo goed uit te zien? En kun je voor ons ook zulke sapjes maken?’ Nadien vroegen ze ook sapjes voor hun mama’s, zussen, tantes... Zo ging de bal aan het rollen.”

Wanneer kwam dan het idee: hier kan ik mijn job van maken?

Cnudde: “Op het moment dat ik de aanvragen niet meer kon bijhouden. Ik werkte overdag bij een vastgoedmakelaar, en was nadien tot twaalf uur ’s nachts bezig met sapjes maken. ’s Ochtends stond ik vroeg op om alles in te pakken en met de post te versturen. Het werd te zwaar in combinatie met mijn vaste job. Dus ben ik gesprongen. Mede dankzij mijn vriend. ‘Doe het, je kunt het!’, zei hij. Anders had ik het misschien niet gedurfd. En kijk: intussen ben ik twee jaar bezig met mijn bedrijf, Bikini Body, en zit ik aan een productie van 1.800 sapjes en een halve ton granola per week.”

En jij, Tommaso?

Bordoni: “Ik heb altijd een passie gehad voor mooie kleding. Zag ik een man in een kostuum, dan dacht ik: wauw, belangrijke meneer. Mijn opa was er zo ene, hij droeg altijd een pak.”

Hij was een Italiaanse man van adel.

Bordoni: “Hij was van adel, ja. Maar daar ga ik niet graag op in, dat is zo blasé.

“Mijn eerste kostuum heb ik gekocht toen ik 15 was: voor 99 euro in de C&A. Toen ik begon te werken en wat meer budget had, liet ik ze af en toe op maat maken. Maar er was altijd wel iets dat me stoorde. Zo liet ik ooit een kostuum maken in een winkel in Hasselt, voor 1.500 euro. Het werd een maand te laat geleverd, en na één week was de voering van de mouw al gescheurd. Ik ging ermee terug en moest 60 euro betalen om het te laten maken. Dat ging er bij mij niet in.”

Dus dacht je: dat kan ik beter?

Bordoni: “Exact. Het precieze moment vergeet ik nooit: het was nieuwjaarsdag 2017, en ik stond onder de douche met een stevige kater. (lacht) Mijn contract in de sales was net afgelopen. Ik moest op zoek naar iets nieuws, maar had nog geen idee wat. Wellicht stond ik weer te denken aan kostuums, want ineens kwam het: ik begin gewoon een eigen kledingmerk! Ik ben naar mijn huisgenoot gegaan en heb hem gezegd: ‘Ik ga een kledingmerk beginnen en jij doet mee.’ Dat was de start. Nadien ben ik op zoek gegaan naar leveranciers. Ik ben er de hele wereld voor rondgereisd.”

Beeld Joris Casaer

Had je ooit in de modesector gewerkt?

Bordoni: “Nooit. Toen ik uiteindelijk alles had – een productielijn, stoffen, mensen om de kleren te maken, naaimachines – bleef er één probleem: we hadden niemand die de klanten kon opmeten. Ik dacht: Bordoni is mijn bedrijf, ik ga gewoon zelf de maten opnemen. Onze productie zat toen in Vietnam en ik kon daar een opleiding volgen. Dat heeft me mijn toenmalige relatie gekost – wat ik achteraf gezien niet zo heel erg vind. (lachje) ‘Wanneer ben je terug?’, vroeg ze. Ik zei: ‘Wanneer ik het perfect kan – wellicht dus binnen een dag of drie, hooguit een week.’ Drie maanden later was ik er nog. Ik had het enorm onderschat. Uiteindelijk zat ik er zelfs bijna vast, want ik was vergeten dat mijn visum maar een maand geldig was.

“Na mijn terugkeer verkocht ik een kostuum aan Lenny, een goede vriend en restauranthouder. Ik dacht: yes, we zijn vertrokken! Maar het was het eerste en ook laatste kostuum dat ik verkocht in een periode van drie maanden. (lacht) De start ging moeizaam. Pas begin 2018 kwam er schot in de zaak: er verscheen een krantenartikel over mij, en ik mocht Jordan Belfort kleden. Daarna is het ontploft.”

