Dinsdag 29/09/2020

Talent gespot

Voor deze 5 talenten wordt 2018 hét jaar

Kunstenaar Ben Sledsens.Beeld rv

Deze aanstormende talenten bewandelen eigenwijs hun eigen pad. En daar belooft 2018 hen gul voor te belonen. 

Ben Sledsens

Kunstenaar, schildert met de groten, zoals Henri Rousseau en Matisse, in het achterhoofd.

"Deze houthakker is bijna klaar. Ik moet alleen nog zijn schoenen afwerken. Het worden sneakers van Balenciaga.” We staan met Ben in zijn Antwerps atelier en kijken naar een levensgrote houthakker die een boom omhakt. Alle vaste elementen zijn aanwezig: de natuur, het karikatuur en een hedendaagse touch. Een fris verhaal in dit ­sombere tijdperk.

In 2016 kreeg Ben als jongste kunstenaar bij de gerenommeerde Tim Van Laere Gallery, de galerie van onder meer Rinus Van de Velde, Kati Heck, Adrian Ghenie en Franz West, een solotentoonstelling, meteen het startschot van zijn ­carrière. Ben schildert ­plantenweelde op een ­ietwat speelse en naïeve manier die meteen doet denken aan de oerwouden van wijlen Henri Rousseau, wat hij helemaal niet erg vindt. Zijn figuren neigen eerder naar cartoons: Guust Flater en Nero waren zijn eerste fascinaties. Bens personages zijn prinsessen, ridders, houthakkers, vossen en vogels. “Ik hou van verhalen vertellen”, zegt hij. “Ik weet het: dat is lang not done geweest in de schilderkunst – adjectieven zoals ‘anekdotisch’ en ‘narratief’ zijn bijna scheldwoorden geworden. Maar ik wil geen zware politieke boodschap brengen of de struggle van de kunstenaar weergeven. Ik wil kleine verhalen ­brengen waarin je jezelf kunt herkennen.”

Ben schildert ‘mooie’ taferelen. En zo heeft zijn werk in feite een naïef en romantisch kantje. “Dat mag voor mij echt wel”, zegt hij. “We leven in roerige ­tijden. Veel kunstenaars stellen het tumult in vraag en maken kunst die niet focust op schoonheid.” In dit eclectische, digitale tijdperk lijkt alles passé en wordt schoonheid gewantrouwd. Blijven over: ironie, scherts, hyperbewustzijn en kitsch. “Ik bekijk het anders: er is al zo veel gedaan dat onze generatie met een gigantisch gamma aan ideeën zit die men naar zijn eigen hand kan zetten.”

En zo kijkt Ben naar de Groten en giet hij de kennis van vorige generaties in een eigen verhaal. Hij gebruikt klassieke settings en plaatst er de hedendaagse mens in. Zoals de houthakker met Balenciaga’s, of een prinses die een
pussy grab te verduren krijgt van een prins. “Of het een pussy grab is, laat ik aan jou over!”, klinkt het.

Zowat iedere dag staat Ben in zijn atelier. Hij staat bekend als een harde ­werker. “Nu, schilderen betekent vooral in de zetel zitten en kijken”, relativeert hij. “Vandaag heb ik bijvoorbeeld nog maar een paar lijntjes gezet. Volgens mij is het vrij saai om me aan het werk te zien.” (lacht)

Doel voor 2018: een nieuwe solotentoonstelling bij Tim Van Laere Gallery in september.

Ontdek zijn werk via Instagram: @bensledsens

Bultin

Broer en zus delen liefde voor design.

Hij is de denker, zij de doener. “Ik was nog architectuurstudent, net verhuisd naar Gent en op zoek naar leuke, betaalbare interieurspullen. Niet evident als je het Ikea-stadium een beetje ontgroeid bent”, legt Glenn Buydaert (28) uit. “We hadden thuis veel bouwmateriaal liggen, dus ben ik zelf beginnen ontwerpen. Eerst een lamp, dan een bankje.” De materialen zijn simpel: beton en staal in verschillende kleuren. Het design houdt het midden tussen minimalistisch en speels, maar toch doordacht.

