Donderdag 20/01/2022

Volwassen worden is voor later

Dat hij al zevenendertig is, daar schrikt Piet Goddaer toch even van. Die eerste helft van zijn leven trok aan hem voorbij zonder dat de zanger er veel erg in had. Net daarom acht hij nu het moment rijp om de balans op te maken. Tijd om terug te kijken en ook vooruit te blikken, naar een toekomst die zich na Nieuwjaar vooral in het buitenland zal situeren. 'In België kan ik alleen nog rondjes blijven lopen.'

DOOR BART STEENHAUT / FOTO ALEX VANHEE

Als ik de balans opmaak van mijn leven kan ik alleen maar voldoening voelen." Piet Goddaer zegt het op een toon waar zowel tevredenheid als verwondering door schemert. Hij neemt de nieuwe best of vast die de recentste tien jaar van zijn verleden in kaart brengt en laat zijn ogen rollen over het rijtje titels die intussen in het collectieve geheugen staan gegrift. Goddaer is rustiger dan vroeger, een tikje zelfzekerder ook. Maar echt extrovert zal de trots van Kortrijk wel nooit worden. Er valt nochtans een en ander te vieren. De dag van ons gesprek raakt bekend dat zijn nieuwe tournee al voor de aanvang tot de laatste plaats is uitverkocht en zijn laatste drie cd's werden stuk voor stuk met platina bekroond, een stunt die niemand in België hem nadoet, op Clouseau na. Dat soort populariteit noopt hem ertoe om een stuk van zijn vrije tijd in het buitenland door te brengen. Een fietsvakantie in Lanzarote. Op safari in Kenia. Of zoals onlangs naar Curaçao om er met dolfijnen te zwemmen.

"Ik wilde alles even op een rijtje zetten en de beste manier om dat te doen is alles achterlaten en je leven van op een afstand bekijken. Die dolfijnen hebben een diepe indruk achtergelaten. Het is geen moment in me opgekomen dat ik intelligenter was dan die beesten. Eigenlijk kun je dat geen dier meer noemen. Toen ik de ervaring probeerde te beschrijven, kwam ik keer op keer bij zeer menselijke karaktertrekken uit."

Waarom voelde je net nu de behoefte om even terug te blikken, om een balans op te maken van leven en werk?

Goddaer: "Omdat ik merk dat ik een periode aan het afsluiten ben. Je kunt jaren in een korte broek rondlopen, maar op een dag komt het moment dat je ze ontgroeid bent, dat de tijd is aangebroken om iets anders aan te trekken. En dat punt is bereikt. In België kan ik niet meer groeien. Hier kan ik alleen nog rondjes blijven lopen en daar voel ik me nog veel te jong voor. Kort na Nieuwjaar ga ik een tijdje in Parijs wonen. Eens kijken of die omgeving me inspireert, of ik meekan met het niveau daar. En als ik het daar bekeken heb, trek ik weer ergens anders naartoe."

Ik hoor dat je nog altijd internationale ambities hebt.

"Ik geloof in ieder geval dat er nog groeimogelijkheden zijn. In mijn beginperiode heb ik regelmatig in Frankrijk, Duitsland en Zwitserland gespeeld, maar sinds ik in België succes heb, is dat buitenlandse verhaal helemaal doodgebloed. Ik wil me weer een deel van de wereld voelen. Al besef ik dat het voor een artiest als ik, die eigenlijk in geen enkel hokje past, niet vanzelfsprekend zal zijn. In België ben ik in het begin ook een paar keer tegen muren gebotst, maar op een gegeven moment is mijn nadeel ook een voordeel geworden."

Je kijkt er niet tegenop om elders helemaal van nul te herbeginnen?

"Nee. Ik heb mezelf ook geen termijn gesteld, omdat ik sowieso niet weet waaraan ik begin. Het enige wat ik heb, is een plan en het voornemen om met andere mensen samen te werken. Voor de rest wordt het één groot avontuur en alleen al de vrijheid om deze uitdaging aan te gaan vind ik een buitengewone luxe. Komt er iets uit de bus, dan is het goed. Maar als er niets gebeurt, is dat ook niet erg. Het hoeft allemaal niet. Om kort te gaan: ik ga met mijn vrouw op reis, tussendoor werk ik een beetje en tegelijk zien we een stuk van de wereld."

Heeft je beslissing ook te maken met het verlangen opnieuw een beetje anoniemer te kunnen zijn?