Jordan Belfort? De man op wiens leven The Wolf of Wall Street is gebaseerd, de film met Leonardo DiCaprio.

Bordoni: “Klopt. Ik had berichten gestuurd naar verschillende mensen die me inspireerden. Hij antwoordde dat ik zijn manager mocht contacteren. Niet veel later stond ik aan zijn deur in LA, en hij heeft een kostuum gekocht. Fantastisch.”

Jill, ook jij maakt gebruik van influencers om Bikini Body te promoten.

Cnudde: “(knikt) Ik laat mensen met veel volgers op sociale media mijn producten testen, en vraag hun om foto’s te posten. Zo bereik je enorm veel mensen. Ik betaal die influencers niet: ze proberen mijn producten omdat ze er zelf achter staan. En ze geven hun eerlijke mening: als ze het niet lekker vinden, mogen ze dat ook zeggen.”

Beeld Joris Casaer

Je leerde de kracht van sociale media al eerder kennen. Vijf jaar geleden lanceerde je ‘Project Benny’: een Facebook-actie om een dakloze man te helpen. In drie dagen tijd haalde je 3.000 euro op. 

Cnudde: “Benny was een dakloze man. Hij sprak ons aan – er waren twee vriendinnen bij me – en vroeg om een broodje. We hebben dat voor hem gekocht, samen met wat frisdrank. Terwijl hij at, vertelde hij zijn verhaal: dat hij verslaafd was en dakloos, en graag geholpen wilde worden. Ik heb toen die Facebook-actie opgezet. De respons was enorm: Het Laatste Nieuws sprong erop. Mensen boden eten aan, een bed, een appartement... Het was overweldigend. Té overweldigend. Na een paar dagen belde Benny’s bewindvoerder om te zeggen dat Benny afhaakte: het werd te intens. Twee maanden later heeft hij een overdosis genomen en is hij overleden. Met het geld hebben we uiteindelijk een andere dakloze geholpen.”

Besefte je toen al: als ik ergens voor ga, kan ik veel realiseren?

Cnudde: “Totaal niet. Het ging me enkel om het helpen. Ik ben een zorgend persoon: ik zou mijn laatste stukje boterham afgeven. Ik heb dat ook met mijn personeel. Toen er gisteren iemand aan het huilen was, heb ik haar meteen apart genomen voor een babbel. Ik wil dat iedereen zich goed voelt.”

BORSTVERGROTING

Tommaso, je twee vennoten zijn een stuk ouder dan jij. Heb je het gevoel dat je je extra moet bewijzen?

Bordoni: “Nee. Het is een cliché, maar als je de slimste persoon bent in de kamer, zit je in de verkeerde kamer. Mijn twee zakenpartners zijn ouder en dus ook wijzer. Op het moment dat zij praten, is het enige wat ik doe zwijgen, luisteren en bijleren.”

Cnudde: “Helemaal mee eens. Ik heb net twee mensen aangenomen die allebei ouder zijn dan ik. Ik vind het leuk om van anderen te leren en feedback te krijgen, zeker als het mensen zijn met meer levenservaring.”

Ik kan me voorstellen dat je als jonge, blonde vrouw ook weleens met vooroordelen krijgt af te rekenen.

Cnudde: “Ik krijg soms haatberichten: ‘Ochot, ze heeft wat Netflix-documentaires bekeken en denkt dat ze het weet.’ (haalt schouders op) Ik klasseer dat meteen. Maar als de kritiek onderbouwd is, ga ik er graag op in. Ik doe niet zomaar wat. Ik heb samengewerkt met een diëtiste. Ik weet waarover ik spreek.

“Trouwens, mocht ik merken dat een producent op me neerkijkt omdat ik jong of blond ben, vliegt hij er stante pede uit.”

Hebben jullie al eens mensen moeten ontslaan?

Cnudde: “Ik wel. Dat was niet leuk. Ik was bang, veel banger dan de persoon in kwestie. Maar ze deed haar werk gewoon niet goed. Wat moet je dan? Mijn bedrijf is mijn kind, en als iemand je kind te weinig eten geeft waardoor het bijna verhongert, dan moet je als moeder ingrijpen. Ook al is dat niet fijn.”