“De eerste versie van de lamp was een ramp”, lacht Sylvie (31). “Het beton was veel te grof en er zat een gekke knik in de stalen buis.” Dertig prototypes later was hun eerste ­collectie een feit.

“We kunnen alleen niet blijven teren op het succes van twee producten”, zegt Glenn. “We horen nu wel vaker: ‘Bultin, dat zijn die van de lampen’. (
lacht) Het moet meer worden.”

Beeld rv

Zo speelt hij al langer met het idee om een stoel te ontwerpen. “Bijzonder moeilijk, want zitcomfort is heel persoonlijk.” Het ­hoeven zelfs niet altijd grote meubels te zijn. De ­lancering van hun reeks decospullen, zoals vazen en schalen, stond normaal gezien afgelopen november gepland, maar de leverancier was genoodzaakt de prijs te verdrievoudigen. Het materiaal en het proces bleken complexer dan aanvankelijk gedacht. “Een enorme domper, want zo werd het onmogelijk om te commercialiseren. Anderzijds wilden we ook geen flauw afkooksel van het initiële product op de markt brengen, dus besloten we om verder af te toetsen bij andere producenten zonder ons vast te pinnen op een exacte lanceringsdatum. Dat het in 2018 zal zijn, is wel zeker. We hebben al zo veel fijne ­reacties gekregen op de ­eerste testexemplaren van onder andere de vaas dat het, ondanks de tegenslag, enorm kriebelt om door te gaan.”

Beeld rv

Naast een nieuwe collectie staan er ook verschillende samenwerkingen op de planning, zoals met bed and breakfast Graaf in Gent, die binnenkort de deuren opent. “Het is fijn om onze producten ook eens in een interieur tot leven te zien komen. Momenteel zijn de lampen en bankjes te vinden in zeventien Vlaamse ­verkooppunten en voor ons moeten dat er zeker geen honderd worden. We ­hoeven niet op elke hoek van de straat te vinden te zijn”, vertelt Sylvie.

“Het wordt moeilijker en moeilijker om een evenwicht te vinden tussen privé, werk en Bultin waardoor er een moment zal komen, misschien dit jaar al, dat één van ons de stap zal wagen om er volledig voor te gaan.”

Ontdek hun werk via bultin.be, op Instagram: @bultin.be

Wildflowers & Wodka

Alias Loes van Look, bloemenstyliste.

Had iemand Loes van Look (27), creatief brein achter Wildflowers & Wodka, een dik jaar geleden verteld dat ze nu voltijds aan de slag zou zijn als bloemenstyliste, dan had ze waarschijnlijk eens goed gelachen. “Ik ben eind 2016 op mijn toenmalige job knock-out gegaan van de stress. Een eigen zaak starten, was dus niet echt een idee waar ik mee speelde, integendeel. Ik wilde rust vinden.” 

Die rust vond ze in het bloemschikken. Met een achtergrond in de mode zaten esthetiek en styling haar wel al in de ­vingers. Loes’ haarkleur gaat van paars of blond naar roze, dus je moet van Wildflowers & Wodka geen klassieke boeketjes ­verwachten. “Ik wilde weer dingen creëren, creatief zijn en met mijn handen werken. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn lief een Amerikaanse onlinecursus bloemschikken. Het was heel basic, maar supertof als eerste kennismaking. En in welk seizoen ranonkels bloeien, bijvoorbeeld, heb ik gaandeweg geleerd. Op een rommelmarkt vond ik een oud boekje over bloemen met hun Latijnse naam, bloeiseizoen en hoe je ze moet verzorgen. Dat is echt mijn bijbel geworden.”

