Dinsdag 07/12/2021

Voor elk wat wilds

Lekker weer, een programma dat een stuk jonger oogde dan andere edities, én headliners als The xx, Goose en Franz Ferdinand die bevestigden. Dat Neil Young zijn kat moest sturen, viel vies tegen, maar voor de rest dus: top!

Eels Vrijdag, Main Stage, 22.05u

Door het wegvallen van Neil Young werd Eels vrijdagavond gepromoveerd tot een van de headliners. Een buitenkans, want de band heeft de voorbije twintig jaar een prachtig repertoire opgebouwd, en had met gemak een set bij elkaar kunnen puzzelen waarbij ze er een boel nieuwe fans bij hadden kunnen winnen. Maar in plaats daarvan ging het gezelschap voor een ingekorte herneming van hun concert eerder dit jaar in het Koninklijk Circus. In een zaal werken de grapjes van zanger E, en stoort het ironische geklets tussen de songs niet zo. Maar op het hoofdpodium haalde hij daarmee voortdurend de vaart uit de set.

Ook wat zonde dat de groep - als altijd übercool in Adidastrainers en elk met een zwarte zonnebril op de neus - zowat de helft van het optreden met covers vulde van Fleetwood Mac ('Oh Well'), de Rolling Stones ('Beast Of Burden') en Neil Young, wiens 'Cinnamon Girl' overigens wél een gave uitvoering meekreeg. Verder werd veel tijd verloren met uitvoerige bandintroducties, een drumsolo die perfect geschrapt kon worden, én omstandig geknuffel tussen de muzikanten. Gevolg: het werd te veel spielerei, te veel onzin, en te weinig een echt concert. Al had het - getuige het ingetogen 'That Look You Give That Guy' - perfect gekund. Toen Eels door tijdsgebrek uiteindelijk een mash-up maakte van twee uitstekende eigen songs, 'My Beloved Monster' en 'Mr. E's Beautiful Blues', die het perfect verdienden om elk afzonderlijk integraal te worden gespeeld, was er eigenlijk maar één conclusie mogelijk: gemiste kans.

Mintzkov Zaterdag, Main Stage, 11.15u

Openen op het hoofdpodium van Pukkelpop staat goed op het cv, maar veel volk staat er op dat gruwelijk vroege uur nog niet voor het podium. Mintzkov verscheen evenwel goed uitgeslapen op het podium, en benutte de vijfendertig minuten die ze kregen om een handvol nieuwe songs uit te proberen die eind september op hun nieuwe cd staan. Het uptempo 'Arena' en het in melancholie gedrenkte 'Word Of Mouth' deden alvast het beste vermoeden. Dat zanger-gitarist Philip Bosschaerts een stemtimbre heeft dat aan Tom Barman doet denken, daar kon hij ook niets aan doen. Maar getuige fraaie nummers als 'Mimosa' en 'Opening Fire' moest hij ook als songwriter niet voor hem onderdoen. Hopelijk krijgt Mintzkov volgend jaar opnieuw een plek op de affiche, want eerlijk: het blijft bizar dat deze band niet door een groter publiek aan de borst wordt gedrukt.

I Am Kloot Zaterdag, Marquee, 14.45u

Het trio uit Manchester van I Am Kloot is live aangedikt tot een zestal, waardoor de songs meteen een stuk majestueuzer klonken dan je van hen gewend was. Knappe arrangementen, ook, met ruimte voor trompet en zelfs een zucht accordeon. 'These Days Are Mine' zette meteen de bakens uit: sierlijke, verhalende nummers die door zanger John Bramwell op zo'n manier werden vertolkt dat het haast leek of voor je ogen een kortfilm werd afgespeeld. Erg modieus of hip was het allemaal niet, maar songs als 'To the Brink' - een dronkemansgedicht dat door het publiek opvallend vlot werd opgepikt - en het donkere 'Hold Back the Night' zaten zo ambachtelijk in elkaar dat je het er gelijk een beetje warm van kreeg. 'You treat your mind like a cheap hotel', klonk het in 'Bullets'. 'Somewhere you can stay but never stop'. Had je na afloop meteen iets om over na te denken.

Triggerfinger Zaterdag, Main Stage, 17.05u

Triggerfinger speelde dit jaar maar één keer in België, dus het leek van meet af aan evident dat dat op Pukkelpop zou gebeuren. De drie werden bij hun intrede als helden onthaald, en terecht. Want geef toe: als er in ons land momenteel een betere liveband bestaat is het stilaan tijd om zich kenbaar te maken. Ruben, Mario en Lange Polle speelden rauwe, vunzige blues, maar met de dynamiek van een metalband. Eigenlijk had Triggerfinger het allemaal: een gitaarheld, een monsterlijk strakke ritmesectie, én een ijzersterk imago met drie uitgesproken persoonlijkheden op het podium. Het was bovendien zalig om de onderlinge interactie gade te slaan, en sowieso gebeurde er op eender welk ogenblik altijd wel iéts. Op een gegeven moment kwam zelfs een jarige Will Tura even dag zeggen op het podium. Hij kreeg door niets te doen haast evenveel applaus dan de groep tijdens uitschieter 'All This Dancing Around'.

Frightened Rabbit Zaterdag, Club, 18.05u

Zanger Scott Hutchinson heeft de naam een verlegen jongen te zijn, reden waarom hij zijn muzikale project destijds Frightened Rabbit had genoemd. Maar als er van die schuchterheid nu nog iets overblijft, wist hij dat zaterdag verdomd goed te verbergen. Live gooide hij zich samen met zijn vierkoppige band helemaal met een stormachtige, gepassioneerde set waar 'Swim Until You Can't See Land' en 'Holy' je strakker naar de keel vlogen dan een wurggreep. Noem het gitaarrock, maar dan van het type waar de gebruikelijke clichés werden gemeden. Het leverde eerder dit jaar met Pedestrian Verse al een sterke plaat op, en nu dus ook een memorabel optreden.

Bat For Lashes Zaterdag, Marquee, 19.25

Natasha Khan - drieëndertig, intussen - behoort tot het selecte kransje artiesten dat met geen enkele van haar collega's te vergelijken valt. Zeker: er zijn raakpunten met pakweg Kate Bush en zelfs The Knife, maar boven alles heeft Khan op haar jongste drie platen een geluid ontwikkeld dat uitsluitend het hare is: sprookjesachtig maar nooit zweverig, subtiel en toch dansbaar, en theatraal zonder dat het ooit grotesk dreigde te worden. Als Bat For Lashes had ze op de koop toe een uitstekende livereputatie opgebouwd, en ook op Pukkelpop was het er - ondanks een technisch mankementje in het begin van de set - pal op. Khan trok je zo haar eigen wereld binnen.

Eigenlijk wist je niet waar eerst te luisteren en te kijken. Neem 'Horse & I', een song waar een clavecimbelpiano voortdenderde op het tempo van een housebeat, de drummer roffelde alsof hij een verleden op de militaire school had, Khans stem rond de melodie kronkelde als was het een balletdanseres, én daar ook nog eens een cello tussendoor kwam geslopen. Je kon er tien keer naar luisteren, en elke keer ontwaarde je weer andere details. 'Laura' werd slechts begeleid door een sobere piano, maar ontroerde in alle eenvoud. 'Rest Your Head' was spartaanse dance die toch dat je ne sais quoi meer had, en 'Daniel' vormde een ronduit fantastische apotheose. "Love and happiness to you", wuifde ze haar publiek uit. Eerlijk: je had haar zo mee naar huis willen nemen. Topconcert, alweer.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234