Hoe belangrijk is geld voor jullie?

Cnudde: “Als je hard werkt, is het leuk om veel te verdienen. Al herinvesteer ik dat geld vooral in de zaak: nieuwe producten, nieuwe machines, een wagen, een magazijn, personeel... Dat kost geld.”

Bordoni: “Ik droom ervan om ooit een kasteel te kopen, maar als dat niet lukt, bouw ik de coolste boomhut ooit en dan zal ik ook gelukkig zijn. Om maar te zeggen: een zaak moet rendabel zijn – anders ga je failliet – maar ik doe dit echt niet voor het geld. Het is gewoon megaplezant.”

Dat straal je ook echt uit.

Bordoni: “Het is moeilijk om uit te leggen. Maar als ik zie hoe een man in een pak van mij naar zichzelf kijkt in de spiegel en glimlacht, dan denk ik: bam, I did it. Jill zal mij begrijpen: bij haar gaat het dan om een vrouw die haar bedankt, omdat ze eerst niet goed in haar vel zat, maar dankzij Jills sapjes opnieuw zelfvertrouwen heeft gekregen.

“Ik weet wat het is om het moeilijk te hebben. Mijn vader is jong gestorven, en de band met mijn moeder was niet altijd makkelijk. Op mijn 15de ben ik thuis weggegaan. De politie vond me en bracht me terug naar huis, waarop ik tegen mijn moeder zei: ‘Je mag de politie blijven bellen, maar telkens wanneer ze me naar huis brengen, zal ik weer vertrekken, dus laat het gewoon zo.’ Twee jaar lang ben ik niet thuis geweest. Meestal sliep ik bij vrienden, zes maanden was ik dakloos. Er was haast niemand die het wist, op de vrienden bij wie ik sliep na. Die periode is afgesloten, maar het is wel een leerschool geweest. Ik kan tegen een rijkaard zeggen: ‘Pas maar op, want als het misloopt, beland je op straat, heb je geen wifi, is er geen stromend water en moet je ’s ochtends als eerste op school zijn zodat je kunt douchen zonder dat iemand het ziet.’ Het is voor mij een drive om hard te werken, zodat ik het nooit meer opnieuw moet meemaken.

“Weet je wat wel grappig is? Ik had in die periode geen kleerkast, maar wel twee kostuums.”

Beeld Joris Casaer

Jill, jij komt uit een welgesteld milieu. Maakte dat het makkelijker om een bedrijf te starten?

Cnudde: “Ik ben thuis niets tekort gekomen, maar heb ook niet zomaar geld gekregen. Gelukkig had ik voor de opstart van Bikini Body niet heel veel budget nodig. En om een stock aan te kopen, kon ik geld lenen bij een vriend.”

Je verkoopt producten om af te vallen, en op je website schrijf je: ‘Elke vrouw verdient het om zorgeloos in bikini te kunnen rondlopen.’ Zo promoot je wel de perfecte maten.

Cnudde: “Ik wil zeker geen maatje XS promoten. Het gaat om de mindset: als jij je goed voelt in je vel, al is dat in een large, dan heb je een bikini body. Het hoeft absoluut niet perfect te zijn.”

Je liet zelf een borstvergroting uitvoeren. Botst dat niet met dat principe?

Cnudde: “‘Perfect’ is subjectief. Is perfect voor jou een zandlopertaille? Helemaal oké. Is het een grotere cupmaat? Ook oké. Ik voelde me heel onzeker. Als je dat met een twee uur durend operatietje kunt oplossen, dan is daar in mijn ogen niets verkeerds mee. Zeker niet als je je daardoor opnieuw vrouw kunt voelen.”

BIJNA DOOD

Hoe hebben jullie de coronacrisis beleefd?

Bordoni: “Het was verschrikkelijk. Ik heb moeten sluiten: ik moet mensen aanraken als ik aan het opmeten ben, dat mocht niet meer. Plus: niemand had nog een kostuum nodig. Alle trouwerijen en feesten werden geannuleerd. En ook zakenmannen werkten plots van thuis uit en hadden geen nieuw kostuum nodig. Ik heb dus serieus met mijn vingers zitten te draaien, en als ik iets niet kan, is het stilzitten. Ik werd er gek van.”

