Zondag 13/06/2021

voor het eerst 'naakt' voor het voetlicht

In 1989 won ze de Baccarabeker, vijftien jaar later is er eindelijk haar debuutplaat

Kathleen Vandenhoudt

Leuven

Eigen Berichtgeving

Vincent Byloo

Eén "man met een hart" die naar een van haar optredens kwam kijken en zijn businesskaartje achterliet, meer had Kathleen Vandenhoudt niet nodig om een platencontract te versieren en haar debuutalbum Heart & Wings op te nemen. Die kans heeft nochtans veertien jaar op zich laten wachten. In 1989 won ze alledrie de prijzen van de Baccarabeker, vervolgens trok ze met Jan en alleman op een schier never-ending tour langs Vlaanderens podia. Nu treedt ze definitief als zichzelf - "naakt", zoals ze het noemt - voor het grote voetlicht.

"Ik ben blij dat ik eindelijk Kathleen Vandenhoudt kan zijn", zucht ze. "Ik moet tegen niemand dank u zeggen, want ik heb het allemaal zelf gedaan. Ik heb mijn broek niet hoeven af te steken, hoewel ik op mijn weg heel wat mensen ben tegengekomen die me hebben willen nekken, me financieel hebben leeggeroofd en me hebben willen uitkopen."

Maar ze heeft ook met integere mensen mogen samenwerken, Arno en Roland, om er maar twee te noemen. "Roland Van Campenhout heeft me geleerd te durven. Die raad is een cadeau, hé. In het begin was optreden niet evident voor mij. Ik kon niet naar links of naar rechts kijken, ik dacht alleen maar: 'Oh fuck, komt dit wel goed?' Maar door Roland is er een enorme last van mijn schouders gevallen."

Ondanks het lange wachten op de doorbraak heeft ze zich nooit een gefrustreerde zangeres gevoeld. "Natuurlijk had ik van bij het begin de drang mijn eigen werk uit te brengen, maar ik heb in die veertien jaar natuurlijk de stiel geleerd. Al zijn er momenten geweest dat ik het niet meer zag zitten. Ik ben wenend weggelopen bij producers die mijn nummers tot op de grond afbraken. Nu weet ik waar ik sta en vooral waarom ik er sta. Ik besef nu veel beter wat ik schrijf. Ik was er enkele jaren geleden zelf niet klaar voor, misschien was ik niet rijp genoeg." Was deze plaat, had Vandenhoudt ze tien jaar geleden gemaakt, dan minder goed geweest? "Dat weet ik niet, maar ze was zeker niet zo rijp geweest. Ik heb in al die jaren geleerd me bloot te geven, want dat is wat ik wil. Ik wil me naakt maken en zeggen tegen de mensen: 'Kijk maar binnen.' Ik heb geen zin om te faken, ik wil laten zien wie ik ben. Dat is me nu gelukt, op mijn 34ste nota bene."

De singer-songwritermythe wil natuurlijk dat een artiest eerst jaren moet afzien om doorleefde songs te kunnen schrijven. "Ik heb inderdaad heel wat bagage opgedaan, mijn rugzak met ervaringen gevuld. Ik heb veel tegenslag gekend, maar ik heb me er nooit in willen wentelen. Ik proef graag van het leven en soms ga ik dan weleens met mijn smoel tegen de grond. Ik ben altijd aan mijn nummers blijven schrijven en heb steeds weer nieuwe formules bedacht om te kunnen blijven spelen. Dat had ik nu eenmaal nodig om te overleven."

Vandenhoudt heeft heel wat baantjes gehad om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. "Ik heb drie jaar theaterinitiatie gegeven aan kleuters en gehandicapten, wat ik trouwens heel graag deed. Ik heb gekuist in een school, afgewassen. Als ik geen geld had en het ernaar uitzag dat ik de rekeningen niet kon betalen, zocht ik een job. Op die manier heb ik nooit gewerkt ten koste van mijn muzikale werk. Nu de plaat er is, heb ik gekozen om het op die manier te blijven aanpakken. Ik wil kunnen leven van mijn muziek. Het is mijn droom ooit genoeg te verdienen om eens wat geld opzij te kunnen zetten, of om een spaarrekening te kunnen openen."