Beeld rv

Haar werk gooide ze op Instagram en werd al snel opgepikt door verschillende merken. Ook de aanvragen voor workshops en bruidsboeketten bleven maar binnenstromen. “Buiten het bruidsseizoen weet ik meestal niet of ik over drie weken werk zal hebben. Dat is spannend. Maar tijdens mijn burn-out ben ik mezelf zo gruwelijk tegengekomen dat het alleen nog maar beter kan. Ik ben een lucky ­bastard omdat ik als starter al zoveel fijne projecten mag doen.”

Idealiter heeft ze in 2018 een klein team rond zich, of toch zeker een extra paar helpende handen. Een fabriekje wil ze niet ­worden. “Een team geeft de mogelijkheid om grotere projecten aan te kunnen. Het blijft een ambacht waarbij je soms meer dan twee handen nodig hebt. Zeker als je grote bloemeninstallaties maakt.”

Bloemenstyling is over heel de wereld booming business. Door het verder ontwikkelen van haar eigen stijl hoopt Loes met Wildflowers & Wodka zich meer en meer te kunnen onderscheiden. Denk barok in een boeket. Veel weelderigheid en drama. “Het Amerikaanse Ponderosa & Thyme of de Berlijnse Mary Lennox leerden me dat een cross-over van mode, ­lifestyle en events perfect mogelijk is.”

Droomscenario voor de heel verre toekomst? Opdrachten voor een groot modehuis, misschien. “Qua esthetiek, normen en ­waarden zou Vivienne Westwood helemaal bij Wildflowers & Wodka passen. Maar ook als Chanel belt, zal ik zeker geen nee zeggen.” (lacht)

Ontdek haar werk via wildflowersandwodka.com, op Instagram: @wildflowers_and_wodka

Wali Mohammed Barrech

Handtassenontwerper die zweert bij handwerk.

Niet met biologisch katoen, maar met duurzame ideeën kunnen we de wereld veranderen”, vindt Wali Mohammed Barrech (32). Hij beitelde vorig jaar aan de eerste bouwstenen van zijn mode-universum: zeven handtassen, elk ­verkrijgbaar in vijf kleuren. Volledig met de hand ­vervaardigd uit één lap luxeleder en afgewerkt met schuim, acrylvezel en plastic. Voorzien van gelaserde nametags, spiegeltjes of card holders en een bijgeleverd opzetstuk, “zodat de tassen nooit de grond zouden moeten raken”.

Barrech is het kind van een Kroatische moeder en een Afghaanse vader, leerlooiers. Barrech woonde tot zijn 14de in Pakistan tot hij op zijn eentje naar een kostschool in Duitsland werd gestuurd. Het is daar dat de kiem voor zijn talent werd gezaaid. “Ik was anders en werd gepest. Daardoor ben ik me op non-verbale ­communicatie beginnen te focussen. Ik heb mijn zicht, gehoor en tastzin ­aangescherpt en heb er de scherpste taal geleerd die er bestaat. Die van de ­esthetiek.”

DMM1301 onestowatchBeeld rv

Een taal die hem naar de Antwerpse Modeacademie bracht, waar hij in 2012 afstudeerde. In 2013 stampte hij in Denemarken zijn eigen merk uit de grond, waarmee hij op de Copenhagen Fashion week belandde en prompt tot Designer of the Year werd uitgeroepen. Tot hij weer in Antwerpen strandde. De eerste plek waar hij zich echt thuis voelde en waar hij het gevoel had anoniem opnieuw te kunnen ­beginnen.

Beeld rv

“We leven in een interconnectieve wereld”, zegt Barrech. “Vroeger clashte alles veel meer, vandaag is uniformiteit de norm.”

En dus wil hij tradities neersabelen, verwachtingen ondermijnen en spelen met tegenstellingen. Het zijn grote ideeën die Barrech verpakt in prachtig kalfsleder en plastic.