Na de lockdown ben je ook jeans en schoenen gaan verkopen.

Bordoni: “Dat stond sowieso op de planning. Je kunt niet zomaar zeggen: we gaan eens even een jeans- of schoenenmerk opstarten. Ik was daar al meer dan twee jaar mee bezig. Ik breng sowieso niks uit voor ik het zelf helemaal heb kapot gedragen en gewassen. Door corona hebben we de collecties alleen vroeger dan voorzien uitgebracht. Een jeansbroek of een paar schoenen kopen is een kleinere drempel dan een kostuum.

“Intussen gaan de zaken weer beter. Mensen zijn het beu: ze willen weer leven, weer buitenkomen, er weer deftig uitzien. Plus: winkelen is niet leuk meer. Niemand loopt graag met een mondmasker op tussen zoveel andere mensen. En dan zijn wij daar: we komen naar je thuis om samen met jou een jeans op maat te ontwerpen. En dat allemaal voor een appel en een ei. Zeg eens, wie wilt dat nu niet? (grijnst)

Cnudde: “Het klinkt wellicht vreemd, maar voor mij is corona net goed geweest. Mensen zijn zich heel bewust gaan bezighouden met hun gezondheid. Ze hadden bovendien tijd voor een sapjeskuur van drie dagen. We hebben daar natuurlijk ook op ingespeeld met onze marketing. Dat moet je doen, hè.”

Bordoni: “Ik heb dat bewust niet gedaan. Ik vond dat geldklopperij.”

Beeld VTM

Cnudde: “De één zijn dood is de ander zijn brood – jammer genoeg. Zo gaat dat. Maar kijk, met kerst is het bij mij een luwe periode, en zal het bij jou superdruk zijn.”

Bordoni: “En na de feesten komen ze terug naar jou, omdat ze dan niet meer passen in het pak dat ze bij mij hebben gekocht.”

Jonge wolven loopt intussen drie weken. Merken jullie veel impact van het programma?

Cnudde: “(knikt) Er komen enorm veel reacties op.”

Bordoni: “Ik had dat onderschat. Blijkbaar ben ik heel aanspreekbaar, want overal stappen mensen op mij af. De dag na de eerste uitzending ging ik met een vriend iets drinken. We hadden onze eerste pint nog niet besteld of er zaten al mensen bij ons aan tafel. Ze hebben onze pintjes betaald, dus het is hun vergeven. (lacht) Het programma levert me veel nieuwe klanten op, dus dat is alleen maar fijn.”

In de reeks komen ook jullie partners in beeld.

Bordoni: “(knikt naar Jill) Zij heeft nen hele goeien. We zijn eens iets gaan drinken samen, het was een fantastische avond. We hebben het de dag nadien meteen overgedaan.

“Een goede partner is belangrijk. Als die niet voor de volle 100 procent achter je staat, dan lukt het niet. Dan kom je op een bepaald moment op een splitsing waarop je moet kiezen tussen de twee belangrijkste dingen in je leven: je kind – wat een eigen zaak toch altijd een beetje is – en je partner. Zulke dingen kunnen je verscheuren. Ik wil noch mijn kindje, noch Linsey afgeven.”

Cnudde: “Ik heb het geluk dat Larry ook ondernemer is, hij weet hoe dat gaat. Zonder hem had ik hier wellicht niet eens gezeten.”

Bordoni: “Het is trouwens onzin dat wij als hardwerkende ondernemers geen tijd voor onze partner zouden hebben. Daar máák je tijd voor. Als ik ’s avonds om elf uur klaar ben met werken, stap ik in de auto en ben ik om twaalf uur bij Linsey. De dag nadien ben ik om zes uur alweer weg, maar dan ben ik toch naast haar wakker geworden. Ik vind ‘geen tijd hebben’ een hypocriete uitspraak: niemand heeft tijd, maar iedereen heeft wel de laatste aflevering van zijn favoriete serie gezien.”

Je bent attent voor je vriendin: we zagen hoe je haar koffie brengt en ontbijt maakt. Dat strookt met de gentlemen rules op je website.