"Nee, want het stoort me niet om herkend te worden. Alleen in het zwembad is het vervelend, omdat de mensen dan voortdurend in mijn zwembroek zitten te kijken. Alsof ik een attractie ben. En dat is niet aangenaam."

Je vader was een bekende klassieke componist. Voelde je niet zoals zoveel kinderen de behoefte om je tegen hem af te zetten, eerder dan in zijn voetsporen te treden?

"Ik héb me ook lang tegen mijn vader verzet, vandaar dat muziek zo'n late roeping was. Ik had allerhande projecten, vroeg me voortdurend af wat ik wilde aanvangen met mijn leven. Jarenlang heb ik me lopen af te vragen welke kant ik met mijn leven uit wilde en wat me genoeg boeide om er mijn beroep van te maken. En ondertussen was ik maar muziek aan het maken. (lacht) Daarom heb ik mijn eerste cd ook I'm Seeking Something That Has Already Found Me genoemd. Ik lees vaak dat andere muzikanten er als kind al van droomden om in een groepje te spelen en bekend te zijn. Mij heeft dat nooit beziggehouden. Ik ben door een onnozel toeval aan een platencontract geraakt. Het overviel me. Ik had ook geen enkel idee van hoe je dat deed, een cd maken. Net zoals ik nooit de ambitie heb gehad om op een podium te staan."

Je bent ook te groot om sierlijk op een podium te bewegen, vind ik. Kleine artiesten hebben daar veel minder moeite mee.

"Dat klopt, al gaat het me beter af dan vroeger. Er is een gêne weggevallen. Ik heb een lomp lichaam en daar valt niet op een aantrekkelijke manier mee te bewegen. Maar goed: een giraf heeft ook zijn eigen manier van lopen, hé. Laat ons zeggen dat ik daar wat dat betreft wel enige verwantschap mee voel."

Zou je evenveel voldoening uit je leven hebben gehaald mocht je meubelmaker zijn geworden, iets waar je overigens een diploma voor hebt?

"Dat denk ik wel, ja. Ik heb er nooit echt voor gestudeerd, maar voor ik aan mijn burgerdienst begon, had ik negen maanden niets om handen. Dus toen heb ik daar een cursus voor gevolgd. Al heb ik dat nooit onderhouden. Tekenen ook niet, al heb ik daar een tijdje goed geld mee verdiend. Veel van mijn werken, meestal met houtskool gemaakt, werden verkocht tegen 2.000 euro per stuk. Toen ik in de muziek ging, was het van de ene dag op de andere een stuk minder."

Nooit overwogen om in die eerste fase je muziek met je tekeningen te financieren?

"Nee. Ik verkocht weliswaar goed, maar ik voelde me er niet goed bij. Ik had geen affiniteit met de tekeningen die ik maakte, want ze waren al weg voor ik er een tijdje mee had kunnen samenleven. Op de duur voelde het alsof ik me prostitueerde. En of je er dan 2.000 euro aan verdient of 20.000, het blijft prostitutie. Ik wilde niet voortdurend het gevoel hebben dat ik mijn ziel verkocht."

Vond je het belangrijk dat je vader je goed vond toen je voor de muziek gekozen had?

"Ja. Omdat ik wist dat hij de lat altijd zeer hoog legde. In die zin was het zoeken naar zijn respect een uitstekende motivator. En eerlijk is eerlijk: het heeft een paar platen geduurd voor ik hem echt heb kunnen overtuigen. Hij vond me in het begin ook geen goeie zanger. In die zin dat hij een paar keer gesuggereerd heeft dat ik beter instrumentale platen zou maken. Ik heb zijn steun ook pas gekregen toen het hem duidelijk was dat ik écht voor de muziek had gekozen. Voordien werd dat thuis niet aangemoedigd. Mijn vader stelde altijd dat muziek een kunst was die je leven enorm kon verrijken. Al wilde dat niet zeggen dat ik er dan maar meteen mijn beroep van moest maken."

Heb je je in de muziek gestort om troost te zoeken voor de dood van je moeder, die stierf toen je vijftien was?

"(denkt na) Het is wel zo dat ik van de muziek weet dat ze er altijd is, dat ze me nooit zal ontvallen. Ik haal mijn troost niet uit de muziek door ernaar te luisteren, maar door ze zelf te componeren. Dat is per definitie een allenige bezigheid.