“Vandaag een luxelijn creëren, is moeilijk. We zijn zo ongelofelijk veel gewoon. Daarom hecht ik er veel belang aan dat elk deel van het productie­proces in mijn atelier in Antwerpen gebeurt en door mijn hand gegaan is, zodat elk stuk mijn verhaal ­uitdraagt. En ik gebruik, behalve leder, ook plastic. Ik vind het een prachtig, onverwacht luxemateriaal en ik hou van de manier waarop de twee elkaar ­spiegelen, uitdagen en ­complementeren.”

Beeld rv

Barrech weigert ook te ontwerpen in functie van een bepaald persoon. “Ik creëer mijn eigen wereld. Ofwel hou je ervan en ga je daarin mee, ofwel niet. Elk idee bouwt verder op die wereld. Dit jaar zal ik me verder verdiepen in mijn bestaande collectie. Daar zullen zowel nieuwe ­modellen als kleding­stukken uit ­voortvloeien.”

Ontdek zijn werk via walimohammedbarrech.com, op Instagram: @walimohammedbarrech

Jeroen Verrecht

Architectuurfotograaf en veel meer dan dat.

Noem Jeroen Verrecht gerust een atypische architect, eentje die zich niet gemakkelijk in vakjes laat kooien. Sinds hij dik tien jaar geleden afstudeerde als ingenieur-architect aan de KU Leuven werkte hij niet enkel als architect, maar ook als scenograaf, fotograaf en docent. Hij tekende bij B-architecten mee aan Muntpunt, ontwierp een schaapstal voor zijn vader en ontmantelde als werf­leider Jules Wabbes’ bankinterieur voor recupfirma Rotor. Nu brengt hij Gentse LUCA-studenten vorm­gevingscontext bij. En met zijn collectief 88888 is hij bezig met scenografie en installatiekunst. Alsof dat nog niet voldoende is, lanceerde hij zich in maart als architectuurfotograaf.

En daar maakt hij razendsnel naam mee. Nu al heeft hij knappe klanten, zoals het toonaangevende architectenbureau Graux & Baeyens en de natuursteenspeler Van Den Weghe waarmee hij nu ook een boek aan het maken is.

Beeld rv

“Eigenlijk ben ik al tien jaar aan het fotograferen. Maar ik heb lang gewacht om ermee naar buiten te komen. Mijn omgeving bleef maar aandringen om mijn site – die al af was – online te zetten. Maar ik wilde mijn portfolio voldoende laten rijpen”, aldus Verrecht, een Brusselaar met roots diep in de Kempen.

“Of ik als architect een betere fotograaf ben, durf ik niet te beweren. Maar ik ben zeker een ándere fotograaf. Ik kan een oordeel vellen over een gebouw dat niet louter over de vorm gaat. En ik begrijp de intenties van de architecten. Maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat het een incestueus onderonsje wordt. Door mijn lens ­probeer ik architectuur te bekijken als een buitenstaander.”

Wat opvalt aan Verrechts foto’s is de levendigheid, ook al staan er zelden mensen op zijn foto’s. “Ik wil een gebouw niet pas fotograferen als het af is. Dat levert natuurlijk mooie prentjes op. Maar ik wil ook de voorgeschiedenis, de werf en de omgeving van het project tonen. Dat wordt nu, naar mijn mening, nog veel te weinig gedaan. Onlangs fotografeerde ik het Antwerpse stadhuis dat binnenkort volledig verbouwd wordt. De meubels zijn weg en de ambtenaren vertrokken. Maar het barokinterieur is er nog, net als de maatschappelijke en politieke connotatie van het stadhuis. Die heftige, dramatische sfeer zit in mijn foto’s.”

Beeld rv Jeroen Verrecht

Verrecht studeerde geen fotografie. En is dus een halve autodidact.

“Fotografie is deels een ambacht dat je kunt leren. Je hebt die techniek nodig, maar het houdt me niet echt bezig. Voor mij is ­fotografie vooral een ­visueel spel. Ik wil een ­verhaal vertellen.”

Ontdek zijn werk via jeroenverrecht.com, op Instagram: @jeroenverrecht

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234