Bordoni: “Die heb ik zelf geschreven: dertien belangrijke regels. Ik ben meer dan een jaar samen met mijn vriendin. Zie je mijn auto daar? Zie je de klink aan de passagiersdeur? Die heeft ze nog nooit aangeraakt. En als ze toch een keertje voor mij aan de auto is, doe ik hem snel op slot zodat ik de deur alsnog voor haar kan openen.

“Als ik jou voorrang geef met de auto, vind ik het niet te veel gevraagd dat je even je hand opsteekt. Het zijn kleine gebaren, maar ze hebben een impact op iemands dag. Helaas zie je dat nog maar zelden. Elementaire beleefdheid lijkt uit de wereld verdwenen. We moeten allemaal meer gentleman worden – niet alleen de mannen, ook vrouwen kunnen bitsig doen. Ik heb het gevoel dat de wereld een duistere plek aan het worden is.”

Beeld Joris Casaer

Dat heb je aan den lijve ondervonden: in februari ontsnapten jij en Linsey aan de dood tijdens een overval in Afrika.

Bordoni: “Op Valentijnsdag nota bene. Ik moest daar zijn voor een klant. Linsey ging mee, het leek ons fijn om ginds Valentijn te vieren. Twee dagen voor de overval zagen we langs de kant van de weg mannen met kalasjnikovs. Ik zei: ‘Er gaat vast niks gebeuren, maar mocht het zo zijn, verstop je dan of vlucht, maar probeer zeker niet om mij te redden.’ Linsey moest huilen. Dat zijn geen fijne gesprekken, hè.

“De dag van de overval waren we in de lodge. Linsey was in de badkamer, toen twee mannen de kamer binnenkwamen. Ik dacht nog dat ze kwamen vragen of we ontbijt wilden. Eén tel later had ik een Rambo-mes tegen mijn keel. Ik ben normaal gezien een stoere gast, maar toen was ik nog zó groot. Met een revolver in mijn rug duwden ze me naar buiten. Godzijdank wilde hun auto niet starten. De man die me onder schot hield moest zijn kameraad helpen, en ik ben kunnen weglopen. Ik heb gerend voor mijn leven. Terug naar de lodge. Linsey kwam net huilend naar buiten, ik heb haar in het voorbijlopen bij de haren gegrepen, haar mee naar binnen gesleurd en de politie gebeld. We hebben ongelooflijk veel geluk gehad: wij waren in die regio de 46ste overval van dat jaar, en nog maar de zesde waarbij niemand was vermoord.

“Na de overval hebben we nog een week vastgezeten in Afrika: de overvallers hadden onze paspoorten en bankkaarten gestolen. We hebben wel massaal veel hulp gekregen. De vrouw van Jordan Belfort heeft voor ons twee nachten geboekt in het Hilton, met bewaking, en een krediet geopend zodat we konden eten en drinken. Een week later waren we thuis, en wilde ik er graag weer invliegen om die hele ervaring achter me te laten. Maar toen kwam meneer corona rustig binnengewandeld.”

Je bent 30, maar je hebt al voor twee geleefd.

Bordoni: “Ho, ho, ik ben nog maar 29, hè. (lacht) Maar het is wel waar. Veel mensen geloven soms niet wat ik allemaal meemaak. Vorig weekend was ik met Linsey iets gaan drinken in Rotterdam. We hebben daar met een koevoet de deur van een wc-hokje opengebroken, omdat iemand opgesloten zat. Om de één of andere reden gebeuren zulke dingen constant bij mij. Maar tot nu komt het altijd wel goed. Misschien ben ik gewoon een gelukzak.”

Heeft het succes van je zaak ook met geluk te maken?

Bordoni: “Zeker, maar het gaat ook over hard werken, niet opgeven, luisteren naar advies en vooral: met tegenslagen kunnen omgaan. Want die zijn er wel. En dan kun je blijven mokken of doorgaan. Na Afrika kreeg ik te maken met zware paniekaanvallen. Ik viel op de grond, begon te huilen en te schreeuwen, soms twee uur aan een stuk. Het was heftig. Ik ben vrijwel direct naar een psychiater en een traumapsycholoog gegaan. Ik heb hun gezegd: ‘Ik wil hier binnen de drie maanden van af zijn. Voor twee jaar therapie heb ik geen tijd, en geen geld.’”