"Op het moment dat ik een tekst schrijf, weet ik nooit waar die vandaan komt. Ik stel ook vast dat andere mensen steun vinden in mijn songs als ze zelf een tegenslag te verwerken hebben. Het kan klef klinken, maar ik voel me nuttig als ik dat hoor. En in ieder geval is het een drijfveer om mijn muziek te blijven delen met een publiek."

Weet je het meteen wanneer je iets van waarde gemaakt hebt?

"In het enthousiasme van het moment denk ik dat alles wat ik net af heb een hit is. Dat is keer op keer het hoogtepunt van de dag, al blijkt die euforie de ochtend nadien vaak ongegrond. (lacht) Ik ben sowieso een veelschrijver. Momenteel ben ik niet eens bezig met een plaat en toch heb ik al zeventig nummers klaar. Als ik op vakantie ben geweest, gutsen de nieuwe songs er de weken nadien met twaalf tegelijk uit. Die verandering van omgeving werkt heel inspirerend. Ik weet nu dat uit élke nieuwe ervaring muziek kan halen. Hoe meer er in het totaalpakket wordt aangeboden, hoe meer nummers ik daar kan uithalen."

Had je het gevoel dat je eindelijk thuis kwam toen Birthmarks een succes werd?

"Ik viel van het ene extreem in het andere, terwijl ik mezelf daar veeleer ergens tussenin had gesitueerd. Ik zag mezelf als een bescheiden artiest die gemaakt was voor een bescheiden succes. Alleen: toen ik de verkoopcijfers van mijn eerste cd onder ogen kreeg, zevenhonderd stuks, dacht ik bij mezelf toch dat ik nu ook weer niet zo bescheiden wilde zijn. (lacht) Dat was best een harde periode. Van Birthmarks zijn er een paar jaar later negentigduizend verkocht. Een absurd cijfer. Die plaat heeft meer dan honderd weken in de charts gestaan en het werd dat jaar de best verkochte cd na Marco Borsato. Eerlijk gezegd: voor mij was dat succes een enorme geruststelling. En een goeie motivatie om nadien aan iets nieuws te beginnen. Bovendien kwam er toen eindelijk wat geld binnen. Dat was ook mooi meegenomen."

Ben je ooit arm geweest?

"Ja, al betrap ik mezelf erop dat ik veel van mijn eigen miserie alweer bijna vergeten ben. Ik woonde op een kot, had geen verwarming en als het vroor, zakte de temperatuur binnen net zo goed onder nul. Dan zat er niets anders op dan de waterleiding dicht te draaien omdat anders de buizen zouden springen. Ik kon zelfs niets drinkbaars in huis houden, want een gewone fles water bevroor ook. Mijn enige uitweg was een sociaal centrum voor daklozen, waar ik terechtkon voor een kop koffie en waar ik een douche mocht nemen. En als ik thuis echt begon te verkleumen ging ik een paar uur rondwandelen in het winkelcentrum tot ik weer was opgewarmd."

Met hoeveel moest je toen rondkomen?

"Vaak kwam ik niet eens aan 22.000 frank per maand. Bruto, welteverstaan. Uit die hele periode heb ik eigenlijk maar één ding onthouden: ik kon niet op café, ging nooit op restaurant, had geen televisie en moest me veel ontzeggen. Maar ik heb me nooit arm gevoeld. Terwijl ik het met veel minder moest rooien dan wat vandaag een leefloon is. Met zevenhonderd euro had ik riant kunnen rondkomen. En wat ook belangrijk is: op geen moment heb ik me uit de maatschappij gesloten gevoeld. Mijn leven was gewoon een consequentie van een keuze die ik had gemaakt. Ik had de optie om een job te nemen waar ik geld mee kon verdienen, of ik kon kiezen voor de muziek. Het werd dat laatste, en daar droeg ik de gevolgen van."

Hecht je meer waarde aan geld als je zo'n verleden achter de rug hebt?

"Ik geniet er zeker van, maar geld is nog altijd geen drijfveer. Dat neemt niet weg dat ik verwacht goed betaald te worden voor wat ik doe - als dat mogelijk is. Omdat ik me verantwoordelijk voel voor de mensen met wie ik op tournee ga. Die moeten werk hebben, goed kunnen rondkomen. Al bij al vind ik dat belangrijker dan wat ik er zelf aan overhoud."

Ik heb me laten vertellen dat je de ambitie hebt om een marathon te lopen. Lukt het een beetje?

"Het is nog erger: eigenlijk heb ik me een triatlon laten aanpraten."

Toe maar.

