Zaterdag 28/11/2020

Opinie

Volgens Hulot hebben politici niet de moed de bevolking voor het dilemma te plaatsen: of meer economische groei, of de planeet redden

Frederik DhondtBeeld rv

Frederik Dhondt is Frankrijk-kenner en rechtshistoricus aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB) en de Universiteit Antwerpen (UAntwerpen).

Triest, gelaten maar haarscherp leverde Nicolas Hulot een memorabel radio-interview af op France Inter. Zonder verwittiging meldde de Franse minister van Ecologie dat hij afscheid nam van de regering-Philippe. De verbaasde journalisten hadden op weerwerk gehoopt voor hun kritische vragen. In de plaats volgde een oprechte en vernietigende analyse van het 'macronisme' in de praktijk, na een eerbetoon aan Macron en Philippe.

Frans president Macron gaat volle kracht vooruit voor groei en jobs. Hij heeft dus niets begrepen van de klimaatuitdaging! Meer nog, beide zijn totaal tegenstrijdig. De Franse regering is de gevangene van de “folie nucléaire” (nucleaire waanzin) en industriële lobby’s. En dat in een zomer waarin het gazon wordt weggeschroeid in grote delen van het land, en overal ter wereld extreem weer toeslaat. Of, in de woorden van Hulot, een zeer goed aangekondigde tragedie, die de wereld in de grootste onverschilligheid ondergaat.

De Franse president Emmanuel Macron.Beeld AFP

Jobs, jobs, jobs

Tijdens een campagne is het gemakkelijk om honderd prioriteiten naar voren te schuiven. Maar beleid voeren, betekent keuzes maken. De prioriteit voor president Macron en premier Philippe is dezelfde als die van de Belgische regering: jobs, jobs, jobs. En dus niet het milieu. Het economische beleid maakt de noodzakelijke ecologische omslag onmogelijk. Ondanks onweerlegbaar wetenschappelijk bewijs en onmisbare tekenen van achteruitgang, dat is de alarmkreet van Hulot. Macron en Philippe zijn klassieke politici: ze reanimeren driftig het hopeloze economische model, dat de oorzaak is van alle klimaatontregeling. Nooit wordt het milieu ook maar vermeld door de premier, een oud-werknemer van nucleaire gigant Areva.

Nicolas Hulot was tot nu toe eerder discreet in de regering. Hij kwam in het nieuws met zijn voorliefde voor auto’s en liet Macron en Philippe de realisaties verkopen. Het gerucht van een vertrek ging al langer de ronde. Buitenstaanders botsen altijd op de professionals van kabinetten, ministeries, lobby’s en denktanks, en zien snel dat het zonder hen niet gaat. Hun meerwaarde voor de regering kalft vervolgens af in afwachting van een discrete exit.

Bliksemafleider

Hulots beslissing om de eer aan zichzelf te houden is van een ander niveau. Hij laat ook de echte, grote vragen van de politiek bovenkomen. Regeringen loven en prijzen het milieu als beleidsprioriteit, maar weten dat ze zullen worden afgerekend op economische groei en 'jobs, jobs, jobs'. Hulot is niet bereid als bliksemafleider te dienen, en zegt duidelijk dat politici niet de moed hebben om de bevolking voor een dilemma te plaatsen: ofwel meer economische groei, ofwel de planeet redden. “En en” kan niet. Hij pleit voor een pact tussen meerderheid en oppositie, in het algemeen belang.

Hulots tv-programma Ushuaïa maakte hem tot een vertrouwd figuur, zonder partijkleur. Ook al scoren de groene politici slecht, de sympathie voor het milieuthema ging samen met de figuur van Hulot. Soms werd hij getipt als minister, soms als presidentskandidaat. Zijn vertrek is dan ook een grote klap voor het imago van Macron, die zijn ecologische geloofwaardigheid verliest.

De concrete aanleiding voor het ontslag was een slaande ruzie tussen Hulot en een lobbyist van de jagers, die door Macron ’s avonds werden ontvangen op het Elysée. De lobbyist zat mee aan tafel, zonder dat Hulot op de hoogte was gesteld van zijn komst. Uiteindelijk kregen de jagers goedkopere jachtvergunningen en uitzicht op uitbreiding van de lijst dieren waarop ze mogen jagen. 'Wat zit ik hier nog te doen?', dacht de voorvechter van de biodiversiteit.

Hulot nagelt zijn stelling aan de voordeur van het Elysée. In de praktijk kijkt de president naar de korte termijn, en zijn de toespraken maar praatjes. Macron doet aan oude politiek, autoritair vanuit het Elysée, en laat het beleid voeren door de industriële lobby’s en belangengroepen. Wie regeert eigenlijk? De kiezers van La République en Marche, die zin hadden in een nieuw democratisch avontuur, of gewoon Le Tout-Paris, zoals altijd, maar met een andere partijkaart? Hulot hield een interview van grote klasse, dat de annalen zal ingaan als zijn meest politiek relevante daad. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234