Cnudde: “Ik heb ook een paniekaanval meegemaakt, toen ik 17 was. Ik kreeg geen adem, ik dacht dat ik ging sterven. Ik heb daar een schrik aan overgehouden.”

Angst voor de angst.

Bordoni: “(knikt) Ik ben bang voor drie dingen: spinnen, doodgaan en bang zijn.”

Cnudde: “Ik heb een fobie voor overgeven. Ik kan dat niet zien. En als ik het zelf moet doen, mag er niemand bij zijn. Ik vind dat het engste dat er is. Daardoor had ik die paniekaanval op mijn 17de gekregen: iemand in de kamer moest overgeven.

“Weet je wat ik soms ook heb? Dat ik bijvoorbeeld in de auto zit en denk: wat als ik nu plots aan het stuur trek? Niet dat ik dat echt zou doen, maar gewoon: die optie komt op in mijn hoofd.”

Bordoni: “Ik heb dat als ik over een brug loop: als ik nu spring, stopt het hier.”

Cnudde: “Ik had het een tijd zo heftig dat ik er niet meer van kon slapen. Ik ben er met iemand over gaan praten. Die zei: ‘Het is net heel mooi, je hebt een krachtige mind, je moet daar dankbaar voor zijn.’ Veel mensen blijken het te hebben. Dat is een geruststelling: in het begin dacht ik dat ik gek was.”

PINTEN PAKKEN

Hebben jullie naast het werk nog tijd voor hobby's?

Bordoni: “Tuurlijk. ’s Nachts, hè.”

Cnudde: “Je moet goed kunnen plannen. Rond kerst zorg ik dat mijn agenda leeg is. Ik ben ook net op vakantie geweest, dus ik mag niet klagen.”

Wat is ontspanning voor jou?

Cnudde: “Vroeger had ik een paard, waarmee ik ging rijden. Nu ga ik tennissen en thaiboksen. En ik hou van yoga, mediteren, wellness. Daar word ik helemaal zen van.”

Bordoni: “Ik ga het liefst gewoon een pint pakken in een bruine kroeg. Daar kan ik me ontspannen. Al is het ook een beetje werken: ik sta daar – uiteraard – in kostuum en mensen spreken me daar vaak op aan. Zeker de helft van mijn klanten heb ik op café leren kennen.”

Ben je ook een wijnliefhebber?

Bordoni: “Totaal niet, eigenlijk. Als ik mag kiezen, doe mij dan toch maar gewoon een fris pintje. Mijn kleren doen iets anders vermoeden, maar ik ben niet zo ne chiquen. Je zult mij niet tegenkomen in discotheken. Dat is niks voor mij. Ik ben eigenlijk gewoon een groot kind in een schoon kostuum.”

Als ik over tien jaar terugkom, wat zijn jullie dan aan het doen?

Bordoni: “Ik heb een kostuum aan, sowieso. En hopelijk ben ik hetzelfde aan het doen, maar dan maal tien of zo. Vraag me niet om concrete cijfers, daar ben ik niet mee bezig. Ik wil gewoon van mijn merk een gevestigde waarde maken. Of als ik het toch concreet moet maken: tegen 2030 draagt elke bruidegom in België een kostuum van mij. Dat moet lukken, in tien jaar tijd.”

En jij, Jill? Voor je 30ste met pensioen, zoals je zei in Jonge wolven?

Cnudde: “(lacht) Ik ben nog maar 23, ik heb nog zeven jaar. Als ik zo blijf voortdoen, kan het lukken. Maar ik werk supergraag en ik ben een workaholic. Waarschijnlijk ga ik nooit met pensioen.

“Ik hoop over tien jaar mama te zijn. En ik hoop nog steeds, samen met Larry, gelukkig en vooral gezond te zijn. Dat is voor mij het allerbelangrijkste. Je kunt al het succes of geld van de wereld hebben, als je morgen ziek wordt, dan maakt al de rest niet veel meer uit. Als we daar met Bikini Body iets aan kunnen bijdragen, zal ik héél blij zijn.”

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234