"Ik geef toe dat het een plan is dat ik steeds verder voor me uitschuif, want ik sukkel van de ene kwetsuur in de andere. Maar ik merk wel dat sport intussen zeer veel voor me betekent. Sinds kort fiets ik. En ik ga lopen en zwemmen. Die passie dateert eigenlijk van toen ik met Marc Herremans aan To Walk Again werkte. Tot mijn niet geringe verbazing haalde ik daar veel voldoening uit."

Maar wat heeft je meteen zo fanatiek gemaakt? Een vroege midlifecrisis?

"Ik ben beginnen te fietsen naar aanleiding van een weddenschap. En dan ken ik geen maat meer, ga ik zo hard tekeer dat ik mijn eigen grenzen niet meer ken. Ik moest haast onmiddellijk vaststellen dat mijn carrosserie al wat slijtage vertoont. Dus ik heb voortdurend spierscheuren en ontstoken gewrichten. Het was mijn doel om de Mont Ventoux op te rijden en zes weken voordien ben ik beginnen te trainen. Tot op dat moment had ik bij wijze van spreken nog nooit een fiets van dichtbij gezien. Uiteindelijk ben ik in een uur en vijftig minuten boven geraakt. Achteraf konden ze me op een hoopje vegen, maar dat doet er niet toe. Ik heb het gehaald. Op karakter. Door mijn vriendschap met Marc ben ik erachter gekomen hoeveel affiniteit ik heb met sporters en hoezeer ik hun mentaliteit deel. Daar stond ik echt van te kijken."

Je bent competitiever ingesteld dan je dacht?

"Dat, en er is de vaststelling dat ik nergens grenzen zie. Mijn filosofie was van meet af aan: als je geen grens ziet, bestaat hij niet. Alleen zijn er altijd mensen in mijn omgeving die die grenzen wél zien, die zeggen dat iets niet kan of dat ik iets voor ogen heb dat te veel is gevraagd. Daarom vind ik het fantastisch om me te kunnen uitleven in sport. Daar kun je zoveel als je wilt dat je kunt. Het is niet dat ik overal de eerste wil zijn, maar zodra ik een doel voor ogen heb zal ik alles doen om dat te bereiken. Ik neem het dus in de eerste plaats op tegen mezelf. En ik ben geen gemakzuchtige sporter, hé? Ik sta mezelf niet toe om elke vijfhonderd meter aan een café te stoppen en daar dan een half uur op een terras te gaan zitten. Ik haal er een geweldige voldoening uit om af te zien."

Je hebt een genetisch bepaalde aanleg tot huidkanker. In welke mate heeft dat een invloed op je leven?

"Ik mag niet in de zon lopen, want dat verhoogt het risico op huidkanker. Dus ik smeer me in tot ik er onnozel van word. Niet één keer, maar om de twee, drie uur, ook al haat ik al die papjes en zalfjes. Alleen: als ik dat niet doe, weet ik dat de gevolgen veel zwaarder kunnen zijn dan gewoon een paar dagen met een verbrand vel rondlopen. En elk jaar laat ik wat geboortevlekken wegsnijden. Mijn hele lichaam staat vol met witte plekken van al die vlekjes die zijn weggenomen. Het komt er gewoon op aan dat allemaal in het oog te houden. Ik ben vorige week nog op controle geweest."

Rijd je daar, in de wetenschap dat je moeder aan dezelfde ziekte gestorven is, met een klein hartje naartoe?

"Natuurlijk. Mijn moeder was 46 toen ze stierf en de drie jaar voordien heb ik haar eigenlijk elke dag een beetje zien doodgaan. Dat is de reden waarom ik een van mijn vorige platen Birthmarks heb genoemd. Om mijn afkomst te benadrukken. Het is iets wat ik altijd met me meedraag en wat me ook letterlijk heeft getekend. Er is altijd het besef dat ik met de dood in mijn vel loop, dat ik een moordenaar in mijn lichaam heb zitten. Op mijn eerste cd stond ook al een nummer dat daarover ging. 'Skin is killing me / It thrills in me / the pills in me / they fail.' Maar desondanks is het leven fantastisch, hé? (lacht) En het heeft al een paar keer tot mooie muziek geleid. Het is belangrijk om iets donkers tot iets lichts om te buigen."

Je schrijft anders wel vaak over de dood, vind ik.