Op Heart & Wings staan geen vrolijke nummers, maar hoe melancholisch ze soms ook klinken, steeds suggereren ze dat er hoop schuilt in wanhoop. "Het leven is toch mooi", reageert Vandenhoudt, "maar je kunt het niet loskoppelen van alle negatieve zaken die eraan verbonden zijn. Ik zie ook mensen doodgaan of afzien en soms heb ik het zelf ook heel moeilijk, maar ik heb altijd vertrouwen in de toekomst. Morgen is een nieuwe dag, na regen komt zonneschijn. Dat klinkt heel cliché maar het vat wel samen hoe ik steeds geloof in beterschap. Ik ontmoet dagelijks zoveel mooie mensen met een schoon hart."

Het innerlijke van de mens, daar richt Vandenhoudt niet alleen op plaat maar ook tijdens optredens, haar pijlen op. "Een optreden is voor mij een reis met de bus van punt A naar punt B. Bij het vertrek kent niemand elkaar en is iedereen uitermate gereserveerd. Wanneer mijn reis in punt B eindigt, wil ik dat iedereen aan elkaar hangt, zoals mensen op een bus na een daguitstap elkaar hebben leren kennen en als een amicaal gezelschap thuiskomen. Het publiek is niet dom, hé. Sommige mensen denken dat je het alles kunt voederen. Dat is niet waar, het zijn ook allemaal mensen met een hart." Vandenhoudt houdt er ook een eigen ritueel op na: "Er zijn drie zinnetjes die ik altijd opzeg voor ik het podium betreedt: 'Ik kan tegen kritiek, ik heb geen angst en ik ben gelijk aan de anderen.' Die zinnetjes vormen mijn bijbel, het zijn mijn leefregels." "Ik wil naakt zijn", dat zijn de woorden die Vandenhoudt tijdens ons gesprek wel een dozijn keer herhaald. "Ik ben een heel fysiek mens", legt ze uit, "Mensen waarvan ik houd, knuffel ik heel vaak. Ik wil ze steeds uitbundig kussen en ze wel honderd keer zeggen hoe blij ik wel ben dat ik ze mag kennen. Ik koester mijn vrienden en kennissen, want ik heb zoals iedereen affectie nodig. Ik kan evenzeer een onbekende op café eens goed vastpakken. En ja, natuurlijk wil ik graag gezien worden."

Vandenhoudt woont dezer dagen in Antwerpen, maar is oorspronkelijk afkomstig van Diest. Heeft ze zich bewust losgemaakt van haar heimat? "Absoluut. Ik ben bewust weggetrokken omdat ik wist dat het nodig was om te kunnen evolueren. In zekere zin was het warme nest waarin ik opgroeide een te beschermende omgeving. Niet dat ik me beknot of beperkt voelde, maar je houdt je toch veeleer aan die ongeschreven regels die thuis heersen. Op mijn negentiende heb ik mijn ouders verteld dat ik wilde stoppen met studeren om me op mijn muziek toe te leggen. Ik ben hen nog steeds dankbaar dat ze me die kans gegeven hebben. Maar ik ben en blijf een Diestenaar. Als ik doodga, wil ik er ook begraven worden."

Over doodgaan gesproken, 'I Hear You' handelt over hoe je de aanwezigheid van een afgestorvene kunt blijven voelen. "Het nummer gaat over de dood van mijn beste vriend. Dat ik zijn mama en zijn zus heb kunnen helpen na het verlies, heeft me het mee helpen verwerken, maar dit liedje was ook een manier om het van me af te schrijven. Nu krijg ik vaak reacties van mensen die zich aan dat nummer optrekken en dat is natuurlijk wel een opsteker."

Over 'King Of Taboo' heeft ze ook wel wat te vertellen. "Op zich gaat het nummer vooral over homoseksualiteit en het taboe. Heel specifiek verhaalt 'King Of Taboo' de situatie van twee mensen die het op hun veertigste nog altijd niet hebben durven zeggen. Het taboe is nog steeds groot, denk ik. Er wordt misschien met iets meer openheid over gepraat, maar dat mensen erover blijven spreken, bewijst alleen maar dat ze het nog steeds bekijken als 'iets anders'." Maar Vandenhoudt wil van haar eigen homoseksualiteit geen issue maken. "Ik wil niet de vrouw zijn die met ontblote borst vaandelzwaaiend in de voorste linie plaatsneemt om het taboe te bestrijden", lacht ze. "Ik word 's ochtends niet wakker met de gedachte 'ik ben lesbisch'. Ik heb een breed publiek en het zijn niet alleen lesbische vrouwen die naar mijn optredens komen kijken."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234