"Dat vind ik niet zo raar. Ik ben er al een paar keer van heel dichtbij mee geconfronteerd, dus dan is het normaal dat ik dat probeer te plaatsen. En in mijn taal, de muziek, kan ik me veel beter uitdrukken dan ik ooit in een gewoon gesprek zou kunnen."

Wordt je eigen levensdrang aangescherpt wanneer je al zo vroeg met de dood in aanraking komt?

"Absoluut. Ik merk wel dat de kloof tussen mijn fysiek en hoe ik me mentaal voel heel erg uit elkaar begint te groeien, maar er is geen dag dat ik me 37 voel. Ik ben het type dat echt moet beginnen te rekenen wanneer ze me vragen hou oud ik ben. Mijn vriendin en ik zijn intussen vijftien jaar samen en drie jaar geleden zijn we getrouwd. Maar telkens als we mensen van onze leeftijd zien, valt het op hoezeer wij ons nog als een jong koppel gedragen. We hebben wel een eigen huis, maar het voelt nog altijd alsof we op kot zitten en ons leven nog moet beginnen. Volwassen worden, dat is voor later. Ik leef van de wind, eigenlijk. Het is nu vijf uur 's avonds en ik weet niet wanneer ik vanavond zal thuiskomen. Maken we dan zelf iets klaar, of gaan we uit eten? Dat ligt allemaal open. Een dag is pas geslaagd als er iets onverwachts is gebeurd. Of als ik me daar op zijn minst voor heb opengesteld."

Als je na zoveel jaren nog trouwt, doe je dat alvast niet meer omdat er een grote hoogdringendheid mee gemoeid is. Vond je het niettemin een statement dat je moest maken?

"De verwachting van de buitenwereld was er niet meer. We zijn getrouwd omdat we ons verantwoordelijk voelden voor elkaar en trouwen leek ons de gemakkelijkste manier om die band officieel te maken. Een samenlevingscontract vonden we niet voldoende. En als één van ons nu iets overkomt, zijn we er tenminste zeker van dat de andere niet alles verliest. Ik voel me niet meer gesetteld nu ik getrouwd ben en bovendien was het een fantastische dag, ook omdat het stadsbestuur van Kortrijk het huwelijk niet publiekelijk heeft aangekondigd."

Nog één vraag. Je bent een van de belangrijkste ambassadeurs van de Belgische muziek. Voel je je na al het communautaire gehakketak nog wel Belg?

"Meer dan vroeger, zelfs. Die hele discussie over Brussel-Halle-Vilvoorde is te belachelijk voor woorden en ik vind het onverdedigbaar dat al die politici elkaar nu al maanden in de haren zitten. (boos) Eerst vraagt men je om solidair te zijn en een Europese grondwet te stemmen die niemand ooit gelezen heeft. En nadien zitten diezelfde mensen in de knoei omdat er iemand Frans of Nederlands spreekt en pleiten ze voor het splitsen van het land. Zo'n onnozel klein land als het onze. Ik begrijp wel dat die taalkwestie historisch gegroeid is, maar je moet het verleden kunnen loslaten."

Nooit gedacht dat iemand als jij zich daar zo druk om zou maken.

"(geïrriteerd) Het is toch waar? Kijk: ik heb al een flink deel van de wereld gezien en ik kan alleen zeggen dat we het hier verschrikkelijk goed hebben. Laat ons dus geen problemen uitvinden die er niet zijn. En als men vindt dat België eerst kapot moet om pas achteraf te beseffen hoe fantastisch het hier wel was, so be it. En ondertussen wordt het land niet bestuurd. Mocht België een bedrijf zijn, het was al lang failliet. Alleen al daarvoor zouden al die politici afgezet moeten worden."

A Decade is uit bij SonyBMG. De volledige najaarstournee van Ozark Henry is uitverkocht. Op 26 april 2008 volgt een eenmalig concert in de Lotto Arena.

Die aanleg tot huidkanker is iets waar ik voortdurend rekening mee moet houden. Er zit een moordenaar in mijn vel die mijn doen en laten bepaalt

Ik heb een groot, lomp lichaam en daar valt niet op een aantrekkelijke manier mee te bewegen. Maar goed: een giraf heeft ook zijn eigen manier van lopen

Ik heb me nooit arm gevoeld. Ook toen ik minder verdiende dan wat vandaag een leefloon is

Door mijn vriendschap met Marc Herremans ben ik erachter gekomen hoeveel affiniteit ik heb met sporters, hoezeer ik hun mentaliteit deel. Daar stond ik echt van te kijken

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234